Λατίνοι

^«Ο Τραμπ εμφανίστηκε στη Φλόριντα. Μας ρώτησε ποια θέματα μας απασχολούν και τα συζήτησε. Δεν μας θεώρησε δεδομένους» είπε στο NBC μια από τα μέλη του ΔΣ του «Λατίνοι για τον Τραμπ» – ενός διαδικτυακού οργανισμού που αγωνίζεται για την εκλογή του ήδη από το 2016 – προκειμένου να δικαιολογήσει τη λατινοαμερικανική ψήφο. Την ψήφο, δηλαδή, που ξαναέδωσε στον νυν πρόεδρο ελπίδες επανεκλογής. Εντάξει, η εν λόγω κυρία μπορεί να θεωρηθεί κάτι παραπάνω από μεροληπτική. Ωστόσο, μέσα στην απάντησή της κρύβονται ορισμένα ψήγματα ερμηνείας της ακατανόητης για τους μη έχοντες σφαιρική γνώση της αμερικανικής πολιτικής στήριξης των Λατίνων σε έναν εμφανώς υπέρμαχο της λευκής υπεροχής. Ο Τραμπ δούλευε για την εκλογική του επικράτηση στη Φλόριντα, η οποία περνούσε μέσα από την ψήφο των ισπανόφωνων – και δη των Κουβανών – χρόνια. Από τον δεύτερο μήνα της θητείας του κατέβαινε συχνά στην ηλιόλουστη Πολιτεία για να εκφωνήσει λόγους. Ο δε πρώην σύμβουλος ασφαλείας του Τζον Μπόλτον ταξίδεψε δυο φορές στο Μαϊάμι για να ανακοινώσει κυρώσεις κατά της «τρόικας της τυραννίας» των Κούβας, Βενεζουέλας και Νικαράγουας.

Απειλή
Τους έπεισε, λοιπόν, ότι εκείνος θα μαχόταν ενάντια στους δικτάτορες των χωρών καταγωγής τους, ενώ ο Μπάιντεν που ήταν – κατά τα τραμπικά λεγόμενα – «Καστρο-τσαβίστας» θα μετέτρεπε τις ΗΠΑ σε σοσιαλιστικό κράτος αν εκλεγόταν. Οι Δημοκρατικοί τα γνώριζαν όλα αυτά, αλλά έπαιζαν αμυντικά. Προσπαθούσαν απλά να απαντήσουν στις κατηγορίες περί κρυφοκομμουνισμού που τους πρόσαπταν οι αντίπαλοί τους. Αυτή είναι η μια εξήγηση: κάποιοι ισπανόφωνοι, κυρίως Κουβανοαμερικανοί, πίστεψαν το αφήγημα περί κόκκινης απειλής. Ομως οι εκλογολόγοι παρατήρησαν μια στροφή 5%-10% υπέρ του Τραμπ σε όλους τους Λατίνους, μέχρι και σε μικρότερες ομάδες σαν τους Περουβιανούς. Σύμφωνα με την εθνική δημοσκόπηση της Edison, το 31% των ισπανόφωνων τον ψήφισε. Κι όχι μόνο. Το ίδιο έκανε το 30% των Ασιατών, ακόμη και το 11% των Αφροαμερικανών – εξασφαλίζοντάς του 3% άνοδο και στις τρεις αυτές δεξαμενές ψηφοφόρων σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές. Τέτοια ποσοστά δεν είναι δυσεξήγητα; Δεν είναι σαν να λέμε – για να το θέσουμε με μια ωμή παρομοίωση – ότι είναι πολλοί οι Εβραίοι που θα ψήφιζαν έναν ναζί μετά το Αουσβιτς;