Πέταξαν στον δρόμο 90χρονη και τον εγγονό της για €1.200

Η ιστορία της θυμίζει τα λόγια του Μενέλαου Λουντέμη που είχε πει: «Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα. Από ‘κεί και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε». Η υπόθεση μιας γυναίκας από τον Αγιο Δημήτριο Αττικής που έμεινε πριν από λίγες ημέρες άστεγη στα 90 της χρόνια, λόγω έξωσης, αναδεικνύει το πιο ζοφερό πρόσωπο της κοινωνίας και κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Η αλληλεγγύη και η ανθρωπιά τίθενται σοβαρά εν κινδύνω· σχεδόν χωρίς να το καταλάβουμε.

Η 90χρονη ζούσε σε ένα διαμέρισμα με μια σύνταξη 300 ευρώ και συντηρούνταν από τον 25χρονο εγγονό της Κωνσταντίνο. Με την ανασφάλιστη εργασία του, κυρίως μεροκάματα σε οικοδομές, οι δυο τους κατάφερναν να επιβιώνουν, φτωχικά αλλά με αξιοπρέπεια. Μέχρι που η πανδημία άφησε άνεργο τον εγγονό και τα προβλήματα πλήθυναν. Αόρατοι για το κράτος και παντελώς αβοήθητοι, έφτασαν να χρωστούν αρκετά ενοίκια.

Το απόγευμα της περασμένης Παρασκευής, δικαστικός κλητήρας μαζί με τον ιδιοκτήτη του σπιτιού εκκένωσαν αιφνιδιαστικά το διαμέρισμα για χρέος 1.200 ευρώ. Οι δυο ένοικοι βρέθηκαν σοκαρισμένοι στον δρόμο, η γιαγιά φορώντας μια ρόμπα και ο εγγονός έχοντας μόνο τα ρούχα του καθώς τα υπάρχοντά τους είχαν κλειδωθεί στο διαμέρισμα. Η απόγνωσή τους ήταν τεράστια, σε αυτό το σπίτι έμεναν δέκα χρόνια. Με παρέμβαση τρίτων, κατέληξαν στο υπνωτήριο των Γιατρών του Κόσμου στο Μεταξουργείο, όπου πλέον καταβάλλονται προσπάθειες να νιώσουν αυτοί οι άνθρωποι και την ευαίσθητη πλευρά της κοινωνίας.

«Είναι η πρώτη φορά που φτάνει σε εμάς σε τέτοια κατάσταση μια οικογένεια η οποία ήταν ενταγμένη στο κοινωνικό σύνολο και όχι στο περιθώριο. Και αυτό είναι σοκαριστικό», λέει στα «ΝΕΑ» η Ευγενία Θάνου, διευθύντρια των Γιατρών του Κόσμου. «Η γιαγιά τα πρώτα βράδια δεν κοιμήθηκε σε κρεβάτι. Είχε καθίσει στην καρέκλα, ακουμπισμένη στο τραπέζι, και δεν μπορούσε να δεχτεί ότι ξαφνικά ένα απόγευμα βρέθηκε στον δρόμο. Η καημένη έλεγε συνέχεια “είναι δυνατόν να μου συμβαίνει αυτό” και “δεν στενοχωριέμαι για μένα, για το παιδί με νοιάζει”. Κι εκείνος έλεγε “για τη γιαγιά με νοιάζει, όχι για μένα”. Τον μεγάλωσε από όταν ήταν τεσσάρων ετών καθώς είχε πεθάνει η μητέρα του. Είναι μια ιστορία τραγική…».

Οι ΓτΚ αναζητούν πλέον ένα σπίτι, κοντά στο κέντρο της Αθήνας, για το οποίο θα προκαταβάλουν τα ενοίκια ενώ θα αναλάβουν και τα πάγια έξοδα ενός έτους. Παράλληλα, βοηθούν τον 25χρονο στην αναζήτηση μιας αξιοπρεπούς δουλειάς. Η συμβολή του κόσμου είναι ευπρόσδεκτη. «Το παιδί ξέρει να φτιάχνει ποδήλατα, έχει δουλέψει σε οικοδομές, σε συνεργεία αυτοκινήτων, είναι φιλότιμο και εργατικό. Θα πάει για δουλειά όπου βρει. Στόχος μας είναι να μπορέσουν να ελαφρώσουν, να νιώσουν άνθρωποι μετά το σοκ που υπέστησαν», προσθέτει η Ευγενία Θάνου.

Η τραγική περιπέτεια της 90χρονης και του εγγονού της γεννά, αναπόφευκτα, το ερώτημα: πόσες τέτοιες ιστορίες εκτυλίσσονται δίπλα μας, κρυμμένες σε σιωπηλά κλειστά διαμερίσματα; «Είναι καλό να ταρακουνιόμαστε με τέτοιες περιπτώσεις, τα πράγματα γύρω μας δεν είναι ρόδινα και πολλές φορές δεν φτάνουν στα αφτιά μας», συμπληρώνει. «Σκεφτείτε ότι μια ολόκληρη γειτονιά δεν είχε πάρει είδηση τι συνέβαινε σε αυτό το σπίτι ούτε ότι έγινε έξωση μια Παρασκευή απόγευμα. Κλεινόμαστε στον εαυτό μας και δεν μας νοιάζει τι γίνεται γύρω μας…».