Παλιά Ελλάδα

Υπάρχει στην Ελλάδα «άρχουσα τάξη»; Πριν απαντήσει κανείς σε αυτό το ερώτημα, πρέπει να δει αν στην Ελλάδα υπάρχουν καν τάξεις. Και η απάντηση είναι μάλλον εύκολη. Στην Ελλάδα, χώρα συγχυσμένη από όλες τις απόψεις, υπάρχουν κοινωνικά στρώματα. Ούτε αρχές, ούτε ιδέες, ούτε καν σταθερά συμφέροντα. Οι ιδέες και οι απόψεις για το πώς πρέπει να είναι οργανωμένη η κοινωνία, αλλάζουν από περίοδο σε περίοδο και συχνά από μήνα σε μήνα, ανάλογα με τα προσωπικά συμφέροντα. Σε μια χώρα που δεν υπάρχει κοινωνική και εθνική συνείδηση είναι φυσικό να μην υπάρχει και ταξική συνείδηση. Σε αυτές τις συνθήκες είναι αδύνατο να υπάρξει άρχουσα τάξη. Θα προϋπόθετε, για να υπάρχει, μια σταθερότητα σε αρχές, πεποιθήσεις και χρήματα.

Οι συμπολίτες μας που βρέθηκαν τις προηγούμενες μέρες στο Ντουμπάι δεν αποτελούν την άρχουσα τάξη της χώρας. Νιώθουν μέρος της. Αλλά δεν είναι.

Αποτελούν στο μεγαλύτερο μέρος τους ένα ξεχασμένο και παρηκμασμένο κομμάτι της κοινωνίας. Εδώ και χρόνια – αν συνέβαινε ποτέ πλέον – δεν περιμένουμε τίποτα από αυτούς. «Κολιτσίδες» των κατά καιρούς ισχυρών. Χαχανιστές κοσμικών παρεών. Φίλοι, μέρους του πολιτικού συστήματος, με τους οποίους επιθυμούν ακόμα και σήμερα να διαπλακούν.

Τους είχαμε δει πολλούς από αυτούς μετά το 2000, στα χρόνια της επίπλαστης ευφορίας. Μετά το πάρτι του χρηματιστηρίου. Εξω από τα καφενεία της ελληνικής επαρχίας, με παρκαρισμένα τα καλογυαλισμένα τζιπ. Τα πούρα Αβάνας να φλομώνουν την ελληνική φύση. Την εποχή με τις δέκα πιστωτικές κάρτες και τα ατέλειωτα κάθε λογής ευκολοδάνεια. Τότε που το όνειρο πολλών εξ’ αυτών ήταν ένα: να ζήσει το μύθο της μεγάλης επιχειρηματικότητας.

Ορισμένοι από αυτούς αποτελούν μέρος μιας ομάδας Ελλήνων βαθιά χρεωκοπημένων, με κάθε έννοια του όρου. Ηταν αυτοί που επιζητούσαν «κουρέματα» δανείων ή ακόμα και διαγραφές. Γιγάντωσαν τον λαϊκισμό του ΣΥΡΙΖΑ μετά το 2012. Του έδωσαν υπόσταση, προκειμένου να βρουν οι ίδιοι σωσίβιο. Τον έβαλαν στα δήθεν σαλόνια τους. Υλικά όλα αγορασμένα με δανεικά. Και πίστευαν και αγύριστα.

Αυτή η ομάδα, χωρίς αρχές και για μεγάλες περιόδους χωρίς χρήματα, κατάλαβαν γρήγορα πού πάει το πράγμα. Εγκατέλειψαν τον κ. Τσίπρα. Ψήφισαν τον κ. Μητσοτάκη, αν και δεν τον πιστεύουν. Φάνηκε από τον τρόπο που εξέθεσαν την κοινή προσπάθεια, της οποία μπροστάρης είναι ο ίδιος ο Πρωθυπουργός. Εξέθεσαν και πολλά πρόθυμα μέλη της κυβέρνησης, που ξεχνώντας τα δεινά που προκάλεσαν στη χώρα μέλη αυτής της ομάδας, είχαν υποκύψει στην επίπλαστη λάμψη τους. Η χώρα δεν τους χρειάζεται όλους αυτούς. Οι οικονομικές «νεκραναστήσεις» κάποιων εξ αυτών, με διαδικασίες όχι απόλυτα εξηγήσιμες, δεν χτυπούσαν καλά στο μάτι του μέσου Ελληνα, πριν από το Ντουμπάι. Τώρα του χτυπούν και στα νεύρα του…