Τα μαθηματικά του Αιγαίου

Ενα καλό μάθημα φρονώ ότι μας έδωσε, εν μέσω πανδημίας, το αμερικανικό υπουργείο των Εξωτερικών. Για να αποδειχθεί για άλλη μια φορά ότι οι προσδοκίες και οι ελπίδες που γεννάει κάθε εκλογή προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών αναφορικά με τη στήριξη που ΘΑ μας παράσχει στα εθνικά μας θέματα είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι της κατηγορίας «να ‘χαμε, να λέγαμε». Δεν βασίζονται πουθενά. Γιατί όλα τα καθορίζει το βαθύ αμερικανικό κράτος, το οποίο δεν επηρεάζεται από τις εναλλαγές στην εξουσία. Ούτε τα πρόσωπα στις κρίσιμες δομές, που έρχονται και παρέρχονται.

Αναφέρομαι στην πρόσφατη έκθεση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, για την οποία πέραν μιας χλιαρής ανακοίνωσης του ελληνικού υπουργείου Εξωτερικών (του είδους «για τα μάτια του κόσμου») δεν είδαμε τίποτε το σοβαρό – ως αντίδραση. Αντέδρασε η αντιπολίτευση… καταγγέλλοντας την κυβέρνηση, αντί να κοιτάξει για τα δικά της λάθη στην καλλιέργεια μιας ολότελα στρεβλής εικόνας.

Τι λέει η έκθεση για τις παραβιάσεις της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας στο Αιγαίο; Τα ακόλουθα: «Η Ελλάδα διεκδικεί έναν εναέριο χώρο που εκτείνεται έως και 10 ναυτικά μίλια από την ακτογραμμή της και χωρικά ύδατα έως 6 ναυτικά μίλια. Σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο, ο εναέριος χώρος μιας χώρας συμπίπτει με τα χωρικά ύδατα. Ετσι, οι Ηνωμένες Πολιτείες αναγνωρίζουν έως και 6 ναυτικά μίλια εναέριου χώρου της Ελλάδας, σύμφωνα με τα χωρικά ύδατα της Ελλάδας».

Θυμάστε υποθέτω οι επιμελείς αναγνώστες μου, από πότε το είχα γράψει σε αυτήν εδώ τη σελίδα. Οτι οι ευρωπαίοι και οι νατοϊκοί μας σύμμαχοι ΔΕΝ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ότι όλο το δίκιο στην ελληνοτουρκική διαμάχη είναι με το μέρος μας. Και είχα τονίσει ότι κάθε φορά που προστρέχουμε σε αυτούς κλαψουρίζοντας δίκην… Μάρθας Βούρτση, για τις παραβιάσεις, αυτοί κάθονται κάτω, κοιτούν τον χάρτη, και σου λένε «για σταθείτε ρε λεβέντες, όλοι εμείς οι υπόλοιποι έχουμε εναέρια σύνορα που είναι προέκταση των θαλασσίων ή χερσαίων συνόρων. Εσείς είστε μάγκες που έχετε έξι μίλια θαλάσσια σύνορα και… 10 μίλια εναέρια;». Και εκεί δεν υπάρχουν απαντήσεις…

Κρυμμένες αλήθειες

Τι υπάρχει; Λαϊκισμός. Απέραντος. Ατελεύτητος. Ανευ ορίων. Με 200 και σπασμένα φρένα στην εθνική. Γιατί κανείς πολιτικός ηγέτης – μα κανείς όμως – δεκαετίες τώρα, όχι σήμερα, ούτε πριν από δύο χρόνια που κυβερνούσε ο ΣΥΡΙΖΑ, δεν τόλμησε να βάλει το δάχτυλο επί τον τύπον των ήλων. Και όχι μόνο να βάλει το δάχτυλο, αλλά να το χώσει μέσα κιόλας στην πληγή, να το στρίψει, να πονέσει. Οσο δεν παίρνει άλλο. Και έπειτα να μας πει πέντε αλήθειες για το τι συμβαίνει στο Αιγαίο που ΔΕΝ είναι ελληνική λίμνη. Οτι εκτός από εμάς, υπάρχουν και οι απέναντι, οι γείτονες που έχουν δικαιώματα. Και να μας εξηγήσει ότι ΔΕΝ υπερασπίζονται τα δέκα μίλια εναέριου χώρου πουθενά, σε κανένα φόρουμ. Τα δέκα μίλια έναντι των έξι των θαλασσίων συνόρων.

Ολοι μας χαϊδεύαν τα αφτιά. Και μας έκλειναν τα μάτια. Ολοι. Και ανατραφήκαμε γενιές και γενιές με ένα δίκαιο που δεν το αναγνωρίζει σχεδόν κανείς – είναι μόνο δικό μας.

Εχει καθίσει κανείς να υπολογίσει πόσα δισεκατομμύρια των δισεκατομμυρίων έχει κοστίσει η υπεράσπιση αυτών των 4 μιλίων από τα 6 των χωρικών υδάτων στα δέκα του εναέριου χώρου, όλα αυτά τα χρόνια από την πολεμική μας αεροπορία; Υποθέτω κανείς. Κακώς θα σημειώσω. Θα ήταν ένα πολύ χρήσιμο νούμερο. Μήπως και βγάλουμε τις τσίμπλες από τα μάτια και αντικρίσουμε την πραγματικότητα, όπως είναι…

Κίτρινη κάρτα

Οχι πως θα ήταν διαφορετικά – «όλα πρύμα» ανήγγειλε στους χιλιάδες οπαδούς του που τον ακολουθούν στο Facebook ο Πολάκης, προκειμένου να καθησυχάσει το αγριεμένο πλήθος το οποίο τα είχε πάρει άσχημα όπως φαίνεται με την κλήση του σε απολογία από τους Τζανακόπουλο – Γεροβασίλη.

