Ο «τίμιος» μεσολαβητής

Οξύ ασυγκράτητο μένος κατέλαβε τον τούρκο υπουργό Εξωτερικών Τσαβούσογλου εναντίον της Γαλλίας και των ΗΠΑ, αμέσως μετά τη δήλωση του αμερικανού ομολόγου του Πομπέο για τον ρόλο της Αγκυρας στο ΝΑΤΟ. Η ταυτόχρονη ακραία επιθετικότητα του τούρκου υπουργού εναντίον της πιο ισχυρής στρατιωτικά δύναμης του κόσμου καθώς και κατά της πιο ισχυρής στρατιωτικής δύναμης της Ευρώπης οφείλεται κυρίως στο Βερολίνο και στις Βρυξέλλες. Γιατί, με προφάσεις, καλύπτουν διαρκώς την Αγκυρα στο να κάνει ό,τι θέλει χωρίς να συναντά στοιχειώδη αντίδραση. Παρά την οξεία σύγκρουσή της με τρεις, τουλάχιστον, χώρες – μέλη της ΕΕ. Γι’ αυτό άλλωστε ο Τσαβούσογλου χαρακτήρισε τη Γερμανία ως τον μόνο «τίμιο» μεσολαβητή! Και αυτό τα λέει όλα.

Ισως οι τελευταίες αυτές εξελίξεις να βοηθούν την ελληνική πλευρά να διαμορφώσει πλέον μια πιο σίγουρη και αποφασιστική στάση. Και να ξεφύγει από την πολιτική των «δύο γραμμών» που έχει διαμορφωθεί το τελευταίο διάστημα. Η μία γραμμή, γενικά της κυβέρνησης, μέχρι στιγμής δεν απαιτεί ξεκάθαρα και αποφασιστικά από την Ευρώπη να ασκήσει τον ρόλο και να αναλάβει τις ευθύνες που απορρέουν από την Ενωση. Αυτό οφείλεται στο ότι η πολιτική του Βερολίνου είναι κάθετα αντίθετη σε κάτι τέτοιο. Η άλλη γραμμή εκφράζεται από τον υπουργό Εξωτερικών, που πλέον πέταξε το γάντι στο Βερολίνο λέγοντας, επιτέλους, το αυτονόητο: ότι η Γερμανία δεν ασκεί τον ευρωπαϊκό της ρόλο. Ηταν εξαιρετικά επικριτικός. Και ορθώς. Κάποτε ακόμα και η… αλήθεια πρέπει να λέγεται. Επίσης, πήρε θέση στο δίπολο ΗΠΑ – Γερμανία για την Ανατολική Μεσόγειο, λέγοντας ότι ευρωπαϊκή πολιτική δεν υπάρχει. Με ευθύνη του Βερολίνου. Και ότι το κενό θα πρέπει να καλύψουν οι ΗΠΑ, κάτι για το οποίο εξέφρασε την ελπίδα να συμβεί. Επίσης ορθώς.

Το ερώτημα που κυριαρχεί συνεπώς ενόψει της Συνόδου Κορυφής είναι σε ποια από τις δύο γραμμές θα κινηθεί εκεί η Ελλάδα. Υπάρχει βέβαια η αισιόδοξη εκτίμηση: ότι οι δηλώσεις Δένδια ήταν προπομπός μιας αλλαγής στάσης και του Πρωθυπουργού έπειτα από τόσους μήνες σταθερά στην ατελέσφορη εξόφθαλμα υποκριτική λογική της Γερμανίας για την Τουρκία. Δεν μπορεί κανείς να ξεχνά ότι όταν ξεκίνησε ο μυστικός διάλογος υπό το Βερολίνο ήταν μεταξύ στελεχών τοποθετημένων από τους Ερντογάν και Μητσοτάκη και όχι μέσα από τα υπουργεία Εξωτερικών. Οι Τούρκοι βούλιαξαν αμέσως τον διάλογο, δημοσιοποιώντας τον, προκαλώντας οργή ακόμα και στο Βερολίνο. Και ευτυχώς. Και μάλιστα παρά το γεγονός ότι ακόμα εκείνη την περίοδο ο υπουργός Εξωτερικών εξήρε τη γερμανική πρωτοβουλία και στάση, προεξοφλώντας, τότε, συχνά πυκνά, ότι η Ευρώπη θα έδινε τη δέουσα απάντηση στην Αγκυρα. Κάτι που ουδέποτε συνέβη. Και που ούτε αναμένεται, φυσικά, να συμβεί.

Το ότι ο υπουργός Εξωτερικών εκφράζεται πια σκληρά είναι θετικό. Ομως το ερώτημα παραμένει: με ποια γραμμή θα πάει η Ελλάδα στη Σύνοδο; Μακάρι να βγουν αληθινοί όσοι εκτιμούν ότι οι δηλώσεις Δένδια ήταν προπομπός αλλαγής της ελληνικής στάσης. Μακάρι να οδηγεί εκεί και η τηλεφωνική συνομιλία Μητσοτάκη – Μακρόν στις αρχές της εβδομάδας. Το να δουν άπαντες την κυβέρνηση να αποκόπτεται από την ακραία παρελκυστική, απαράδεκτη για την Ελλάδα εθνική ψευτοευρωπαϊκή πολιτική του Βερολίνου για την Τουρκία είναι επιτακτικός μονόδρομος. Η στήριξη της Γαλλίας είναι καθοριστική και απόλυτη. Και έχει ήδη προσθέσει στην αποφασιστική γραμμή αριθμό κρατών. Ορισμένων δε μέχρι τώρα αρνητικών. Εξίσου σημαντική είναι η διαμορφούμενη στάση των ΗΠΑ. Στη Σύνοδο η Ελλάδα μπορεί και πρέπει να απεξαρτηθεί εντελώς, εμπράκτως και ηχηρά από τον «τίμιο» μεσολαβητή. Και να απαιτήσει άμεσες σκληρές αποφάσεις. Ειδικά καθώς για πρώτη φορά σημαντικός αριθμός χωρών συμφωνούν με αυτές.