Η λύση είναι μπροστά στα μάτια μας

Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων λέει ότι καθένας έχει το δικαίωμα να εγκαταλείψει οποιαδήποτε χώρα, συμπεριλαμβανομένης και της δικής του, όπως επίσης και να επιστρέψει στη χώρα του. Η Παγκόσμια Ημέρα Μετανάστη έρχεται κάθε χρόνο, στις 18 Δεκεμβρίου από το 1990, να μας υπενθυμίσει ότι η θέληση του ανθρώπου να ξεπεράσει τα εμπόδια και τις δυσκολίες για να ζήσει μία καλύτερη ζωή, είναι μία θαρραλέα έκφραση ατομικής ελευθερίας.

Ενα κράτος με εδραιωμένη την αυτοδιάθεσή του στον χώρο, με ισχυρούς θεσμούς και διαδικασίες δεν έχει να φοβάται τίποτα από ανθρώπους που φτάνουν στην πόρτα του αναζητώντας μία δεύτερη ευκαιρία για να ζήσουν. Για τους πρόσφυγες είναι ζήτημα ζωής ή θανάτου, για τους μετανάστες είναι ζήτημα επιβίωσης, αλλά και μίας καλύτερης ζωής. Ολοι δεν το θέλουμε αυτό για τον εαυτό μας, τη σύντροφο ή τον σύντροφό μας, τα παιδιά μας, τους δικούς μας ανθρώπους;

Ενα ουσιωδώς φιλελεύθερο κράτος δικαίου προασπίζεται και κατοχυρώνει στον πυρήνα του το δικαίωμα στην εκπαίδευση και στην εργασία, το δικαίωμα στην ιδιοκτησία, τον σεβασμό της ελευθερίας του άλλου και τον καθορισμό των ορίων, το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας και στη ζωή. Αντί να αναζητούμε τρόπους αναχαίτισης της μετανάστευσης ή να ρίχνουμε το φταίξιμο για όλα τα δεινά στο ξένο, χρειαζόμαστε πειστικές προτάσεις και σχέδιο για την ένταξη και την ενσωμάτωση αυτού του πληθυσμού σε μία πληγωμένη κοινωνία κι οικονομία. Η ταχεία συμπερίληψη των «ξένων», πλην, διψασμένων για ζωή ανθρώπων, θα συμβάλλει τα μέγιστα στην αντιμετώπιση των προκλήσεων. Του δημογραφικού ζητήματος για παράδειγμα. Η γήρανση κι η μείωση του γηγενούς πληθυσμού οφείλει να μας στρέψει προς την αξιοποίηση τόσο του προσφυγικού, όσο και του μεταναστευτικού πληθυσμού στη χώρα μας. Εκείνων που αγκομαχούν στην απόκτηση νομιμοποιητικών εγγράφων και μοιραία στρέφονται στη μαύρη εργασία.

Αντ’ αυτών, σήμερα, όταν μιλάμε για τη μετανάστευση επικρατεί μία σύγχυση αντιλήψεων και διαστρέβλωσης των δεδομένων, απόρροια της έντασης που προκαλεί κάθε αλλαγή. Για αυτό ευδοκιμεί ο φόβος, ενώ το εμπόριο του διχασμού διακινείται αναπάντητα. Όμως, όπως λέει κι ένας στοχαστής του κλασσικού φιλελευθερισμού, «η αξία να συναναστρεφόμαστε ανθρώπους διαφορετικούς, είναι ανεκτίμητη. Αυτή η επαφή ήταν πάντοτε ο κύριος μηχανισμός της προόδου».

O Χρήστος Λαζαρίδης είναι υπεύθυνος Επικοινωνίας Ελληνικού Φόρουμ Προσφύγων