Ακτιβιστές

Τρεις φορές το τελευταίο δίμηνο κάποιοι συμπολίτες μας θεώρησαν χρήσιμο να επιδείξουν τα αγωνιστικά, αντιφασιστικά, αντιεξουσιαστικά ή συνδικαλιστικά φρονήματά τους.

Εφετείο. Πολυτεχνείο. Γρηγορόπουλος. Ενα τσιγάρο δρόμος. Ελπίζω να μην ανακαλύψουν κανένα αγωνιστικό νόημα και στα Χριστούγεννα.

Καμία αντίρρηση, φυσικά. Ο καθένας κουβαλάει το μυαλό που έχει.

Τα πράγματα για την αγωνιστική παντομίμα μπερδεύτηκαν όταν οι εκδηλώσεις απαγορεύτηκαν για υγειονομικούς λόγους. Το ΣτΕ έκρινε την απαγόρευση συνταγματική. No problem.

Το πρόβλημα προέκυψε στη συνέχεια όχι φυσικά επειδή οι προαναφερθέντες συμπολίτες μας μετείχαν σε αγωνιστικές εκδηλώσεις. Αλλά επειδή μετείχαν σε παράνομες εκδηλώσεις.

Εξ όσων γνωρίζω άλλωστε στο κράτος δικαίου που ζούμε τη νομιμότητα την ορίζει η δικαιοσύνη. Ούτε οι συνδικαλιστές-ακτιβιστές, ούτε οι δικηγόροι-ακτιβιστές, ούτε οι αντιφασίστες-ακτιβιστές, ούτε οι αριστεροί-ακτιβιστές, κανείς ακτιβιστής γενικώς.

Ευλόγως η αστυνομία ανέλαβε να περιφρουρήσει τη νόμιμη τάξη που απειλούσαν οι παραπάνω ακτιβιστές ντυμένοι «λαός». Δηλαδή να υπερασπιστεί τη νομιμότητα όπως προσδιορίστηκε από το κράτος δικαίου στο οποίο ζούμε.

Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει.

Τελικά βεβαίως όσοι αποφάσισαν να κάνουν του κεφαλιού τους έφαγαν το κεφάλι τους. Κατά την ιστορική διατύπωση του Ηλία Ηλιού «τους τάραξαν στη νομιμότητα». Κανονικά πράγματα σε μια δημοκρατία.

Ευλόγως οι εφημερίδες της ευρύτερης Αριστεράς που γενικώς παθιάζονται για μανούρα έβαλαν τις τσιρίδες. «Εκτροπή». «Κρεσέντο αυταρχισμού και καταστολής». «Προσβολή». «Κρατική τρομοκρατία». Κι άλλες γλυκόξινες φανφάρες για αδικοχαμένους νέους, μαραμένα λουλούδια και προδομένες ελπίδες.

Καμία αντίρρηση έως εδώ. Κάτι πρέπει να πουν κι αυτοί στην πελατεία τους. Τι να πουν, δηλαδή; Γιατί κέρδισε ο Παναθηναϊκός την ΑΕΚ; Αλλωστε επί δημοκρατίας πάνω σε αγώνες και δικαιώματα έχουν στηθεί οι καλύτερες καριέρες.

Είναι κρίμα αλλά όλα αυτά αποτελούν μια γραφική «ελληνική ιδιορρυθμία». Που ευτυχώς ξεθυμαίνει διότι δεν ανανεώνεται. Ούτε η ιδιορρυθμία, ούτε το προσωπικό που την υπηρετεί.

Οι ίδιοι και οι ίδιοι. Λένε τα ίδια και τα ίδια. Στις ίδιες πάντα ευκαιρίες.

Ευτυχώς, θα προσθέσω. Οσο οι αγώνες είναι στα χέρια των γνωστών ακτιβιστών, κανείς δεν έχει τίποτα να φοβηθεί.

Μπορεί το μπουρδούκλωμα που προκαλούν να είναι λίγο εκνευριστικό, απωθητικό ή επικίνδυνο (λόγω κορωνοϊού) αλλά γι΄ αυτούς ακριβώς τους λόγους συσπειρώνει απέναντί του τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. Η αντι-κοινωνικότητα ποτέ δεν έφτιαξε κοινωνικό κίνημα.

Μακάρι φυσικά να μην υπήρχαν τέτοιοι ακτιβιστές.

Αλλά αν είναι να τους υποστούμε, καλύτερα τους γραφικούς παρά κάποιους άγνωστους που θα μπορούσαν να αποδειχτούν επικίνδυνοι.