Ποιος αναποδογύρισε {LF}τη χελώνα;

Τελικά θα πάρει καιρό να το απαντήσουμε. Και μετά τον Γενάρη. Δημοσιογράφοι, πολιτικοί αναλυτές, ακαδημαϊκοί, αλλά και πολίτες – τηλεθεατές σ’ όλο τον κόσμο, έστω και τραυματισμένοι από την πανδημία, θα χρειαστεί να συνειδητοποιήσουμε συζητώντας, ότι κάτι σάπιο υπάρχει στη σχέση της τέταρτης εξουσίας που είναι τα media, με τις άλλες τρεις, έτσι κι αλλιώς δυσδιάκριτες πλέον μεταξύ τους, στη δυτικού τύπου δημοκρατία. Τα τρία μεγάλα δίκτυα των ΗΠΑ αποκεφάλισαν στον αέρα, μεσούντος μετεκλογικού διαγγέλματος, σε ζωντανή μετάδοση, τον ένοικο του Μεγάλου Ασπρου Σπιτιού που ο ίδιος γκρίζαρε με τον καθιερωμένο πλέον όρο τραμπισμός, τόσο όσο δύσκολα να τον λες και Λευκό Οίκο.

Το τέταρτο διεθνές CNN, τον άφησε να ολοκληρώσει και μετά, συνεπές στη μεταξύ τους βεντέτα, τον αποκάλεσε χελώνα στην έρημο που σπαρταράει ζεματισμένη, κι εξουδετερωμένη από το ίδιο της το αναποδογυρισμένο καβούκι. Δεν τον έκοψε. Τον ξεφτέλισε. Αλλά ποιος αναποδογύρισε τη χελώνα; Κάποιος την κλώτσησε ή κουτρουβαλιάστηκε μόνη της; Κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Γιατί δεν πρόκειται για fake news πια, που είναι και της μόδας. Πρόκειται για fake αντιλήψεις και για τη δημοσιογραφία και για την πολιτική και για την πραγματική εξουσία, στον εικοστό πρώτο αιώνα. Δεν είναι θέμα ηθικής. Ούτε καν πόλεμος δαιμόνων και αγίων. Το καλοσκέφτηκα. Iσως πιο βιωματικά από άλλους, λόγω διπλής ιδιότητας…

Ως δημοσιογράφος θέλω να κόψω τον πολιτικό σε κάποια, κατά την κρίση μου, κρίσιμη στιγμή. Ως πολιτικός, υπό ταυτόσημες συνθήκες, θέλω να κόψω αυτόν που το επιχειρεί. Αντιφατικό. Φευ! οδυνηρά ειλικρινές συναίσθημα. Είναι εκείνη η μία, αιώνια, τυραννική στιγμή, όπου η εξουσία ταυτίζεται και με το μαχαίρι και με το πεπόνι! Την ώρα μάλιστα που απέχουν μεταξύ τους έτη φωτός, ως προς τη νομιμοποίηση. Κι εδώ είναι η λέξη-κλειδί. Η νομιμοποίηση. Οχι τυπικά, αλλά ως αλληλεπίδραση στον εκάστοτε κοινωνικό χωρόχρονο. Και μιλάω για τη νομιμοποίηση της ελευθερίας, που παρέχεται από τη φύση αυτή καθ’ αυτή του κάθε Μέσου. Ειδικά στην εποχή που τα μέσα επικοινωνίας εξατομικεύονται, όπως συμβαίνει στην κοινωνική δικτύωση, αλλά το τέρας που κατέχει την πλατφόρμα, τον σέρβερ, τον αλγόριθμο κ.λπ., μπορεί, ανά πάσα στιγμή, ως «θεός» ορατών τε και αοράτων πολιτικών, να εξαφανίσει από ένα τραγούδι ως μία ζωή.

Τηλεοπτικά, απ’ την ευκλείδειο γεωμετρία φτάσαμε στην κβαντομηχανική. Ενα κράτος, ένα κανάλι και δη ασπρόμαυρο. Σήμερα ο καθένας και το κανάλι του, το μπλογκ του, το δίκτυό του. Επί του προκειμένου προτιμώ το απλό ως αληθές. Και η επικοινωνία και η κοινωνία είναι συμβάσεις. Οπότε τάσσομαι υπέρ της δημοσιογραφικής πρακτικής του CNN. Λες ό,τι θες. Λέω ό,τι θέλω. Μετά κρινόμαστε όλοι. Από όλους. Κι αυτοί που επιλέγουν να μας έχουν δει κι ακούσει, όπως θέλουν μας κρίνουν. Κι επειδή ποτέ δεν φταίει το μαχαίρι αλλά το χέρι που το κρατάει, και το πραγματικό θέμα είναι αν υπάρχει έστω κι ένα πεπόνι για να φάει ο πεινασμένος, η συζήτηση πρέπει να ανοίξει τώρα με άλλο ερώτημα. Αντε και γκριζάρισε το Ασπρο Σπίτι της πολιτικής εξουσίας. Μήπως όμως γκριζάρισε και το πολύχρωμο σπίτι μας, αυτό της νέας τεχνολογικής αρχιτεκτονικής του επικοινωνιακού κόσμου; Pause.

Η Λιάνα Κανέλλη είναι δημοσιογράφος και βουλευτής στο ΚΚΕ