Δεν ξέρω πώς είναι «όλα πρύμα», όταν όπως έγινε γνωστό από διαρροές στην Κουμουνδούρου, ΠΡΟΕΙΔΟΠΟΙΗΘΗΚΕ, κατ’ εντολήν του Τσίπρα, ότι αυτό που έκανε στην Κρήτη, δηλαδή η επίδειξη μαγκιάς και περιφρόνησης προς την κοινωνία που υποφέρει από την καραντίνα, είναι «η τελευταία φορά».

Σε τυχόν επανάληψη, όχι της συγκεκριμένης μορφής, αλλά οτιδήποτε που θα προκαλέσει συζητήσεις, θα δει την κόκκινη κάρτα και γραμμή για τα αποδυτήρια.

Να δούμε πόσο θα το κρατήσει αυτό, είναι η δική μου παρατήρηση. Πόσο δηλαδή θα κρατήσει το στόμα του κλειστό, και πότε θα πάψει να συμπεριφέρεται ως ταύρος εν υαλοπωλείω επειδή ο Τσίπρας όρισε τομεάρχη Υγείας τον σοβαρό Ανδρέα Ξανθό αντί του λόγου του.

Εγώ πάντως δεν θα στοιχημάτιζα ότι ο χρόνος αυτός θα είναι μεγάλος. Σύντομα, θα τον δούμε ή θα τον ακούσουμε πάλι, τον «πολλά βαρύ και όχι». Δεν κρατιέται ο άνθρωπος…

Φοβάται το βαρίδι

Πολλοί αναρωτιούνται γιατί του δίνει μια ακόμη ευκαιρία και δεν τον έστειλε αδιάβαστο από το κόμμα. Είναι πολύ απλό. Γιατί όταν ο Πολάκης συκοφαντούσε, απειλούσε, εκφόβιζε, τραμπούκιζε τους δημοσιογράφους, τους οποίους ο Τσίπρας αντιμετώπιζε ως αντιπάλους (έχω πείρα επ’ αυτού), ήταν το αγαπημένο του παιδί. Εξ αυτού του λόγου, όχι μόνο τον στήριζε και τον προωθούσε έναντι του Α. Ξανθού που ήταν υπουργός Υγείας, αλλά και τον εκθείαζε από πάνω. Του απένειμε εύσημα. Τον κάλυπτε. Τον δικαιολογούσε. Ο Τσίπρας δεν μας έλεγε ότι πρέπει να τον συγχωρούμε ή να τον αντιμετωπίζουμε με διαφορετικό τρόπο, διότι είναι ένας «αψύς Σφακιανός»; Πάλι σε κάτι ανάλογο το είχε πει. Εκείνος τώρα, γιατί δεν τον αντιμετωπίζει ως «αψύ Σφακιανό»; Να σας πω εγώ γιατί: διότι καταλαβαίνει ότι έχει μεταβληθεί σε ένα μεγάλο βαρίδι – σαν εκείνες τις σιδερένιες μπάλες που είχαν στα πόδια τους οι κατάδικοι. Του είναι βάρος. Αλλά και τον φοβάται να τον «στήσει» απέναντι. Φοβάται το στόμα του. Αυτό είναι όλο.

Μην ψάχνετε για άλλες εξηγήσεις. Τόσο απλό είναι το πράγμα.

Σχολείο

Παρότι ξεκίνησε έστω και άγαρμπα η συζήτηση για τα εσωκομματικά του ΠΑΣΟΚ (μου είναι αδύνατον να το προφέρω ΚΙΝΑΛ – για μένα μόνο ΠΑΣΟΚ), ο ανθυποψήφιος της Φώφης Γεννηματά στην εκλογή του 2017 Νίκος Ανδρουλάκης, με άλλα ασχολείται. Κατ’ εκείνον πιο σοβαρά, και πιο ουσιαστικά. Οπως για παράδειγμα τα νέα δεδομένα που δημιουργεί η πανδημία, τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, αλλά και οι συνέπειες από την εκλογή του κυρίου Τατάρ στην ηγεσία της τουρκοκυπριακής κοινότητας.

Ως εκ τούτου χθες οργάνωσε διαδικτυακή ημερίδα, με συμμετέχοντες της εκδήλωσης τον τουρκοκύπριο ευρωβουλευτή του ΑΚΕΛ κ. Νιαζί Κιζιλγιουρέκ, τον καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Αγκυρας κ. Χρήστο Τεάζη, τον γνωστό μας (από το πλήθος των τηλεοπτικών του εμφανίσεων αυτή την περίοδο) Κωνσταντίνο Φίλη, εκτελεστικό διευθυντή του Ινστιτούτου Διεθνών Σχέσεων. Ο κ. Κιζιλγιουρέκ θα αναπτύξει το θέμα «Εξελίξεις στην τουρκοκυπριακή κοινότητα μετά τις τελευταίες εκλογές», ο κ. Τεάζης το θέμα «Προεδρικό σύστημα στην Τουρκία: Η νομιμοποίηση του δικομματικού συστήματος», ο κ. Φίλης το «Τουρκική ατζέντα σε Ανατολική Μεσόγειο και Αιγαίο» και ο Νίκος Ανδρουλάκης το θέμα «Σχέσεις Ευρωπαϊκής Ενωσης – Τουρκίας».

Ο Ανδρουλάκης μπορεί να προτίμησε την Ευρωβουλή από το εθνικό Κοινοβούλιο στις εκλογές του 2019, όμως απ’ ό,τι αποδεικνύεται, οι Βρυξέλλες αποτέλεσαν γι’ αυτόν μεγάλο σχολείο, το οποίο θα του χρειαστεί μελλοντικά.