Επανάληψη

Εχουν περάσει πολλές μέρες από τότε που ο Χρήστος Σπίρτζης κατέθεσε μια τροπολογία ώστε να πάρουν οι αστυνομικοί, σαν κρατικό «ευχαριστώ», μπόνους για τη συμβολή τους στη διαχείριση της υγειονομικής κρίσης. Φυσικά το κείμενό της αποσύρθηκε τόσο γρήγορα όσο κατατέθηκε, μιας κι ο βαθύς ΣΥΡΙΖΑ αντιλήφθηκε το οξύμωρο θέαμα που παρουσίαζε στα μάτια των υπερορθόδοξων αριστερών ψηφοφόρων – εκείνων, δηλαδή, που βλέπουν τους αστυνομικούς μόνο μέσα από το πρίσμα του γνωστού συνθήματος με τα γουρούνια. Το θέμα ωστόσο δεν έληξε. Μετά από μια συνεδρίαση του προεδρείου της ΚΟ αποφασίστηκε να κατατεθεί νέα, στην οποία να εντάσσονται όλες οι επαγγελματικές ομάδες που μάχονται στην πρώτη γραμμή κατά της πανδημίας, όπερ και εγένετο την Παρασκευή. Αλλά η ιστορία επαναλήφθηκε όπως ακριβώς λέει το γνωστό μαρξιστικό τσιτάτο: η τροπολογία περιελάμβανε και τους αστυνομικούς, οπότε οι νεολαίοι του κόμματος έσπευσαν αυτή τη φορά να σώσουν τη χαμένη τιμή της αριστεροσύνης του – με μια ανακοίνωση ξεκαθάρισαν ότι είναι «παντελώς αδικαιολόγητη και πλήρως αναιτιολόγητη η συμπερίληψη των ένστολων της ΕΛ.ΑΣ.».

Εργαλεία

Επειδή «δεν αποτελούν κατά τη γνώμη μας τους εργαζόμενους εκείνους που βρίσκονται στην πρώτη γραμμή του αγώνα ενάντια στην πανδημία». Για τα τσικό του ΣΥΡΙΖΑ δικαιούνται κρατική ενίσχυση «ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό, προσωπικό καθαριότητας, εκπαιδευτικοί, εργαζόμενοι στις δημόσιες συγκοινωνίες, εργαζόμενοι στις δομές κοινωνικής πρόνοιας κτλ.», ενώ η εσωκομματική αντιπολίτευση των 53+ έτρεξε να στηρίξει τον δίκαιο ιδεολογικό αγώνα της Νεολαίας αναρτώντας το δελτίο Τύπου στα σόσιαλ μίντια. Ολα αυτά θα συνέθεταν μια ακόμη μικρή ιστορία εσωκομματικής τρέλας αν δεν υπογράμμιζαν ένα βαθύτερο πρόβλημα της Κουμουνδούρου – βαθύτερο από εκείνο της έλλειψης συνεννόησης μεταξύ όσων αποκαλούνταν κάποτε συνιστώσες  ή το άλλο των δογματικών τειχών που ορθώνονται μεταξύ πασοκογενών και ορίτζιναλ συριζαίων. Ποιο είναι αυτό; Ο λαϊκισμός των επιδομάτων που τους ενώνει. Παρότι οι μεν διακρίνουν δυνητικές εκλογικές πελατείες μέχρι και στα προνομιακά για τον γαλάζιο αντίπαλο ακροατήρια, κι οι δε επιθυμούν να ικανοποιηθούν με παροχές πρώτα τα κοινά που οι ίδιοι κατηγοριοποιούν σαν δική τους εκλογική βάση, όλοι τελικά αντιλαμβάνονται ως πολιτικά εργαλεία τα επιδόματα.