Μικρή και πολύ μικρή αντιπολίτευση

Στα «ΝΕΑ» του περασμένου Σαββάτου δημοσιεύτηκαν δυο κείμενα των επικεφαλής δυο κομμάτων του θεωρούμενου (κακώς) προοδευτικού χώρου. Και τα δύο είναι εμμονικά, στηρίζονται σε παραναγνώσεις της πραγματικότητας και εξηγούν γιατί εκφράζουν δυο χώρους που, μοιραία, συρρικνώνονται.

Ο γραμματέας του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας σχολιάζει τα γεγονότα του Πολυτεχνείου σε κείμενο υπό τον τίτλο «Οργιο αυταρχισμού και καταστολής» (σελ. 19). Θεωρεί ότι οι απαγορεύσεις συναθροίσεων για πολιτικούς λόγους είναι «πρόβα» για «τις λαϊκές κινητοποιήσεις, τον περιορισμό των συνδικαλιστικών και δημοκρατικών ελευθεριών» – κι ότι ενοχλεί το «αντιιμπεριαλιστικό περιεχόμενο» της πορείας του Πολυτεχνείου (τρέμουν οι «φονιάδες των λαών…»). Ανακατασκευάζει την πραγματικότητα λέγοντας ότι η αστυνομία προκάλεσε συνωστισμό κλείνοντας τον δρόμο στον κομματικό στρατό ενώ αποφεύγει να κάνει λόγο για την απογευματινή πορεία των 1.500 διαδηλωτών, που ούτε συμβολική ήταν ούτε «σύμφωνα με τις υποδείξεις των υγειονομικών». Και ισχυρίζεται ακόμα ότι η κυβέρνηση επιβάλλει απαγορεύσεις «για να κρύψει τις δικές της εγκληματικές ευθύνες» στην εξάπλωση της πανδημίας. Προσθέτει, μάλιστα, τη μεταφυσική πεποίθηση ότι μετά τη μεγάλη συγκέντρωση στο Εφετείο, τη μέρα που αναμένονταν οι ποινές στη δίκη «της Χρυσής Αυγής», δεν αυξήθηκαν οι προσβολές.

Είναι ειδικότητα του ΚΚΕ η παραχάραξη της πραγματικότητας χάριν ενός δήθεν αποκλειστικού ενδιαφέροντος για τον λαό. Στην πραγματικότητα, το κείμενο του γραμματέα αναδεικνύει την κυνικά υστερόβουλη περιφρόνηση των υγειονομικών μέτρων, ουσιαστικά δηλαδή της φροντίδας για τη δημόσια υγεία. Αυτόν δεν τον νοιάζει γιατί γι’ αυτόν ο λαός είναι εργαλείο. Ανεύθυνα, μπορεί να κρύβεται πίσω από την πανδημία προτείνοντας «λύσεις» που φαίνεται να αρέσουν: προσλήψεις, μονιμοποιήσεις και παροχές, τη διόγκωση του προβληματικού και αντιπαραγωγικού Δημοσίου, δηλαδή τον κομμουνισμό. Τσάμπα είναι.

Για να γίνει όλη η Ελλάδα (όση επιβιώσει από τον ιό) ένα Δημόσιο, ο Κουτσούμπας ζητά τη στήριξη ανθρώπων «καλής θέλησης» που «αντιδρούν σε μια επιστροφή σε ξεπερασμένα εμφυλιοπολεμικά αντικομμουνιστικά σύνδρομα που τόσο κακό προξένησαν στον τόπο». Μεγαλύτερο κακό από τα σύνδρομα προξένησε ο εμφύλιος, και σε αυτόν το ΚΚΕ, που αποδεδειγμένα ήταν συντονισμένο με τις πολιτικές επιδιώξεις της Σοβιετικής Ενωσης, έπαιξε καθοριστικό ρόλο – μάλιστα το εύρος του ρόλου αυτού δεν έχει επιχειρήσει να συζητήσει ούτε τις ενδεχόμενες ευθύνες του, επιμένοντας στην αγιογράφηση των κομματικών μηχανισμών που και μετεμφυλιακά έχουν μελανές σελίδες.

Το ΚΚΕ, μεταπολιτευτικά, είχε την ευτυχία να έχει γραμματέα τον Χαρίλαο Φλωράκη, που το προσανατόλισε στον κοινοβουλευτικό ρεαλισμό. Αλλά μετά, λόγω και της συρρίκνωσης της επιρροής του, η ανευθυνότητα επέστρεψε.

***

Το άλλο κείμενο, της Φώφης Γεννηματά, με τίτλο «Δημοκρατία σε καιρό πανδημίας» (σελ. 12), είναι ταυτόχρονα βαρύγδουπο και flower power. Απ’ ό,τι κατάλαβα, η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ υποστηρίζει ότι η πανδημία απειλεί τη δημοκρατία διότι, στις έκτακτες συνθήκες που επιβάλλει, «ο πειρασμός της κρατικής εξουσίας να εκμεταλλευτεί την κατάσταση οδηγεί σε αυθαιρεσίες που διευρύνουν ή παράγουν νέες ανισότητες». Και πώς θα σώσουμε τη δημοκρατία; «Ολοι μαζί απαιτείται σήμερα να ενώσουμε δυνάμεις απέναντι στην πανδημία». Η δημοκρατία «οφείλει υπό οποιεσδήποτε συνθήκες να ενσωματώνει την υγιή διεκδίκηση και την αμφισβήτηση». Δηλαδή;

Δηλαδή, τίποτα. Το ΚΙΝΑΛ είναι εδώ, με γενικολογίες που θυμίζουν το παλιό αθάνατο ΠΑΣΟΚ. Η πρόεδρος δεν έχει τίποτα επί της ουσίας να πει, αλλά τη γέμισε τη σελίδα.