Αντιπολίτευση του αντί{CR}

Η χώρα μπαίνει σε μια νέα περίοδο έξαρσης της πανδημίας του κορωνοϊού, με ανυπολόγιστες συνέπειες στη δημόσια υγεία και στην οικονομία, αλλά δυστυχώς με το πολιτικό σύστημα που θα διαχειριστεί αυτή τη νέα κατάσταση να μην ανταποκρίνεται στις κοινωνικές ανάγκες.

Η μεν κυβέρνηση βρίσκεται στη θέση της, λαμβάνει και υλοποιεί αποφάσεις. Αλλά η αντιπολίτευση, η μείζων αλλά και η ελάσσων, απλώς προσδοκά να προσποριστεί οφέλη από τις εξελίξεις. Και πώς προσπορίζονται οφέλη οι δυνάμεις του λαϊκισμού; Από την γκρίνια που στόχο έχει τις κυβερνητικές δυνάμεις, στις οποίες πρέπει να φορτώνεται ό,τι δεν πάει καλά – μια γκρίνια μηδενιστική που στόχο έχει τη μεταστροφή της κοινής γνώμης, τη μετατροπή σε αντικυβερνητική οργή της εύλογης αγωνίας της από τους περιορισμούς που ευλόγως τίθενται λόγω της εξέλιξης της πανδημίας, περιορισμούς τόσο στις συνήθειές τους όσο και, πιθανότατα, στην οικονομική τους κατάσταση, που πιθανότατα θα επηρεαστεί, αφού γενικώς θα επηρεαστεί η οικονομία.

Η έλλειψη σοβαρής, ορθολογικής αντιπολίτευσης είναι, σήμερα, το σοβαρότερο κενό στην πολιτική συγκυρία. Την ώρα που η κυβέρνηση προσπαθεί να παραγάγει πολιτικές και να τις υλοποιήσει, η αντιπολίτευση δεν επικροτεί, δεν επικρίνει, δεν διορθώνει, αλλά αντιπολιτεύεται με θόρυβο, με κορόνες. Ο,τι κι αν κάνει η κυβέρνηση είναι κακό. Κλείνει τα μπαρ; Η αντιπολίτευση είναι με «τα παιδιά» και την ελευθερία στο ξόδεμα του χρόνου τους. Δεν κλείνει τα μπαρ; Η αντιπολίτευση επικρίνει την κυβέρνηση ότι δεν παίρνει μέτρα. Ανοίγουν τα σχολεία; Η αντιπολίτευση ζητάει 15μελή τμήματα, αν και γνωρίζει ότι η οικονομία δεν έχει αντοχές. Η κυβέρνηση επιμένει στην τηλεκπαίδευση που θα συμπληρώνει ή θα υποκαθιστά τις πιθανές δυσλειτουργίες στη σχολική τάξη. Η αντιπολίτευση συντάσσεται με τη συνδικαλιστική άρνηση κάθε εκσυγχρονισμού, που περιλαμβάνει την τεχνολογία…

Σε μια τέτοια κρίσιμη φάση, η αντιπολίτευση θα όφειλε να είναι αυστηρή και ακριβής. Ακριβής στην επισήμανση λαθών, παραλείψεων ή πιθανών υστερόβουλων και επιζήμιων πολιτικών. Και αυστηρή στην πρόταση διορθωτικών κινήσεων. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση χρειάζεται να εργάζονται για μια χώρα που πρέπει να βγει όσο το δυνατόν περισσότερο αλώβητη από την κρίση. Ζητούμενο είναι η κοινωνική συνοχή, όχι η υπονόμευσή της για πολιτικές ιδιοτέλειες.

Μπορεί, όμως, η αξιωματική αντιπολίτευση να υπηρετήσει αυτό το ζητούμενο; Ούτε η ιστορία της ούτε τα στελέχη της ούτε το δείγμα γραφής τους το δείχνουν.