Η επιθυμία και η πραγματικότητα

Το έχουμε πει και ξαναπεί τα τελευταία χρόνια. Αλλά, επίσης τα τελευταία χρόνια, έχουμε δει και ξαναδεί τις αφορμές για να το λέμε. Ο λόγος περί πραγματικότητας που, αν δεν συμφωνεί με τις επιθυμίες μας, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν. Τακτική την οποία ακολουθεί απαρέγκλιτα η αξιωματική αντιπολίτευση και τώρα και πριν που ήταν κυβέρνηση και πιο πριν, που ήταν πάλι αντιπολίτευση. Η πραγματικότητα κόβεται και ράβεται σε φασόν φλωρεντιανών ινστιτούτων και με ρυθμούς μαζικής παραγωγής. Με κορυφαία στιγμή το 2015, τότε που με μια πιρουέτα (πλέον, στο εξωτερικό, λέγεται και επίσημα kolotoumba) ανήγαγε το ντουμπλ φας – φοριέται από την καλή, φοριέται και από την ανάποδη – σε πολιτικό αφήγημα.

Το πρώτο κύμα της πανδημίας και η επιτυχής διαχείρισή του από την κυβέρνηση έφεραν την αντιπολίτευση σε μεγάλη αμηχανία. Με το που άρχισαν όμως να παίρνουν την ανηφόρα οι αριθμοί των κρουσμάτων, των διασωληνωμένων και των νεκρών από Covid-19, ξανάπιασε την παλιά της τέχνη κόσκινο. Εδωσε βέβαια πατήματα και η κυβέρνηση, κάτι με την καθυστέρηση λήψης περιοριστικών μέτρων, κάτι με ασαφή επικοινωνιακά μηνύματα, κάτι με σπασμωδικές ενέργειες. Από την άλλη, τα στελέχη του κόμματος του κ. Τσίπρα έχουν αυτό το – κληρονομικό να το πω; – χάρισμα να πατάνε και στα άπατα.

Και ύστερα ήρθε το εμβόλιο. Ενα γεγονός που πανηγύρισε όλος ο πλανήτης αφού ανοίγει τον δρόμο προς το τέλος αυτού του εφιάλτη που στοιχειώνει εδώ και έναν χρόνο τη ζωή μας. Οχι όλος. Ο πρώην υπουργός Νίκος Παππάς, για παράδειγμα, διαμαρτύρεται και καταγγέλλει την κυβέρνηση επειδή, λέει, παρέλαβε μόνο 9.000 εμβόλια. Και πήρε το γαϊτανάκι η ελαφρά ταξιαρχία του Διαδικτύου ποστάροντας νταλίκες σε αντιδιαστολή με ημιφορτηγά και σχολιάζοντας, αντίστοιχα, τι περιμέναμε και τι μας ήρθε.

Με τα φώτα νυσταγμένα και βαριά

Βέβαια η πραγματικότητα, για άλλη μια φορά, απέχει πολύ από την κοσμοεικόνα του πρώην υπουργού και όσων παίρνουν γραμμή από αυτόν. Τα 10.000 εμβόλια που παρέλαβε, σε πρώτη φάση, η Ελλάδα ήταν όσα πήραν όλες οι χώρες της Ευρώπης, οι περισσότερες με πληθυσμό από τριπλάσιο έως εξαπλάσιο σε σχέση με εμάς. Εξάλλου δεν θυμάμαι να μας έταξε κανείς ποτέ ότι η ελπίδα θα ερχόταν με τριαξονικές νταλίκες. Εμβόλια είναι, ένα μπουκαλάκι τόσο δα που το καθένα περιέχει, όπως μάθαμε, πέντε δόσεις. Δεν πρόκειται για τους οβελίσκους της Χατσεψούτ σε πολλαπλά αντίγραφα.

Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω πολλές λέξεις και όρους για να περιγράψω τον χλευασμό (ουδεμία σχέση με το χιούμορ, έχουν διαφορετική αφετηρία και διαφορετικό στόχο) με τον οποίον «υποδέχθηκαν» κάποιοι τα εμβόλια. Λέξεις που έχουν σχέση με το μέγεθος ψυχής, με συμπλέγματα και απωθημένα. Θα προτιμήσω όμως την ανηδονία. Αυτή την ψυχική αναπηρία που σου απαγορεύει να συμμερίζεσαι οποιαδήποτε χαρά, που σε κάνει αλλεργικό στη χαρά του άλλου. Επειδή είναι μέρες αγάπης, την ειλικρινή μου συμπάθεια σε όλους όσοι υποφέρουν από αυτόν τον δαίμονα. Ο οποίος μόνο αντιπολίτευση δεν μπορεί να είναι.

Off camera

Εμβολιάστηκε χθες και ο Αλέξης Τσίπρας. Χωρίς τηλεοπτικές κάμερες, μόνο με φωτογράφους. Δεν ξέρω πώς να εξηγήσω τη διαφοροποίηση. Ισως διακατέχεται από το σύνδρομο αυτού που θέλει πάντα να διαφέρει – όταν όλοι θέλουν κρέας, εκείνος θέλει ψάρι, όταν όλοι θέλουν θάλασσα, εκείνος θέλει βουνό. Ισως πάλι να ντρεπόταν διότι μόλις πριν από ενάμιση μήνα βροντοφώναζε ότι ο Πρωθυπουργός πουλάει ελπίδα τάζοντας ένα εμβόλιο που δεν υπάρχει. Διότι δεν μπορώ να φανταστώ ότι έχει πρόβλημα με την πολιτική επικοινωνία ο άνθρωπος που προήδρευσε σε ένα fake συμβούλιο για τη δήθεν αντιμετώπιση της πυρκαγιάς στο Μάτι. Εξάλλου ο εμβολιασμός  προσώπων-θεσμών επικοινωνιακό νόημα έχει. Διότι, κατά τα άλλα, ο κ. Τσίπρας μια χαρά βασταγερός σαρανταπεντάρης είναι.