Οι αόρατοι κορυφαίοι

«Η ομάδα που δεν χάνει», ήταν ένας από τους χαρακτηρισμούς που αποδόθηκαν στην καλύτερη ενδεκάδα όλων των εποχών που επέλεξαν 140 δημοσιογράφοι για λογαριασμό του France Football. Φανταστείτε να έπαιζαν στην ίδια ομάδα ο Πελέ, ο Μαραντόνα, ο Ρονάλντο το Φαινόμενο, ο Κριστιάνο Ρονάλντο, ο Μέσι. Μια ποδοσφαιρική ονείρωξη, μια φαντασίωση που ακουμπά στην παιδική αφέλεια την οποία προσπάθησε να κάνει πράξη πριν από είκοσι χρόνια ένας φιλόδοξος Ισπανός.

Στο ξημέρωμα του 21ου αιώνα ο Φλορεντίνο Πέρεθ έγινε πρόεδρος της Ρεάλ Μαδρίτης τάζοντας λαγούς με πετραχήλια. Ισως ήταν ο μόνος ποδοσφαιρικός παράγοντας που έκανε τις υποσχέσεις του πράξεις. Το Σαντιάγο Μπερναμπέου γέμισε με τους καλύτερους παίκτες στον κόσμο που συνέστησαν τους περίφημους Γκαλάκτικος. Ρονάλντο, Ραούλ, Λουίς Φίγκο, Ζιντάν, Μπέκαμ, Γκούτι, Ρομπέρτο Κάρλος. Ανάμεσά τους υπήρχε και ένας μαύρος, μικρόσωμος ζαϊρινός με γαλλική υπηκοότητα, ο Κλοντ Μακελελέ.

Ηταν ο νεροκουβαλητής, ο αχθοφόρος των Γκαλάκτικος. Αυτός που έκανε τη βρώμικη δουλειά για να παίρνουν τα εύσημα οι διάσημοι συμπαίκτες του. Ο Μακελελέ ήταν βασικός στην ενδεκάδα αλλά ο πιο κακοπληρωμένος. Η Ρεάλ τον αντάμειβε με ψίχουλα σε σχέση με αυτά που έπαιρνε ο Λουίς Φίγκο και ο Ζιζού. Κάποτε αποφάσισε να πάει στον Πέρεθ και να του ζητήσει αύξηση. Αυτός του έκλεισε την πόρτα. Ο Γάλλος έφυγε για την Τσέλσι.

«Δεν θα λείψει από κανέναν. Δεν έκανε κεφαλιές και σπάνια έδινε την μπάλα σε απόσταση μεγαλύτερη των τριών μέτρων» είχε δικαιολογηθεί ο Πέρεθ.

Οι Γκαλάκτικος έχασαν τον παίκτη που τους έκανε τη βρώμικη δουλειά. Η Ρεάλ γρήγορα κατέρρευσε. Τη χρονιά που έφυγε ο Μακελελέ τερμάτισε στην 4η θέση. Χρόνια αργότερα ο πρώην αρχηγός της Βασίλισσας, Φερνάντο Ιέρο έλεγε πως ο Μακελελέ ήταν ο καλύτερος παίκτης της ομάδας τον οποίον κανείς δεν έβλεπε και η απώλειά του έφερε το τέλος των Γκαλάκτικος. Οι αόρατοι κορυφαίοι, όπως και στη ζωή.