Οι ιδιώτες γιατροί που δεν θέλησαν… να βοηθήσουν

Ευγνωμονούμε, ως Ελληνες, όλους τους γιατρούς και το νοσηλευτικό προσωπικό, που δίνουν κάθε ημέρα και την τελευταία «ικμάδα» της αντοχής τους και θυσιάζονται για να μην καταρρεύσει το δημόσιο σύστημα υγείας.

Το οποίο δυστυχώς έχει αναλάβει όλο το βάρος νοσηλείας των ασθενών, που μολύνονται από τον θανατηφόρο ιό.

Ευγνωμονούμε και τους ιδιώτες γιατρούς, οι οποίοι άφησαν τα ιδιωτικά τους ιατρεία (και τις σαφώς μεγαλύτερες αμοιβές) για να ενταχθούν στο ΕΣΥ, ώστε να υπάρχει περισσότερο εξειδικευμένο ιατρικό προσωπικό για την αντιμετώπιση της ολέθριας πανδημίας! Ωστόσο, ειλικρινά αδυνατώ να κατανοήσω τη σκέψη ενός μεγάλου μέρους των ιδιωτών γιατρών (και του ιδιωτικού τομέα της Υγείας), που άμεσα ή έμμεσα αρνήθηκαν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση των «μεσαιωνικών υγειονομικών καταστάσεων» που βιώνει ο τόπος μας. Παρότι μπορεί να είναι άριστοι επιστήμονες!

Και κάνω αυτή την αναφορά, γιατί στη Θεσσαλονίκη – που πλήττεται σφοδρά από τη διάχυση του ιού – μέχρι τις 25 Νοεμβρίου μόλις 13 ιδιώτες γιατροί (!!) είχαν υπογράψει συμβάσεις για να ενταχθούν στο δυναμικό των δημόσιων νοσοκομείων («Η Καθημερινή», 25/11/2020)! Και αυτό παρά το γεγονός ότι ο υπουργός Υγείας τους προσέφερε έναν αξιοπρεπέστατο μισθό (2.000 ευρώ αφορολόγητα συν τις εφημερίες)!

Μέσα στο πλαίσιο τούτο ο πρόεδρος του Πανελληνίου Ιατρικού Συλλόγου δήλωσε ότι υπάρχουν καθυστερήσεις – από πλευράς της κυβέρνησης – στο να υπογραφτούν οι επίμαχες συμβάσεις απασχόλησης των ιδιωτών γιατρών, ότι έχουν γίνει λάθη στις συμβάσεις αυτές, ότι οι ιδιώτες γιατροί δέχθηκαν επιθέσεις από τους συνδικαλιστές του ΕΣΥ κ.λπ.

Σέβομαι απόλυτα όλα αυτά που λέει ο πρόεδρος, αλλά πιστεύω παράλληλα ότι σε ένα μεγάλο μέρος των ιδιωτών γιατρών επικρατεί και μια άλλη «φιλοσοφία», που επεξηγεί – κατά τη γνώμη μου – γιατί αρνήθηκαν να βοηθήσουν, παρότι είναι ικανότατοι γιατροί.

Ποια είναι αυτή η φιλοσοφία;

1. Πολλοί, ενδεχομένως, να θέλουν να διατηρήσουν τη «βόλεψή τους» με τις μεγάλες και χωρίς αποδείξεις αμοιβές με τις οποίες είχαν συνηθίσει να ζουν μέχρι τώρα. Είναι αυτό το μέγεθος για το οποίο είχε κάνει λόγο ο Πλάτων πριν από δυόμισι χιλιάδες χρόνια, δηλαδή η φροντίδα για την «εγωιστική μικροαπόλαυση». Και τούτο, παρά το γεγονός ότι ο θάνατος παραμονεύει παντού (λόγω του ιού)!

2. Επίσης, πολλοί (ιδιώτες γιατροί) ενδεχομένως να ασπάζονται τη φρικτή ιδεολογική παραδοχή της πρώην βρετανίδας πρωθυπουργού Μάργκαρετ Θάτσερ, δηλαδή ότι υπάρχουν μόνο άτομα και όχι κοινωνίες.

Και άρα ότι είναι περιττή η αφιέρωση «δυνάμεων» για το συλλογικό μέγεθος (το οποίο στην προκειμένη περίπτωση λέγεται ΕΘΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΥΓΕΙΑΣ).

Μάλιστα, πολλοί απλοί άνθρωποι απορούν, πώς είναι δυνατόν μορφωμένοι άνθρωποι να έχουν μια τέτοια «ατομικιστική κουλτούρα» σε χαλεπούς καιρούς, οι οποίοι ανακαλούν στη μνήμη την κόλαση της ισπανικής γρίπης του 1918! Ωστόσο, ο μεγάλος φιλόσοφος Τζορτζ Στάινερτ έχει καταδείξει ότι δεν υφίσταται κάποια «αιτιώδης συσχέτιση» ανάμεσα στη μόρφωση ενός ανθρώπου και στην ατομική συμπεριφορά την οποία ακολουθεί στην καθημερινή του ζωή («Στον Πύργο του Κυανοπώγωνα»).

Οπως χαρακτηριστικά λέει, πολλοί μορφωμένοι άνθρωποι έχουν κάνει κάκιστες ή τερατώδεις επιλογές στη ζωή τους!

Το συμπέρασμα; Ο,τι και να συμβαίνει οι ιδιώτες γιατροί (και ο ιδιωτικός τομέας της Υγείας) είναι απαραίτητο – με τις ικανότητές τους – να βοηθήσουν περισσότερο σε αυτή την πρωτοφανή συγκυρία! Εν ανάγκη η Πολιτεία είναι απαραίτητο να κάνει το καθήκον της (διατάσσοντας την «επίταξη» περισσότερων ιδιωτικών κλινικών).

Ο Γρηγόρης Καλφέλης είναι καθηγητής της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