Πολιτική ταχυσαρκία

Το πιθανότερο είναι ότι όσο πιέζεται η κυβέρνηση, τόσο θα προσφεύγει σε πολιτικά στερεότυπα, ώστε να συσπειρώνει το ακροατήριό της. Θα ανακαλεί και θα προσπαθεί να χρησιμοποιεί όλο και εντονότερα, ως επικοινωνιακό σχήμα, το βαθύ, άκαμπτο και παρωχημένο «δεξιό» αφήγημα, που αποτελεί μάλιστα και ένα μεγάλο ιστορικό απωθημένο. Νόμος, τάξη, τιμωρία. Ο,τι συνέστησε, δηλαδή, τα ιδανικά του αυταρχικού μοντέλου εκπαίδευσης και δημόσιου βίου μέχρι και το τέλος της χούντας.

Ενα μέρος του συντηρητικού κόσμου θεωρεί ότι αδίκως η Αριστερά πήρε – για μεγάλο διάστημα  – την πολιτιστική ηγεμονία, η οποία μάλιστα τη δεκαετία του ’80, διά του ΠΑΣΟΚ, επεκτάθηκε και στον εκπαιδευτικό χώρο. Θεωρεί ότι αυτή η κατάληξη του μετεμφυλίου προικοδότησε την Αριστερά με μεγαλύτερη και εύκολη αίγλη, δυσανάλογη της αξίας της.

Εδώ και μερικά χρόνια ορισμένοι γραφείς και πολλοί διανοουμενίζοντες, που σήμερα στεγάζονται συγκυριακά στη ΝΔ, προσπαθούν να επιβάλουν το αποδομητικό αφήγημα: «αριστεροί με δεξιές τσέπες», «κακόγουστοι», (στην ακροδεξιά αργκό, «άπλυτοι»), «τραμπούκοι», «οπαδοί της ελάσσονος προσπάθειας», «εθνομηδενιστές» κ.λπ. Πολιτικός ρατσισμός και «τσουβαλιάσματα» στη θέση του επιχειρήματος.

Η διαχείριση του κ. Χρυσοχοΐδη στο Πολυτεχνείο, πέρα από την πολωτική της λογική, ήθελε να «στερεώσει»-συσπειρώσει τον δεξιό ψηφοφόρο, αφού η κυβερνητική πολιτική δεν μπορεί να τον πείσει, στα σημαντικά θέματα που τον απασχολούν. Στον εγκλεισμό, στην κατάρρευση της προσωπικής του οικονομίας κ.λπ.

Οταν παραποιείς το πραγματικό, ανοίγοντας ψευδομέτωπα για να κρύψεις και να «ξεκαρφωθείς», αφήνεις πληγές ανεπούλωτες. Και επειδή σώφρονες και μορφωμένοι της Δεξιάς, είναι σίγουρο, γνωρίζουν ότι στα ιστορικά αδιέξοδα του χώρου τους έπαιξαν μεγάλο ρόλο οι θεσμικές παραμορφώσεις, γνωρίζουν επίσης ότι όπως φέρεσαι θα σου φερθούν και ότι αν ταΐσεις το ψεύδος, εντέλει, θα το νομιμοποιήσεις ως πολιτική τεχνική, είναι σίγουρο ότι εντοπίζουν: Η πληγή αφήνει διαρκέστερο, της επουλώσεώς της, πόνο. Αλλιώς: ό,τι σπέρνεις θα θερίσεις. Αλλά αυτή είναι ανάγνωση που σαρώνεται από τη λαθρανάγνωση: «γιουρούσι να τους φάμε (με όλα τα μέσα) γιατί θα μας φάνε αυτοί».

Εάν νεοφώτιστοι δεξιοί, για να νομιμοποιηθούν εσωτερικά, διαπράττουν χοντράδες και πολιτικές απρέπειες, στο τέλος όλη η παράταξή τους θα το πληρώσει. Συνδέουν την Αριστερά με το κακό – άρα την τιμωρία της με την πάταξή του. Τόσο πρωτόγονα. Είναι απλή η αντιπολίτευση σε μια κυβερνητική υπεραπλούστευση.

Ως ώριμη παράταξη (για τη Δεξιά μιλάμε), διδάσκει «φταίει ο καθένας» για την πανδημία, εκτός από την κυβέρνηση και τις πολιτικές αποφάσεις. Φταίνε οι μπαρότσαρκες κι όχι ο πολιτικός σχεδιασμός (που δεν υπήρξε).

Κάνει τη δυνητικά ηλίθια επιλογή να απαγορεύει και να δέρνει πολιτικές παρατάξεις που ουσιαστικά συν-στερέωσαν το δημοκρατικό σύστημα μετά αλλά και κατά τη διάρκεια της χούντας. Επιλέγει τις δουλίτσες και τις ιδιοτελείς εξυπηρετήσεις αντί οικονομικού και διοικητικού εξορθολογισμού.

Η πολιτική σύγκρουση προϋποθέτει πολιτική ποιότητα. Οχι πολιτική ορθότητα, αλλά αιτία. Αιτία όμως δεν συστήνουν ούτε η πολιτική εγωπάθεια, ούτε η κομματική αυτοσυντήρηση.