Αργήσαμε

Μια καλή μέρα, μια χαρούμενη είδηση, μια μεγάλη νίκη. Η απόφαση για τον μη ανασταλτικό χαρακτήρα της ποινής των χρυσαυγιτών που κρίθηκαν ένοχοι για τη διεύθυνση της εγκληματικής οργάνωσης έβαλε τελεία σε μια υπόθεση που πληγώνει τη δημόσια ζωή. Δικαίωσε τα θύματα και τους συγγενείς τους, που πάλεψαν πολλές φορές μόνοι τους για να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Η νίκη είναι μεγάλη, όντως. Ηρθε όμως αργά. Σήμερα που το αποτέλεσμα είναι γνωστό και χωρίς το άγχος της επικείμενης απόφασης, μπορούμε να πούμε πως όλα έγιναν εκ των υστέρων. Χρειάστηκε ο θάνατος ενός Ελληνα για να αποφασίσει το πολιτικό σύστημα να αναλάβει δράση ενάντια στη Χρυσή Αυγή. Χρειάστηκαν επτά χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα και πεντέμισι από την έναρξη της δίκης για να χαρακτηριστεί η Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση – για καιρό οι αρμόδιοι έψαχναν ακόμα και για αίθουσα διεξαγωγής της δίκης.  Χρειάστηκε μια πρωτόδικη απόφαση για να συζητήσουμε (ασόβαρα, έστω) την ανοχή που δείξαμε όλοι, πολιτικοί και πολίτες, στη βία των ταγμάτων εφόδου.Από πόσα δάκρυα θα είχαν γλιτώσει η Μάγδα Φύσσα και ο πατέρας του Σαχζάτ Λουκμάν αν όλοι είχαν αντιληφθεί τον κίνδυνο νωρίτερα; Πώς θα ήταν σήμερα το πολιτικό σύστημα αν η Δημοκρατία σταματούσε εγκαίρως να γυρνάει το άλλο μάγουλο; Δυστυχώς, δεν θα το μάθουμε ποτέ.

Μυρτώ Λιαλιούτη