Στoν «καναπέ» της Λευκωσίας

Θυμάμαι πώς είχε καθίσει ο Ερντογάν στον καναπέ του προέδρου Παυλόπουλου, όταν τον επισκέφτηκε πριν από τρία χρόνια στο Προεδρικό Μέγαρο, στριμώχνοντάς τον στη γωνία. Προχθές «στρογγυλοκάθισε» με τον ίδιο τρόπο μέσα στη Λευκωσία. Διοργάνωσε μάλιστα και στρατιωτική παρέλαση στη λεωφόρο Φαζίλ Κουτσιούκ. Ενα τείχος τον χώριζε, αυτόν και τους τούρκους στρατιώτες, από τον ελληνοκυπριακό τομέα της πόλης. Οι Ελληνοκύπριοι άκουγαν και έβλεπαν αυτό που συνέβαινε. Στον ουρανό της πρωτεύουσάς τους σχηματίστηκε το μισοφέγγαρο. Είναι αυτό που λέει η λογική: τα σύνορα Κύπρου – Τουρκίας θα περνούν μέσα από τη Λευκωσία εάν τελικά η λύση των δύο κρατών οριστικοποιηθεί. Ταυτόχρονα τα ΜΜΕ συνεχίζουν να μιλούν για «προκλήσεις του Σουλτάνου» και οι ηγεσίες των Ελληνοκυπρίων και της Ελλάδας να καταγγέλλουν και να ζητούν κυρώσεις.

Το πάθημα της Αρμενίας δεν τους έβαλε μυαλό. Κανείς δεν θα έρθει να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά, ειδικά όταν οι ίδιοι οι Ελληνοκύπριοι κλωτσούσαν το ένα μετά το άλλο τα σχέδια – ευκαιρίες που τους παρουσίαζαν οι διεθνείς οργανισμοί. Ο Τάσσος Παπαδόπουλος προπαγάνδισε το Οχι στο δημοψήφισμα του 2004, επειδή δεν επιθυμούσε να μοιραστεί την εξουσία με τους Τουρκοκύπριους. Θα πρέπει να σηκωθεί από τον τάφο του για να δει πώς και με ποιους θα «μοιράζονται» την εξουσία οι επίγονοί του. Ο άλλος υπέρ του Οχι, ο Χριστόφιας, δεν ζει για να δει πώς «τσιμενταρίστηκε» η μη λύση. Αλλά και οι τραγικές ευθύνες του Αναστασιάδη για το ναυάγιο του Κραν Μοντανά θα γραφτούν με μαύρα γράμματα στην Ιστορία. Ενώ κάποιοι θα συνεχίσουν τις χρυσές δουλειές τους στο μικρό και «καθαρό» κράτος που τους απέμεινε.

Ο Γιάννης Λασκαράκης είναι πολιτικός μηχανικός και εκδότης της εφημερίδας «Η Γνώμη» της Αλεξανδρούπολης