Μια υπεράσπιση στα «νυχάδικα»

Ας ξεκινήσουμε με μια απαραίτητη παραδοχή: ναι, σύμφωνοι, σε συνθήκες πανδημίας, με 100 νεκρούς τη μέρα, είναι ένα πρόβλημα το να συζητά η χώρα επί μια βδομάδα για το αν θα ανοίξουν οι επιχειρήσεις που παρέχουν υπηρεσίες μανικιούρ και πεντικιούρ. Δεν είναι δικαιολογία αυτό όμως για να γίνεται, παρεμπιπτόντως, αφορμή για ένα μπαράζ έμφυλων στερεοτύπων από τη μια και μια υποβάθμιση ενός ολοκλήρου κλάδου από την άλλη. Πόσω μάλλον όταν τα έμφυλα στερεότυπα είναι θεσμικά, διατυπωμένα από κρατικούς λειτουργούς και θεσμικούς παράγοντες, ώστε να γίνονται μετά αντικείμενο εκτενούς σχολιασμού σε καφενειακό στυλ από τα ΜΜΕ, για τις δήθεν ελαφρόμυαλες γυναίκες, παραβλέποντας τις αγωνίες της μέσης γυναίκας εκεί έξω καθώς και το γεγονός ότι τις υπηρεσίες αυτές τις χρησιμοποιούν πολλοί, μα πάρα πολλοί όμως, άντρες.

Η υποβάθμιση δε του κλάδου είναι χαρακτηριστική και αγνοεί διάφορα σημαντικά στοιχεία, όπως π.χ. ότι προσφέρουν απαραίτητες υπηρεσίες σε ανθρώπους που λόγω παθήσεων έχουν προβληματικά άκρα. Και καθώς δεν είναι λίγοι, είναι μια παράμετρος που θα έπρεπε να υπολογίσουμε όταν σχολιάζουμε το θέμα. Ούτε ότι αποτελεί ένα επάγγελμα από το οποίο βιοπορίζονται τόσο πολλοί άνθρωποι οι αγωνίες των οποίων δεν είναι λιγότερο σημαντικές από άλλων.

Επειδή όμως έγινε και λόγος για το μανικιούρ ως… «ψυχική ανάταση», ας μη φοβηθούμε να το πούμε. Δεν ζούμε στους καιρούς του Malleus Maleficarum, ούτε σε αυτούς που ο καλλωπισμός ήταν για τις «παστρικές». Ολες αυτές οι εργασίες του καλλωπισμού που λαμβάνουν χώρα σε αυτά τα μικρά συνήθως μαγαζιά, αυτές οι μικρές τελετουργίες, παρά τη σισύφεια φύση τους, καμιά φορά λειτουργούν και σαν εξομολογητήριο που μπορεί να σε ξεκουράσει, να σε ανακουφίσει, να σε κάνει να ξεχάσεις όλη την άχρωμη μιζέρια που είναι η ζωή έξω από την πόρτα του νυχάδικου. Ολες αυτές οι τελετουργίες είναι μια υπενθύμιση πως όσο χάλια κι αν είναι τα πράγματα μπορούμε να αποφασίσουμε εμείς και πώς θα μοιάζουμε και πώς θα νιώθουμε. Εστω και για λίγο, όσο κάνει να ξεφλουδίσει το χρώμα ή να σβήσει το κραγιόν. Ας μην τις υποτιμάμε, λοιπόν, τόσο πολύ, ακόμη κι αν συμφωνήσουμε πως θα πρέπει, για τώρα, όσοι και όσες μετέχουν σε αυτές, να πρέπει προς το παρόν να τις στερηθούν.