Τα πρώτα διακόσια χρόνια είναι δύσκολα

Να ‘μαστε στο, ελπίζουμε, αίσιο και ευτυχές ή, έστω, ευτυχέστερο 2021. Καλή μας χρονιά και καλή μας επέτειο. Γιορτάζουμε και επισήμως πλέον τα 200 χρόνια από την κήρυξη της Επανάστασης. Βέβαια, όπως διαπίστωσα, δεν έχουμε απαλλαγεί ακόμη από τα σύνδρομα που μας άφησε η χούντα και μισό, σχεδόν, αιώνα μετά, φοβικοί δογματιστές εξακολουθούν να μπερδεύουν τις αναφορές στα μεγάλα εθνικά μας γεγονότα με τις γιορτές για την πολεμική αρετή των Ελλήνων, τις ταινίες του Τζέιμς Πάρις και τον φολκλόρ εθνικισμό, στον οποίο διέπρεψαν τα τελευταία χρόνια οι Ανελίτες της πρώην συγκυβέρνησης – του Πάνου Καμμένου πρωτοστατούντος. Αλλά, τέλος πάντων, αυτούς τούς έχει ξεπεράσει κοτζάμ Ιστορία, δεν θα ασχολούμαστε εμείς, οι κοινοί θνητοί, μαζί τους.

Ελλάδα 2021 λοιπόν και διαπιστώνω ότι είναι κάμποσα κι αυτά που δεν έχουμε ξεπεράσει από την Ελλάδα του 1821. Το «Η Τουρκοκρατία φταίει» μπορεί να είναι πασέ ως έκφραση, σε πολλές περιπτώσεις όμως ισχύει ως πραγματικότητα. Από την τουρκομπαρόκ αισθητική – το ελληνικό κιτς είναι η πανηγυρική διασταύρωση των ανατολίτικων καταβολών με τη δυτική επιτήδευση – έως την πεποίθηση ότι κάποιος, δυνατός, αδίστακτος και ανάλγητος οπωσδήποτε, ένας κοτζάμπασης ας πούμε, μας κλέβει το δίκιο και το δικαίωμα το οποίο μάς ανήκει αδιαπραγμάτευτα ως κληρονομικό χάρισμα. Οτι κάποιος άλλος φταίει πάντα για τα δεινά μας. Ιδέα που καλλιεργείται από πολλές πλευρές, ακόμη και μέσα από τους στίχους των τραγουδιών (τι «γειτόνοι που ζητάνε μερτικό», τι «κι εγώ ένα πεδίο βολής φτηνό που ασκούνται βρίζοντας ξένοι φαντάροι» που τραγουδούσαμε κάποτε στις μουσικές σκηνές τύφλα από τα Chivas και τα Johnnie). Και που μας κάνει να μην μπορούμε να προσλάβουμε, να επεξεργαστούμε και να διαχειριστούμε την έννοια της ατομικής ευθύνης. Σε κοινωνικό και προσωπικό επίπεδο.

Και μια που είπα κοτζάμπασης, θυμήθηκα την τριλογία του Μ. Καραγάτση («Ο κοτζάμπασης του Καστρόπυργου», «Αίμα χαμένο και κερδισμένο» και «Τα στερνά του Μίχαλου») που σύντομα και σε όποια μορφή επιτρέψει η πανδημία, θα ανεβεί στο Εθνικό Θέατρο, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Τάρλοου. Εκεί υπάρχει ένας πολύ σωστός, κατά τη γνώμη μου, ορισμός του Ελληνα: «Είναι ο παράξενος αυτός άνθρωπος που με το ίδιο πάθος μπορεί να σκοτώσει και να σκοτωθεί σήμερα για μια υψηλή ιδέα, αύριο για ένα αλόγιστο πείσμα και μεθαύριο για ένα ευτελές συμφέρον».

Το μερτικό μου απ’ τη χαρά

Είναι κι αυτό το μερτικό μας από τη χαρά που μας το έχουν πάρει άλλοι, γιατί εμείς έχουμε χέρια καθαρά και μια καρδιά μεγάλη. Κατάλοιπο επίσης της Τουρκοκρατίας, αφού όσοι χαίρονται έχουν βρώμικα χέρια και μικρή καρδιά. Απόδειξη, το ιερό μένος εναντίον αυτών που πήγαν για Πρωτοχρονιά στο Ντουμπάι. Τέτοια χολή, ανήμερα Πρωτοχρονιά, στη βασιλόπιτα την είχαν κρυμμένη; Αφού τα ταξίδια στο εξωτερικό επιτρέπονται και αφού θα τηρηθούν τα μέτρα, και μάλιστα αυστηροποιημένα, στην επιστροφή, ο καθένας μπορεί να πάει όπου θέλει. Ακόμη και αν δεν το θέλει η Ιερά Εξέταση των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης. Τι να κάνουμε, αφού προς το παρόν δεν είναι απαραίτητη η έγκριση από την αρμόδια επιτροπή εισαγγελέων του Διαδικτύου για την έκδοση αεροπορικού εισιτηρίου. «Δίνουν το κακό παράδειγμα» ωρύονται οι «εισαγγελείς». Ε, ας μην το πάρουν. Δεν είναι υποχρεωτικό.

Ο πρωτομάρτυρας Στέφανος

Βασικός στόχος, για άλλη μια φορά, ο Στέφανος Τσιτσιπάς που για τη made in Koumoundourou Αριστερά είναι κάτι σαν τον νέο Ανένδοτο. Δεν ‘πα να ήταν εκεί από τα μέσα Δεκεμβρίου με προοπτική να μείνει έως, τουλάχιστον, τα μέσα Ιανουαρίου για προπόνηση. Για κάποιους η πραγματικότητα βολεύει μόνο αν εξυπηρετεί το αφήγημά τους. Κι αυτό τους φέρνει μεγάλη σύγχυση. Οπως στον καθηγητή του Παντείου Δημήτρη Χριστόπουλο που, θέλοντας να «την πει» στους φυλετιστές που θεωρούν ότι ο Τσιτσιπάς είναι πιο Ελληνας από τον Αντετοκούνμπο, καταλήγει ότι ο Αντετοτοκούνμπο είναι πιο Ελληνας από τον Τσιτσιπά.