NON PAPER

Μαρία απ’ τη Σπάρτη, Ορέστη απ’ τον Βόλο*
Το είχα παρατηρήσει από εκείνα τα χρόνια που τα αγωνιστικά καριοφίλια βροντοβαρούσαν στα διάσελα και τα ρουμάνια του αντιμνημονιακού έπους. Οταν το 61,31% των Ελλήνων ζητούσαν πίσω την αξιοπρέπειά τους – δηλαδή, ήθελαν τα δανεικά μας να είναι και αγύριστα. Τότε, λοιπόν, ο κάθε νιος και η κάθε νια που χόρεψαν καρσιλαμά στην Πλατεία Συντάγματος, η Μαρία απ’ τη Σπάρτη και ο Ορέστης απ’ τον Βόλο, η νοικοκυρά στην Καλλιδρομίου, ο ντελιβεράς στην Τούμπα και η υπάλληλος της Εφορίας στο Γαλάτσι είχαν την εντύπωση ότι τα οικονομικά μέτρα παίρνονταν γι’ αυτούς προσωπικά. Οτι είχαν προηγούμενα μαζί τους η Μέρκελ και ο Σόιμπλε και έμπαιναν κρυφά τα βράδια στο σπίτι τους για να τους κλέψουν την αξιοπρέπεια που είχαν καλά φυλαγμένη πάνω στο ψυγείο, πίσω από την ψωμιέρα. Είναι κι αυτό μια παραφυάδα του λαϊκισμού ως προς την πρόσληψη της πραγματικότητας που, εκ του αποτελέσματος, λειτουργεί σαν ντοπάρισμα. «Για εμένα γίνεται όλο αυτό» – με το γιατί να παραμένει μετέωρο.

Το φαινόμενο επαναλαμβάνεται και τώρα, με τους αγαναχτισμένους από τα μέτρα για τον περιορισμό της πανδημίας. Εβλεπα στην τηλεόραση πριν από λίγες μέρες, και ενώ δεν είχε ακόμη επιβληθεί το νέο lockdown στη χώρα, μια κυρία που δούλευε σε μεζεδοπωλείο του Βόλου και η οποία εκόπτετο ότι η κυβέρνηση έκλεισε τα τσιπουράδικα της περιοχής για λόγους εκδίκησης. Οτι τι δηλαδή; Ξύπνησαν ένα πρωί ο Μητσοτάκης, ο Χαρδαλιάς, ο Τσιόδρας και οι λοιποί εμπλεκόμενοι και, μια και δεν είχαν κάτι άλλο να κάνουν, είπαν: «Βρε δεν βαράμε μια αναστολή λειτουργίας στα τσιπουράδικα της Μαγνησίας που έχουμε και ανοιχτούς λογαριασμούς για κάτι οικόπεδα στην Αργαλαστή, κληρονομιά από τον παππού;».
*στίχος από το «Μεγάλο μας τσίρκο 2» του Ιάκωβου Καμπανέλλη

Εβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Χανιά
Εντάξει, η μέθοδος είναι παλιά και τεσταρισμένη. Το ότι καλλιεργείται στον Ορέστη απ’ τον Βόλο η ψευδαίσθηση ότι, πριν από ένα χρόνο, ο Κινέζος έφαγε τον παγκολίνο για να κάνει χαλάστρα ειδικά σε εκείνον, μπορεί να αποτελεί μια εντελώς διαστρεβλωμένη ερμηνεία της παγκοσμιοποίησης, αλλά είναι ένα πολύ καλό διεγερτικό θυμού. Και το κόμμα της αντιπολίτευσης έχει αποδείξει πανηγυρικά ότι, ακόμη και ως κυβέρνηση, το θυμικό των πολιτών θέλει να διεγείρει και σε αυτό ξέρει να επενδύει. Εξαγρίωση εναντίον ενός φαντασιακού εχθρού. Το λένε και εχθροπάθεια.

Καταλαβαίνουμε τώρα γιατί ο Αλέξης Τσίπρας κάλυψε, επί της ουσίας, τον Παύλο Πολάκη ως προς το γλεντοκόπι εν μέσω lockdown από το οποίο δημοσιοποίησε φωτογραφίες ως ένδειξη κρητικής λεβεντιάς (και ζητώ συγγνώμη από τους Κρητικούς); Διότι διακατέχεται από αυτό ακριβώς το πνεύμα. Εβαλε ο Θεός σημάδι παλικάρι στα Χανιά. Ο Θεός ή οι θεοί. Ολοι αυτοί στους οποίους απευθύνεται το «Πάρτε το χαμπάρι» – με κεφαλαία και πολλά θαυμαστικά – στο τέλος της ανάρτησής του. Τα «τσογλάνια» στο συμπληρωματικό κείμενο, όταν είδε τις αντιδράσεις.

Η κουλτούρα της ανυπακοής
Ο πρώην αναπληρωτής υφυπουργός Υγείας αντιπροσωπεύει μια πολύ συγκεκριμένη κοινωνική κουλτούρα που χαρακτηρίζει τους οπαδούς του κόμματός του. Αυτή που ανιχνεύει στην ανυπακοή (ακόμη και αν πρόκειται για μέτρα προς προστασία της Δημόσιας Υγείας) λεβεντιά και ηρωισμό, ολίγον από Καραϊσκάκη και μια σκέτη από Ανδρούτσο. Αυτή που βλέπει, στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, στο Διαδίκτυο, στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, «τσογλάνια» που δρουν ως εχθροί του λαού. Αυτή που θεωρεί μαγκιά το «γλέντιασμα» του Πολάκη (με lockdown και περισσότερους από 40 νεκρούς εκείνη την ημέρα) αλλά κρίνει τον Κώστα Μπακογιάννη ως «κακομαθημένο πρίγκιπα» όταν παρακολουθεί χωρία μάσκα, που τότε η χρήση της δεν ήταν επιβεβλημένη, συναυλία σε ανοιχτό χώρο.