«Αρλούμπες»

Μάλιστα. Αυτό βρήκε να πει ο κύριος Πολάκης για τα λεγόμενα του κυρίου Τσιόδρα. Ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας (τρομάρα μας) μ’ αυτόν τον καθ’ όλα επιστημονικό τρόπο επετέθη στον κύριο λοιμωξιολόγο και στους συναδέλφους του. «Ο Τσιόδρας και οι συν αυτώ λένε επιστημονικές αρλούμπες» και προσέθεσε για να τεκμηριώσει την άποψή του ότι «δεν μπορώ να βλέπω την ιατρική επιστήμη να μπαίνει στην υπηρεσία της πολιτικής προπαγάνδας. Δεν θα δουλευόμαστε εδώ μέσα με επιστημονικές αρλούμπες». Ολα τούτα δε από το έδρανο της Βουλής. Οχι στον καφενέ της γειτονιάς έπειτα από δυο τρία ρακοπότηρα. Εν πλήρει διαυγεία.

Εγώ όταν ακούω κάτι τέτοια μόνο στον Θεό μπορώ να απευθυνθώ και να κράξω απ’ τα βάθη της καρδιάς μου: «Θεέ μεγαλοδύναμε, από ποιους μας έσωσες. Πώς τη γλιτώσαμε έτσι φτηνά;».

Καταλαβαίνω τη δύσκολη θέση της αντιπολίτευσης, αλλά είναι δυνατόν ο αντιπολιτευτικός λόγος να εξαντλείται σε «αρλούμπες» και στο ότι ο κ. Μητσοτάκης αποκάλεσε τον κύριο Τσιόδρα απλώς «Σωτήρη»; Δεν λέω ότι ο κ. Πρωθυπουργός έπραξε σωστά. Φάουλ ήτανε. Αλλά αυτό είναι το θέμα μας τώρα, μέρες κλεισούρας και απόγνωσης;

Εδώ ο κόσμος χάνεται κι ο ΣΥΡΙΖΑ χτενίζεται. Μ’ αρέσει δε που πρωτοστατεί στο ιλαρό ξεφώνημα ποια; Η κυρία Δούρου. Δεν κοιτάει τις στραβές που έχει φορτωμένες στην καμπούρα της, από τους νεκρούς στη Μάνδρα και στο Μάτι, μου θέλει και καλαμπούρια. Ανήρτησε στον τοίχο της, σχολιάζοντας το μέγα γεγονός, τη φράση «Ο φίλος μου ο Λευτεράκης». Αϊ στο καλό σου, μας έκανες και γελάσαμε οι χαροκαμένοι.

Μ’ αρέσει που ο κ. Πρωθυπουργός απευθύνθηκε στην αντιπολίτευση λέγοντας «πιστεύω ότι σε αυτή τη συγκυρία δεν υπάρχουν περιθώρια για μικροπολιτικά πυροτεχνήματα… Θα παρακαλούσα – το έχω πει πολλές φορές, την ξανακάνω αυτή την έκκληση – η αμφισβήτηση να είναι αμφισβήτηση στις πολιτικές επιλογές της κυβέρνησης, όχι στα επιστημονικά δεδομένα, όχι στα επιδημιολογικά δεδομένα».

Και ποια είναι η απάντηση της αντιπολίτευσης; «Αρλούμπες».

Τέλος πάντων, ας γεμίσουμε τώρα τους καταψύκτες για τρεις εβδομάδες, ας αμπαρωθούμε στα σπίτια μας, ας μας δώσει ο Θεός υπομονή και κουράγιο να τη βγάλουμε κι αυτή τη φορά καθαρή, αν και πολύ δύσκολο το βλέπω, διότι έχω και τους φίλους που μου λένε, ευκαιρία είναι τώρα με τον εγκλεισμό να «κάνεις δουλειά με τον εαυτό σου». Πάλι δουλειά με τον εαυτό μου; Εκανα τον Απρίλιο, όση δουλειά δεν έχω κάνει μια ζωή. Κοψομεσιάστηκα και προκοπή δεν είδα. Τώρα θα δω; Τι άλλαξε;

Ασε που, με όλα αυτά, ούτε που τον θέλω πια τον εαυτό μου. Τον σιχάθηκε η ψυχή μου. Θέλω λίγο από την περσινή ζωή μου. Πολλά ζητάω; Πέστε μου. Ή αρχίζω κι εγώ να λέω αρλούμπες;