Το επενδυτικό υπόδειγμα του κινηματογράφου

Μια μελέτη του ΙΟΒΕ το 2014 απέδειξε ότι για κάθε εκατομμύριο δαπάνης για την κινηματογράφηση στην Ελλάδα, η εγχώρια προστιθεμένη αξία ενισχύεται κατά μέσο όρο κατά 1,4 εκατ. ευρώ. Το δε ελληνικό ΑΕΠ αυξάνει κατά 1,6 εκατ. ευρώ. Περίπου 372 χιλ. ευρώ αποτελούσαν την άμεση επίδραση, 316 χιλ. προκύπτουν από τη δραστηριότητα κλάδων που προμηθεύουν την κινηματογραφική παραγωγή με προϊόντα και υπηρεσίες (έμμεση επίδραση), και οι υπόλοιπες οι 912 χιλ. ευρώ προέρχονται από την κατανάλωση μέρους του επιπλέον εισοδήματος που δημιουργείται στην οικονομία (προκαλούμενη επίδραση). Φανταστείτε απλά τη θετική επίπτωση που είχε στην οικονομία, μια ταινία όπως η «Mama Mia» (το πρώτο μέρος) που γυρίστηκε το 2007 στην Ελλάδα και είχε προϋπολογισμό άνω των 50 εκατ. ευρώ. Αντίστοιχη πολλαπλασιαστική αξία είχαν τόσο η ταινία «Το μαντολίνο του λοχαγού Κορέλι» που γυρίστηκε στην Κεφαλονιά το 2001, όσο και η «Lara Croft: Tomb Raider» που γυρίστηκε το 2003 στη Σαντορίνη.

Κι όμως υπήρχε μια εποχή, μετά τη μελέτη, που τις διώχναμε σωρηδόν. Τα πρώτα χρόνια της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ από το 2015 και μετά, χάθηκε το σίκουελ του «Mamma Mia» καθώς οι παραγωγοί του επέλεξαν να το γυρίσουν όχι στη Σκόπελο και τη Σκιάθο (όπου είχαν πραγματοποιηθεί τα γυρίσματα του πρώτου μέρους), αλλά στην Κροατία. Την ίδια περίοδο στην ταινία «Jason Bourne», ο Ματ Ντέιμον εμφανίζεται να τρέχει στην Πλατεία Συντάγματος καθώς αυτή φλέγεται από τις μολότοφ των αντιμνημονιακών διαδηλώσεων. Μόνο που η ταινία δεν γυρίστηκε στην Αθήνα αλλά στην Τενερίφη της Ισπανίας. Αγνωστο για ποιο λόγο οι πρώτες κυβερνήσεις ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορούσαν να αντιληφθούν τη σημασία αυτών των παραγωγών. Οσο ηχηρή ήταν η αρχική άρνηση να διευκολύνουν τέτοιου είδους παραγωγές, τόσο οβιδιακή ήταν η μεταμόρφωσή τους στη συνέχεια. Τα κίνητρα που θέσπισε μετά το 2018 η τότε κυβέρνηση ήταν από τα πιο προωθημένα και φιλελεύθερα, του ευρωπαϊκού περίγυρου. Την εποχή της κρατικίστικης αντίληψης, της πιο άγριας και αχρείαστης φορολόγησης, φτιάχτηκε (υπό τον Λευτέρη Κρέτσο) κόντρα σε κάθε πρόβλεψη ένα πλαίσιο κινήτρων που περιλάμβανε μεταξύ άλλων: έκπτωση έως και 40% επί των ελληνικών δαπανών στα έργα με προϋπολογισμό άνω των 100.000 ευρώ και έκπτωση φόρου 30%. Πολλά φορολογικά και λογιστικά προβλήματα που δυσκόλευαν τη ζωή των παραγωγών κατά το παρελθόν είχαν εξαλειφθεί. Το ίδιο ίσχυε και με πολλά γραφειοκρατικά προβλήματα, όπως π.χ. τα γυρίσματα σε αρχαιολογικούς χώρους.

Η ευπρόσδεκτη «κωλοτούμπα» της τότε κυβέρνησης, δημιούργησε ένα περιβάλλον που πλέον απογειώνει τον αριθμό των ξένων παραγωγών που έχουν προγραμματιστεί να γυριστούν στη χώρα μας. Μιλάμε για ένα μοντέλο προσέλκυσης άμεσων ξένων επενδύσεων, υψηλής προστιθέμενης αξίας. Ενα μοντέλο αρκετά προωθημένο. Το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί και σε άλλους κλάδους της οικονομίας. Ηδη η κυβέρνηση το κάνει πράξη με τα κίνητρα προσέλκυσης των Ελλήνων του εξωτερικού. Αλλά χρειάζεται και συνέχεια. Αυτός είναι ο δρόμος για ουσιαστικό μεγάλωμα της «πίτας» της οικονομίας. Η χώρα «διψά» για επενδύσεις, για φρέσκο χρήμα από το εξωτερικό. Το χρήμα που θα κυκλοφορεί μετά την πανδημία και θα αναζητά αποδόσεις, θα ξεπερνάει κάθε προηγούμενο. Θα κατευθυνθεί ωστόσο μόνο σε προορισμούς που θα συνδυάζουν την ασφάλεια με τις αποδόσεις…