Ο Μάκης ο φλου

Τον είχα δει μετά από χρόνια σε ένα μπαρ όπου συχνάζουν αριστεροί. Είχε εκλεγεί βουλευτής. Λίγο καιρό μετά τα φοβερά γεγονότα του 2015, μετά το καταστροφικό δημοψήφισμα, μετά το τρίτο Μνημόνιο, ήρθε στο μπαρ να πιει το ποτό του. Ταπεινός, όπως το συνήθιζε πάντα, πρόχειρα ντυμένος, κάθισε και παράγγειλε. Κανείς στην παρέα δεν ήξερε ποιος είναι. Τους είπα και τον φώναξα. Διαφωνούσαμε για τους χειρισμούς του κόμματος που τον εξέλεξε, παρ’ όλα αυτά ήταν φιλικός. «Κάνε υπομονή, σε τρεις μήνες έρχεται η κανονικότητα», μου είπε. Ηταν η πρώτη φορά που άκουγα τη λέξη κανονικότητα από αριστερό κυβερνητικό.

Δεν γεννήθηκε κυβερνητικός. Οταν ήταν νέος έκανε μια ηρωική πράξη. Κι έζησε όλη του τη ζωή στον απόηχο του θρύλου που η πράξη εκείνη τροφοδότησε, κι ύστερα υπενθυμίζοντάς τη στο περιβάλλον του, και ξαναϋπενθυμίζοντάς τη όταν το περιβάλλον διευρυνόταν και άλλαζε. Υπήρχε και μια φωτογραφία που τεκμηρίωνε τον ηρωισμό της πρώιμης ηλικίας, της στιγμής και της εποχής.

Ολη η ζωή, εκείνη η πράξη. Αντιστασιακός και ήρωας. Αγωνιστής. Και περιφερόμενος επιδειξίας των αγωνιστικών του τροπαίων. Ανταμείφθηκε, σιτιζόμενος από το Πρυτανείο. Δεν χρειαζόταν να δουλεύει, αρκούσε να συμβολίζει. Ανάλωσε τις δυνάμεις του στον συνδικαλισμό του αγωνιστή: παρίστατο, εκπρόσωπος του αέναου δίκιου ενός αέναου αγώνα. Ηταν ο αγωνιστής, ο ηθικός, ο ανιδιοτελής, ο άνθρωπος. Αυτός που πάντα, στη μυθοπλασία της ζωής, ήταν ο καλός, επειδή ήταν με τους καλούς όταν έγινε ήρωας σε δύσκολους καιρούς. Δεν μπορούσε να φανταστεί ότι θα άλλαζαν οι καιροί, ότι θα μπορούσε να έρθει στιγμή που ό,τι έκανε δεν ήταν δίκαιο. Το μέτρο των πραγμάτων δεν ήταν ο λόγος ή οι πράξεις του. Ηταν ο εαυτός του.

Τον θυμάμαι πολλά χρόνια σε μέρη όπου κανένας δεν χάνει το δίκιο που νομίζει ότι εκπροσωπεί. Στις οργανώσεις, στα συνδικάτα, στις διαδηλώσεις που μοιάζουν με παρελάσεις της τροπαιοφόρου ιδεολογίας. Στα καφενεία. Στις φιλικές εφημερίδες. Στα τσίπουρα. Παρέμεινε ο εαυτός του κι όταν κατέλαβε θέση στην πυραμίδα της εξουσίας. Αλλά με κάθε ευκαιρία προσπαθούσε να στριμωχτεί στη φωτογραφία του αρχηγού. Σύμβολο του αγώνα ακόμα κι από την καρέκλα της εξουσίας.

Πάντα χαρούμενος, γελαστός, φιλικός. Και φτωχός. Ποτέ δεν επέδειξε πλούτο. Ακόμα κι όταν το όνομά του ενεπλάκη σε μια ιστορία με οσμή σκανδάλου, ακόμα και τότε τα ποσά ήταν ασήμαντα. Αυτό έμαθε, τη διαχείριση της φτήνιας. Μαζί με τον ηρωισμό έπρεπε να επιδεικνύει και μια λαϊκότροπη μιζέρια. Το λαϊφστάιλ του τον είχε καταβροχθίσει.

Είναι πραγματικός άνθρωπος ή ήρωας μυθιστορήματος; Ποιος ξέρει. Είναι όμως ανθρωπότυπος. Ας του δώσουμε ένα όνομα, έτσι για να μπορούμε να τον επικαλούμαστε. Ας τον πούμε ο Μάκης ο φλου.

Καλά Χριστούγεννα.