Ο χαφ που έψαχνε

Μπορεί κάποιος να βρει πολλά να πει από το χθεσινό παιχνίδι του Παναθηναϊκού με τον Παναιτωλικό. Οχι πως του αλλάζει σημαντικά τη ζωή, αλλά για μια ομάδα που μέχρι χθες είχε μόλις δύο νίκες σε εννιά αγώνες (και όχι δα και με… μεγαθήρια) είναι σημαντικό να κερδίζει έστω και τον προτελευταίο της βαθμολογίας. Μπορούμε να σταθούμε στον Βιγιαφάνιες που ανεβάζει ποιότητα την ομάδα, στον Μακέντα που επέστρεψε στα γκολ, στον Αϊτόρ που άρχισε να βγάζει μέρος της αξίας του.

Ομως ο παίκτης που θα άξιζε το standing ovation σε ένα γήπεδο που θα είχε κόσμο, λέγεται Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος. Αυτός ο χαφ δεν πρέπει να βγαίνει από την ενδεκάδα του Παναθηναϊκού, ακόμα και αν στην ίδια θέση είναι ο Μαουρίσιο και ο Κουρμπέλης. Τα δικά του χαρακτηριστικά δεν τα έχει κανένας από τους δύο προαναφερόμενους. Ο τρόπος που πιέζει τον αντίπαλο είναι τέτοιος που δεν του αφήνει περιθώρια να σκεφτεί ότι θα βγει νικητής.

Ο εντυπωσιακός διασκελισμός του, πετώντας την μπάλα μπροστά και μπαίνοντας ανάμεσα σε δύο και τρεις αντιπάλους του, είναι ένα δείγμα από τα… προσεχώς. Ενα χαφ και με ύψος και με ταχύτητα. Δεν βρίσκεις εύκολα τέτοιον μέσο με αυτά τα στοιχεία. Που να συνδυάζει ποιότητα και ταχύτητα, που να μπορεί να είναι το ίδιο αποτελεσματικός σε άμυνα και επίθεση. Κι αν τον είχαμε δει μονάχα απέναντι στον Παναιτωλικό μπορεί να λέγαμε πως είναι πολύ νωρίς και όχι μεγάλο το δείγμα για ασφαλείς κρίσεις. Αλλά αυτή του η εμφάνιση έρχεται λίγες μέρες μετά την εικόνα του στο Γ. Καραϊσκάκης. Εκεί όπου αγωνίστηκε σαν να παίζει χρόνια ολόκληρα μεγάλα ντέρμπι.

Αν στην Ελλάδα εξακολουθούμε να πιστεύουμε στους έλληνες παίκτες, οφείλουμε τέτοια παιδιά να τα αφήνουμε να αγωνίζονται. Τώρα, στα 19 τους χρόνια. Οχι όταν θα γίνουν 22 και 23 και θα έρθει κάποιος σύλλογος του εξωτερικού να τα πάρει και να τα κάνει δικά του. Ο Αλεξανδρόπουλος δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους έμπειρους χαφ του Παναθηναϊκού. Και η φετινή χρονιά μπορεί να κρύβει για τον Παναθηναϊκό μια… μεταγραφή που δεν είχε καν φανταστεί.