Εκλογές μετά τον εμβολιασμό…

Εντός ολίγου θα γίνει κατανοητό ότι οι πρόσφατες πολιτικές αντιπαραθέσεις κινούνται στον αστερισμό της ασημαντότητας. Ολα θα κριθούν από ένα και μόνο γεγονός: από το πώς η κυβέρνηση θα φέρει σε πέρας το γιγάντιο πρόγραμμα εμβολιασμού που ξεκινά. Δεν θυμάμαι τίποτα εξίσου μεγαλεπήβολο.

Υπάρχουν ορατές δυσκολίες για την επιτυχία του εγχειρήματος. Υπάρχουν αμφιβολίες για το αν οι υπάρχουσες υποδομές του ΕΣΥ επαρκούν. Υπάρχει μια μερίδα του πληθυσμού που πρέπει να κάνει οπωσδήποτε το εμβόλιο (οι λεγόμενες «ευπαθείς ομάδες») και δεν έχει πρόσβαση στο Ιnternet για να ενημερωθεί ή να κλείσει ραντεβού. Χρειάζεται οργάνωση στους οίκους ευγηρίας. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν σε χωριά που δεν έχουν Κέντρα Υγείας. Και είναι δεδομένο πως ο εμβολιασμός θα ξεσηκώσει και συζητήσεις. Αλλοι θα μας βομβαρδίσουν με θεωρίες συνωμοσίας. Αλλοι θα ανακαλύψουν επιστημονικές ενστάσεις. Αλλοι θα εκφράσουν ακόμα και θεολογικού τύπου αντιρρήσεις: όλοι αυτοί πρέπει να αντιμετωπισθούν με πειστικές  απαντήσεις.

Η οικονομία της χώρας δεν αντέχει άλλο το λοκντάουν. Η κυβέρνηση πρέπει να οργανώσει και να φέρει σε πέρας κάτι που δεν έχει ξαναγίνει και να το κάνει και γρήγορα – πολύ γρήγορα. Εξασφαλίζοντας πρώτα από όλα τα πολυπόθητα εμβόλια.  Επιτυχία του προγράμματος σημαίνει γρήγορη απαλλαγή από τα περιοριστικά μέτρα και επιστροφή μιας κάποιας αισιοδοξίας – σύντομα θα αλλάξει προς το καλύτερο η περίφημη ψυχολογία της αγοράς. Αποτυχία σημαίνει, κατά τη γνώμη μου, απόλυτη μεταστροφή του πολιτικού κλίματος. Η χώρα είναι αδύνατο να αντέξει ένα δεύτερο Πάσχα με τα πάντα κλειστά, πόσω μάλλον ένα ακόμα καλοκαίρι με κλειστά ξενοδοχεία και άδεια νησιά. Οσο το εμβόλιο δεν υπήρχε, η κυβέρνηση μπορούσε δικαίως να ισχυρίζεται ότι αντιμετωπίζει έναν ανίκητο εχθρό με σκληρά περιοριστικά μέτρα. Το εμβόλιο καταργεί αυτό το άλλοθι: αν όλα δεν γίνουν γρήγορα και όπως πρέπει, η κυβέρνηση δεν θα έχει μπροστά της καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης, αλλά ασήκωτες πολιτικές ευθύνες. Η ευθύνη π.χ. για την κατάρρευση της αγοράς και για την ύφεση θα της αποδοθεί. Οχι από την αντιπολίτευση, αλλά από τον απλό πολίτη που τώρα σιωπά, περιμένει και δηλώνει στις δημοσκοπήσεις ότι καταλαβαίνει το πόσο δύσκολο είναι το πρόβλημα που αντιμετωπίζει ο πλανήτης.

Οι δημοσκοπήσεις, τις οποίες κάπως αυτάρεσκα ο υπουργός Ανάπτυξης Αδωνις Γεωργιάδης χρησιμοποίησε ως απόδειξη επιτυχίας των κυβερνητικών επιλογών, μεταστρέφονται ταχύτατα, αν στον κόσμο δημιουργηθεί η εντύπωση πως μια κυβέρνηση θα μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο από αυτό που κάνει. Θα θυμίσω κάτι πρόσφατο: το κλίμα που υπήρχε μετά τις εκλογές του 2015 και την «πρώτη φορά Αριστερά» κυβέρνηση.

Το πρώτο εξάμηνο εκείνης της διακυβέρνησης, μολονότι τα σημάδια μιας γενικής σύγχυσης ήταν φανερά, οι δημοσκοπήσεις έδιναν στον ΣΥΡΙΖΑ μεγαλύτερα ποσοστά από αυτά που είχε πάρει στις εκλογές. Γιατί; Γιατί υπήρχε η γενική εντύπωση πως η περίφημη διαπραγμάτευση γινόταν με τρόπους ηρωικούς: πολύς κόσμος πίστευε και τότε (όπως και τώρα…) ότι επιτέλους μια κυβέρνηση κάνει ό,τι μπορεί. Παρά τις κωλοτούμπες και την άτακτη συνθηκολόγηση μετά το δημοψήφισμα, το δημοσκοπικό ρεύμα εκείνο έφτανε για να δώσει στον Αλέξη Τσίπρα τη νίκη στις εκλογές του Σεπτεμβρίου, παρά τη φυγή των μισών ιστορικών στελεχών του κόμματος. Αλλά η νίκη αυτή ήταν η τελευταία. Χωρίς τη «διαπραγμάτευση», ο κόσμος άρχισε να κοιτάζει και να καταλαβαίνει το πώς η κυβέρνηση Τσίπρα κυβερνούσε: δεν ενθουσιάστηκε. Και οι δημοσκοπήσεις άλλαξαν γρήγορα.

Η πανδημία είναι φυσικά πολύ πιο σοβαρή υπόθεση από τη διαπραγμάτευση του Γιάνη Βαρουφάκη. Ομως όταν όλα περιστρέφονται γύρω της δεν υπάρχουν από την πλευρά του κόσμου σκληρές αξιολογήσει για τη διακυβέρνηση: οι πιο πολλοί κατανοούν τη δυσκολία και δείχνουν ανοχή. Αυτό καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις. Τίποτα άλλο.  Το πρόγραμμα εμβολιασμού είναι η απόλυτη δοκιμασία. Μετά από αυτό νομίζω θα έχουμε εκλογές. Που θα κριθούν από την επιτυχία ή την αποτυχία του προγράμματος. Τόσο απλά.