Ενας χρόνος και μια αιωνιότητα

Δεκαεννέα Δεκεμβρίου σήμερα. Εξι μέρες πριν από αυτό, το ό,τι τέλος πάντων, που φέτος θα ονομάσουμε Χριστούγεννα. Μια επίφαση γιορτής που προσπαθούμε, με κακοκρυμμένη αγωνία, να συντηρήσουμε ποστάροντας στολισμένα δένδρα στα σόσιαλ μίντια και ανταλλάσσοντας εμπειρίες για ατελέσφορα delivery και click away. Υπό τον φόβο της αναζωπύρωσης που καταστέλλει εντός μας εκείνο το «αχ» με το οποίο περιμέναμε, πριν από κάτι μήνες, αυτές τις γιορτές. Και θυμάμαι ένα πρωτοσέλιδο των «ΝΕΩΝ» στις 20 Οκτωβρίου. «Πώς θα σώσουμε τα Χριστούγεννα» έγραφε. Ε, δεν καταφέραμε να τα σώσουμε τελικά.

Θυμάμαι όμως και πώς ήμασταν πέρυσι, τέτοιες μέρες. Από μια τηλεόραση στο βάθος, ακούγαμε στο τέλος του δελτίου ειδήσεων, για κάποια νέα γρίπη, κάτι τέτοιο τέλος πάντων, κάπου στην Κίνα. Ή μήπως δεν το είχαμε ακόμη ακούσει; Αλλά, ούτως ή άλλως, σιγά που θα δώσαμε σημασία. Εμείς είχαμε Χριστούγεννα, τσακωνόμασταν για τα φωτάκια της Βασ. Σοφίας, τσακωνόμασταν ενδοοικογενειακά για το ρεβεγιόν και το χριστουγεννιάτικο τραπέζι, τσακωνόμασταν γενικά όπως τσακώνονται οι κανονικοί άνθρωποι τις γιορτές. Για να φιληθούμε στη συνέχεια, να ανταλλάξουμε ευχές και δώρα. Και τρέχαμε να προλάβουμε τις τελευταίες αγορές – μικρές ή μεγάλες, όλα είναι «μεγάλα» αυτές τις μέρες. Και να φωτογραφηθούμε σε στέκια με «τον ωραιότερο διάκοσμο της πόλης».

Αν σε εκείνο το πολύ μακρινό πέρυσι, παίζαμε ένα παιχνίδι εορταστικών συναναστροφών όπου ο καθένας θα έκανε μια μαντεψιά για το πώς θα είμαστε εμείς, πώς θα ήταν η χώρα σε ένα χρόνο, τι θα λέγαμε αν κάποιος περιέγραφε αυτό που ζούμε; Και ούτε καν με λεπτομέρειες. Αν μας έλεγε ότι θα κάναμε Χριστούγεννα με κλειστά μαγαζιά, κλειστά θέατρα και κινηματογράφους, εστιατόρια, κέντρα διασκέδασης, μπαρ, καφέ και απαγόρευση κυκλοφορίας το βράδυ. Και ότι αυτό θα γινόταν σε όλον, σχεδόν, τον κόσμο. Κατ’ αρχάς, θα έτρωγε γιούχα. Αναρωτιέμαι ωστόσο αν θα περνούσε απ’ το μυαλό μας, έστω και στο παιχνίδι, ότι αιτία για όλα αυτά θα ήταν ένας ιός, μια επικίνδυνη, κολλητική ασθένεια. Δεν νομίζω. «Δεν γίνονται αυτά τα πράγματα» θα λέγαμε. Ατιμο πράγμα οι βεβαιότητες.

Και να ‘μαστε λοιπόν από το πέρυσι στο φέτος, ένας χρόνος με το εφέ μιας αιωνιότητας. Φοβισμένοι και αμήχανοι, περιμένοντας, σε συλλογικό επίπεδο, τα πιο κλειστά Χριστούγεννα της ζωής μας. Με εξισώσεις που δεν βγαίνουν για το πόσοι θα κάτσουν στο γιορτινό τραπέζι και όταν βγαίνουν, ισχύουν για απογευματινά ρεβεγιόν. Μια γιορτή χωρίς γιορτή. Ομολογώ ότι ήταν μια φοβία που είχα από παιδί. Την αντιμετώπισα δια του βιώματος. Απολύτως συνειδητά (και κλεφτά από το στενό μου περιβάλλον) φρόντισα, σε καιρούς καλούς, να περάσω μόνη μου και Χριστούγεννα και Πρωτοχρονιά και Ανάσταση. Τρώγοντας σάντουιτς ή ξεπαγώνοντας μπιφτέκια. Δεν βαριέσαι, μια ιδέα είναι όλα. Τελικά, είχε απόλυτο δίκιο ο Δαρβίνος που έλεγε ότι το είδος που επιβιώνει δεν είναι το πιο δυνατό αλλά αυτό που προσαρμόζεται.