Πειθώ και γοητεία

Εχουμε αναρωτηθεί πολλές φορές τι είναι αυτό που κάνει τον Σωτήρη Τσιόδρα τόσο γοητευτικό και γιατί οι τηλεοπτικές του εμφανίσεις δεν περνούν ποτέ απαρατήρητες. Είναι η αδιαμφισβήτητη αυθεντία του; Η ηπιότητά του; Η εργατικότητά του; Η απόλυτη απουσία έπαρσης; Το ότι δεν μας κουνά ποτέ το δάχτυλο; Το χαμόγελό του;

Είναι όλα αυτά μαζί, και πολλά ακόμη, που τον κάνουν να περνά μέσα από το γυαλί και να εγκαθίσταται στο σαλόνι μας, σαν να είναι μέλος της οικογένειας ή πολύ στενός μας φίλος. Και που μας κάνουν να μη θυμώνουμε τόσο με κάποιες παραλείψεις του. Δεν θα ήταν πολύ χρήσιμο, για παράδειγμα, να αναφερθεί προχθές στο αρνητικό παράδειγμα που δίνουν τόσοι ιερείς αρνούμενοι πεισματικά να φορούν μάσκα και στον κίνδυνο που συνιστά η επιμονή τους στη μετάληψη με το ίδιο κουταλάκι; Δεν θα συμπλήρωνε έτσι την απολύτως δικαιολογημένη κριτική που άσκησε στους νέους για την ανεμελιά τους;

Δεν το έκανε όχι γιατί δεν πιστεύει πως και οι ιερείς πρέπει να εφαρμόζουν τα μέτρα που ισχύουν για τους υπολοίπους, ιδίως καθώς έρχονται σε επαφή με τόσον κόσμο, αλλά γιατί του είναι δύσκολο να εκφραστεί αρνητικά για την εκκλησία. Σε αυτό διαφέρει πολύ από τους περισσότερους πολιτικούς, που φοβούνται να κάνουν τις αναγκαίες συστάσεις στους ιερείς για να μη χάσουν την ψήφο των πιστών.

Το ότι ο Σωτήρης Τσιόδρας παραμένει γοητευτικός δεν σημαίνει όμως ότι είναι και πειστικός – ή τουλάχιστον όσο πειστικός ήταν στο πρώτο κύμα της πανδημίας. Τότε, βοηθούσε την πειθαρχία ο φόβος. Τώρα, όπως παραδέχθηκε και ο ίδιος ο καθηγητής, ο φόβος παρατηρείται κυρίως στις μεγαλύτερες ηλικίες. Οι νεότεροι, γνωρίζοντας ότι ακόμη κι αν νοσήσουν θα τη βγάλουν πιθανότατα στο πόδι, πρέπει να πειστούν για τη σημασία της ατομικής ευθύνης. Κάτι τέτοιο δεν είναι εύκολο έτσι κι αλλιώς σε μια κοινωνία σαν την ελληνική. Δεν είναι εύκολο, επιπλέον, όταν η προτροπή έρχεται από κάποιον που ανήκει σε μια άλλη ηλικιακή κατηγορία.

Ενας άλλος λόγος που ο «εθνικός μας λοιμωξιολόγος» δυσκολεύεται να περάσει το μήνυμά του, όσο κι αν χρησιμοποιεί το πρώτο πρόσωπο για να έρθει πιο κοντά στους πολίτες, είναι η στρεβλή εικόνα που εξακολουθεί να έχει ένα μέρος της κοινωνίας για την επιστήμη. Περιμέναμε από τους επιστήμονες να απαντήσουν σε όλες τις ερωτήσεις μας και τους είδαμε να έχουν κι αυτοί ερωτήσεις. Νομίζαμε ότι έχουν βεβαιότητες και διαπιστώσαμε ότι προχωρούν με τη μέθοδο της δοκιμής και του λάθους. Απαιτούσαμε ομοφωνία και ακούσαμε έκπληκτοι τον Τσιόδρα να λέει ξανά και ξανά για διάφορα μέτρα ότι «θα το συζητήσουμε και θα ψηφίσουμε».

Η πανδημία δοκιμάζει χωρίς αμφιβολία τις αντοχές μας. Αλλά μας κάνει και πιο ώριμους. Αρκεί να μάθουμε να ακούμε. Και να αφήσουμε πίσω τις προκαταλήψεις μας.