Μας αλλάζει τα Φώτα

Οταν γίνεται ανασχηματισμός, επικρατεί μία κάποια αναστάτωση στα μικρά πολιτικά οικοσυστήματα. Φεύγει ο υπουργός και τον ακολουθεί ένα μικρό καραβάνι. Οι γραμματείς του, ορισμένες εξ αυτών με ύφος υψηλότερο του υπουργικού θώκου, οι μετακλητοί που μένουν άνεργοι, ο μπιστικός που έχασε μισθό και επιρροή, άντε και κανένας ακόμα που αράζει στο πολιτικό γραφείο και υποδέχεται αιτήματα ψηφοφόρων. Θα τους διαδεχθούν άλλοι που περίμεναν υπομονετικά τη σειρά τους.

Επίσης στον ανασχηματισμό αναστατώνονται αυτοί που είχαν ρυθμίσει υπόθεσή τους με τον υπουργό και τον βλέπουν να φεύγει χωρίς να υπογράψει κρίσιμα έγγραφα. Ενδεχομένως να χαρούν εκείνοι που θα δουν να παίρνει χαρτοφυλάκιο κάποιος με τον οποίο διατηρούν προνομιακή επαφή. Σε αυτήν την πολύ μικρή ομάδα ανθρώπων που βλέπει τη ζωή της να αλλάζει με έναν ανασχηματισμό δύναται να προστεθούν και ομάδες ψηφοφόρων που ενθουσιάζονται ή απογοητεύονται, ανάλογα με την τύχη που θα έχει ο πολιτικός της καρδιάς τους. Γιατί σας τα λέω όλα αυτά; Διότι ποτέ μου δεν κατάλαβα για ποιον λόγο το ρεπορτάζ σχετικά με τον ανασχηματισμό φουσκώνει, καταλαμβάνει χώρο και χρόνο. Στην πραγματικότητα ο ανασχηματισμός είναι κάτι που αφορά μια μικρή ομάδα ανθρώπων. Σε όλους τους άλλους δεν καίγεται καρφάκι. Για αυτό και απορώ όταν διαβάζω δημοσκοπήσεις με τη δημοφιλία των υπουργών. Που βρίσκουν πολίτες οι οποίοι αναγνωρίζουν τόσο πολλούς υπουργούς;

Τέλος πάντων, το πολιτικό ρεπορτάζ επιμένει ότι βαδίζουμε σε μέρες ανασχηματισμού με τον οποίο ο Πρωθυπουργός επιθυμεί να συμβολίσει μια νέα εκκίνηση. Βρισκόμαστε στην αρχή της χρονιάς, στην αρχή του εμβολιασμού, ας κάνει και η κυβέρνηση επανεκκίνηση. Το ζώδιο της εβδομάδας στέκεται στον ανασχηματισμό επειδή δεν υπάρχει και κάτι άλλο για να ασχοληθεί. Α, είναι και ο περίεργος εορτασμός των Θεοφανίων την Τετάρτη. Σε κλειστές εκκλησίες και χωρίς τολμηρούς βουτηχτές που ρίχνονται στο νερό όπως ο γλάρος στις σαρδέλες. Η πανδημία μας άλλαξε τα Φώτα. Δεν θα γλιτώσουμε, βέβαια, τις πολιτικές ευχές για φώτιση και διαύγεια του νου. Αυτές λέγονται κάθε χρόνο και, κατά κάποιον τρόπο, αποδίδουν τη δύναμη της παράδοσης. Ακούς το ίδιο αστείο συνέχεια και όμως δεν σκας ούτε χαμόγελο. Πικρό ή ειρωνικό, δεν έχει σημασία, εν προκειμένω είναι το ίδιο.