Η ευχάριστη έκπληξη

Δύο μήνες πίσω. Ο Αρης γνώριζε ήττα εντός έδρας από την (άσημη) Κόλος Κοβαλίβκα και ο αποκλεισμός από την Ευρώπη ισοδυναμεί με γερό σοκ. Οι τριγμοί στο οικοδόμημα, φοβεροί. Την πληρώνει ο κόουτς, η απόλυση του Ενινγκ είναι κάτι σαν ξυπνητήρι και αρκετές εβδομάδες μετά όλοι σιγοτραγουδούν το «αν είναι όνειρο, μη με ξυπνάτε»!

Τελικά, τι ακριβώς συμβαίνει με τον Αρη; Ποια είναι η αληθινή του εικόνα και ισχύς; Αυτή που έδειχνε προ καιρού όταν αδυνατούσε να σταθεί σε ευρωπαϊκή διοργάνωση ή τώρα βγάζει τον αληθινό του εαυτό; Αυτόν που έχει ήδη έξι νίκες στις επτά πρώτες αγωνιστικές και με το απόλυτο στα εκτός έδρας παιχνίδια του ώρες ώρες μοιάζει λες και δεν… βλέπει τους αντιπάλους του;

Θα μπορούσε κάποιος να πει ότι η αλήθεια βρίσκεται κάπου στη μέση. Ο Αρης του Σεπτεμβρίου ξεθώριασε γρήγορα, κυρίως γιατί αποφασίστηκαν δραστικές κινήσεις. Οχι μόνο με την αποπομπή ενός γερμανού τεχνικού που όσο διάστημα βρισκόταν στο Κλ. Βικελίδης δεν είχε πείσει για κάποιες ξεχωριστές ικανότητες, αλλά και διότι έφτασαν στο μεταξύ αξιόλογοι ποδοσφαιριστές. Με διάθεση να κάνουν τη δουλειά. Ναι, αποχώρησε ο αρτίστας Γιάννης Φετφατζίδης με την απαράμιλλη κλάση, έφτασε όμως ξανά ο αγαπημένος του κόσμου και πολυτάλαντος Ματέο Γκαρσία μαζί με μια φουρνιά αξιόλογων παικτών. Προσθέστε εδώ και τον Ακη Μάντζιο που πήρε πόστο στον πάγκο και έχετε στο πιάτο ένα παζλ που συμπληρώθηκε με άκρως θετικό τρόπο και παράγει αποτελέσματα.

Ασφαλώς όλα θα κριθούν σε βάθος χρόνου. Η πορεία του Αρη τη φετινή σεζόν μοιάζει με αυτή μιας… μετοχής στις χρυσές εποχές του Χρηματιστηρίου. Κάνει απανωτά limit up. Ολοι αναμένουν τη… διόρθωση, όπως συμβαίνει και σε αρκετές λίγκες της Ευρώπης, καθόσον οδηγούν την κούρσα ομάδες που δεν περιμένει η πλειοψηφία του κοινού.

Είναι στο χέρι του Αρη να διαψεύσει τις προσδοκίες όσων δεν τον πιστεύουν. Εχει σφίξει την άμυνά του, μακριά από το Χαριλάου το ένα γκολ συνήθως είναι αρκετό, μαζεύει βαθμούς στο σακούλι και βγάζει πρωταγωνιστές από το πουθενά, όπως είναι ο γκολκίπερ Σιαμπάνης. Ο πρώτος γύρος και μέχρι τούτη την ώρα έχει τη σφραγίδα μιας ομάδας που έχει βαριά φανέλα αλλά το είχαμε ξεχάσει. Γιατί ο ίδιος δεν το θύμιζε. Δεν διεκδικούσε κάτι το πολύ δυνατό. Εμενε εκτός νυμφώνος. Τώρα, άλλαξαν όλα αυτά; Είναι ένα ενδεχόμενο. Αλλά μέχρι να πατήσει φρένο ο Αρης, αν συμβεί βέβαια, είμαστε υποχρεωμένοι να παρακολουθούμε και να θαυμάζουμε την πορεία του. Που εκπλήσσει!