Φόβος{CR} το νέο πάθος

O θάνατος ως ρουτίνα και η αδυναμία του πένθους. Αυτά συνυπάρχουν στον ακούσιο δρόμο που τραβάμε αυτό τον καιρό. Αυτό στοχάζεται η Κατερίνα Μάτσα, ψυχίατρος με σημαντικό έργο ως επιστημονική υπεύθυνη της θεραπευτικής μονάδας απεξάρτησης «18 Ανω» και ενεργό μέλος των Κοινωνικών Ιατρείων, στο τελευταίο της βιβλίο «Νιόβη: Το αδύνατο πένθος στον καιρό της πανδημίας». Χάνουμε ανθρώπους, σχέσεις, σταθερές και δεν προλαβαίνουμε να επεξεργαστούμε τις απώλειες. «Ζούμε ένα αδύνατο πένθος και αυτό θα αποτιμηθεί σε βάθος χρόνου».

Αναρωτιόταν πώς θα γιορτάσει τα 40α γενέθλιά της η Κιμ Καρντάσιαν. Σκέφτηκε το Ουαϊόμινγκ για ένα πάρτι στυλ Αγρια Δύση, αλλά οι Αμερικανοί επέμεναν να πεθαίνουν γύρω της από την πανδημία. Ετσι επέλεξε ένα τροπικό νησί όπου μετέφερε δεκάδες φίλους της. Με 260.000 θύματα από κορωνοϊό και περισσότερους από 11 εκατομμύρια ανέργους στις ΗΠΑ, η Κιμ γέμισε τα social media με φωτογραφίες από πολυτελή πάρτι και «νορμάλ ζωή». Αμετροέπεια. Και ξαφνικά οι followers που έφτιαξαν την καριέρα της, στράφηκαν εναντίον της.

Η φυλή των Ινδιάνων Νάβαχο δέχεται μεγάλο πλήγμα από την πανδημία. Οι γυναίκες Νάβαχο έχουν την ευθύνη να κρατήσουν ζωντανή την παράδοση της φυλής – και εκείνες που παρέχουν φροντίδα σε όσους αρρωσταίνουν από τον κορωνοϊό γύρω τους. «Οταν ένας λέει “πάω σπίτι, στη μητέρα μου” είμαστε εκεί να τον περιμένουμε», λέει η Γιουτζίν Τσαρλς-Νιούτον, μέλος του συμβουλίου της φυλής. «Οταν χαθεί η μητριάρχης, δεν υπάρχει σπίτι να επιστρέψει κάποιος».

Η αναζήτηση στη μηχανή της Google δείχνει πως η φράση «Πώς παίζεται το σκάκι;» έχει φθάσει σε ιστορικό υψηλό δεκαετίας. Αφορμή η σειρά «Το γκαμπί της βασίλισσας» του Netflix, με πρωταγωνίστρια την Ανια Τέιλορ-Τζόι, στον ρόλο ενός ορφανού παιδιού-θαύμα στο σκάκι. Την σειρά την έχουν δει πάνω από 62 εκατ. νοικοκυριά. Το παραδέχεται και ο παγκόσμιος πρωταθλητής Μάγκνους Κάρλσεν: «Οι κοινότητες του σκακιού δεν φέρθηκαν καλά στις γυναίκες όλα αυτά τα χρόνια. Σίγουρα χρειάζεται μια αλλαγή στην κουλτούρα του σκακιού».

Η Μινέρβα, η Πάτρια και η Μαρία Τερέζα Μιραμπάλ ήταν τρεις αδελφές που ζούσαν στη Δομινικανή Δημοκρατία. Στις 25 Νοεμβρίου του 1960 δολοφονήθηκαν με εντολή του δικτάτορα Ραφαέλ Τρουχίλο. Οι μπράβοι του τις ξυλοκόπησαν μέχρι θανάτου. Η ημέρα εκείνη κηρύχθηκε Ημέρα για την Εξάλειψη της Βίας κατά των Γυναικών, πρώτα στη Λατινική Αμερική και κατόπιν σε όλο τον κόσμο. Οι αδελφές Μιραμπάλ έγιναν σύμβολα του αγώνα εναντίον της έμφυλης βίας. Μιας παγκόσμιας πληγής με πολλά πρόσωπα.

Ηταν o El Pibe de Oro, το χρυσό αγόρι. Εκρηκτικός χαρακτήρας, μπαλαδόρος της αλάνας, λατρεμένος ποδοσφαιριστής μιας ολόκληρης εποχής. Ηταν ο φίλος του Φιντέλ, που έβαζε γκολ με κάθε τρόπο, ήρωας για εκατομμύρια, χαμένος μέσα στα βαθιά του σκοτάδια. Εγινε θρησκεία, συνθήματα, τραγούδια και ταινίες. Οπως λέει ο Ασίφ Καπάντια που γύρισε ντοκιμαντέρ για τη ζωή του Ντιέγκο Μαραντόνα: «Ολη του η ζωή ήταν μια σειρά κύκλων από τον θάνατο στην ανάσταση». Τέλος κύκλου.