Η υπέροχη ζωή!

^«Θέλω να πάω σινεμά! Θέλω να πάω σινεμά στο κέντρο της Αθήνας και μετά να πάω για ποτό σε κάποιο μπαράκι στο Παγκράτι. Θέλω να πιω, να ξενυχτήσω πίνοντας. Θέλω να βρεθώ ανάμεσα σε κόσμο».

Διάβασα πριν από λίγο καιρό τα παραπάνω – αν όχι έτσι ακριβώς διατυπωμένα, πάντως μέσα σε αυτό το πνεύμα – σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο. Οφείλω να ομολογήσω ότι προς στιγμήν ανατρίχιασα, ίσως και να σοκαρίστηκα λιγάκι. Μου ήρθαν στο μυαλό και κάποιοι στίχοι από το θρυλικό «Σαμποτάζ» της Λένας Πλάτωνος και της Μαριανίνας Κριεζή. «Αν είμαι της καρδιάς σου η χαλιμά / Πάμε σινεμά, πάμε σινεμά…».

Σίγουρα προβληματίστηκα. Γιατί κατάλαβα τόσο πολύ τον άνθρωπο που είχε γράψει αυτές τις φράσεις, τον οποίο μάλιστα δεν γνώριζα. Να όμως που με αυτή την κάπως δραματοποιημένη έκφραση των επιθυμιών του (στα κοινωνικά δίκτυα η δραματοποίηση είναι και λίγο καθεστώς όπως γνωρίζουμε) κατάφερε να μιλήσει κατευθείαν στην καρδιά μου.

Σκέφτηκα πόσο πράγματι όλους αυτούς τους μήνες μάς έχουν λείψει οι κοινωνικές συνευρέσεις αλλά και πόσο άχαρο είναι που κάθε μορφής δημόσια ψυχαγωγία – το θέατρο, το σινεμά, οι συναυλίες, τα κέντρα διασκέδασης, όλα αυτά – έχει αντικατασταθεί με μια εικονική πραγματικότητα περιορισμένη στην οθόνη μιας τηλεόρασης, ενός υπολογιστή, ενός τάμπλετ ή ενός κινητού τηλεφώνου.

Μου ήρθαν στο μυαλό πολλοί άνθρωποι που σίγουρα θα βρίσκονται στην ίδια ακριβώς, σε παρόμοια, ίσως όμως και σε χειρότερη θέση από αυτήν του ανθρώπου που έγραψε τα παραπάνω. Κάποιοι είναι κυριολεκτικά απελπισμένοι. Αυτές οι κουβέντες που διάβασα – ειρωνικά σε υπολογιστή και μέσα από ένα κοινωνικό δίκτυο – μου υπενθύμισαν πόσο πραγματικά απαραίτητη είναι τελικά στη ζωή μας η «φυσική παρουσία». Ενα άγγιγμα, ένα άκουσμα, μια λέξη, ένα βλέμμα – «ζωντανά» και όχι «ζουμαρισμένο».

Δεν ξέρω αν φταίει κάποιος που εδώ και τόσο καιρό δεν τα έχουμε όλα αυτά στη ζωή μας. Θα πω βέβαια το αυτονόητο, γιατί ορισμένες φορές χρειάζεται να το ακούμε: ο μόνος σίγουρος ένοχος για όλη αυτή την κατάσταση είναι αυτός που βεβαίως δεν μπορούμε να ελέγξουμε, αυτός ο  αόρατος εχθρός, ο ιός που από τη μια στιγμή στην άλλη έφερε τα πάνω κάτω στη ζωή μας. Αυτός είναι το μόνο πραγματικό πρόβλημα και αυτόν πρέπει να αντιμετωπίσουμε με κάθε τρόπο. Και ο πιο αποτελεσματικός φαίνεται ότι ήταν η απομόνωση και τα αυστηρά μέτρα που όλοι γνωρίζουμε. Συγχρόνως γίνονται σοβαρές προσπάθειες και με θετική έκβαση για την ύστατη λύση του προβλήματος, τις οποίες επίσης όλοι γνωρίζουμε. Επομένως, αν δεν θέλουμε να κοροϊδεύουμε τον εαυτό μας και αν μας ενδιαφέρει το γενικό καλό, το μόνο που μένει είναι να κάνουμε υπομονή, χωρίς φυσικά να πνίγουμε τις επιθυμίες μας, όπως ακριβώς δεν έκανε ο άνθρωπος με τις φράσεις του οποίου άρχισε αυτό το κείμενο.

Ναι, είναι καλό να λέμε αυτά που λείπουν από τη ζωή μας, διότι υπάρχει επίσης αρκετός κόσμος που νιώθει παροπλισμένος, χωρίς στόχο, σαν να έχει βάλει τον εαυτό του σε μια κατάσταση χειμερίας νάρκης. Εξ όσων έχω καταλάβει, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα και αν δεν θα το παραδεχθούν ποτέ τείνουν προς το να συνηθίσουν αυτή τη μοναχική, «παγωμένη» κατάσταση, βρίσκουν τις άμυνές τους στο να μην παραδέχονται ότι η ζωή, η αληθινή ζωή, τους έχει λείψει.