Μηδενική ανοχή στη σεξουαλική βία

Τα εγκλήματα σεξουαλικής βίας, συμπεριλαμβανομένης της σεξουαλικής κακοποίησης γυναικών από τον γυναικολόγο ιατρό, αποτελούν μια νοσηρή και ζοφερή πραγματικότητα που ευδοκιμεί μέσα από την κατάχρηση εξουσίας από αυτόν που βρίσκεται σε θέση «ισχύος» πάνω στα «ανίσχυρα» να αυτοπροστατευθούν και συχνά ανυποψίαστα θύματα. Κατά κανόνα, οι δράστες σεξουαλικής βίας είναι άνδρες και τα θύματα γυναίκες, καθώς και ανήλικα κορίτσια και αγόρια. Ολες οι μορφές βίας κατά των γυναικών – σωματική, σεξουαλική, ψυχολογική – αποσκοπούν στο να τις κάνουν να σιωπήσουν και να παραμείνουν σε υποδεέστερη θέση.

Το φαινόμενο της σεξουαλικής βίας εμφανίζεται σε διαφορετικές μορφές: μέσα στην οικογένεια, σε χώρους άθλησης νέων και παιδιών, ως σεξουαλική παρενόχληση στον εργασιακό χώρο, στο modeling, σε κινηματογραφικές παραγωγές, βλ. Holywood. Σε όλες τις μορφές, κοινός παρονομαστής είναι η σχέση εξουσίας μεταξύ δράστη και θύματος. Η συνήθης προσέγγιση και προβολή της δημοσιοποίησης τέτοιων περιπτώσεων σοκάρει το κοινωνικό σύνολο, ενώ παράλληλα εστιάζει στο προφίλ του δράστη και τα συγκεκριμένα «πρόσωπα και γεγονότα» μέχρι να εμφανιστεί το επόμενο «κρούσμα», χωρίς περαιτέρω ουσιαστική ενασχόληση και αναζήτηση των αιτιών, των συνθηκών και των αναγκαίων μέτρων πρόληψης και αντιμετώπισης.

Η Δικαιοσύνη, ο χώρος της Υγείας και η ιατρική κοινότητα, με όλους τους θεσμούς και τα όργανα που διαθέτει, οφείλουν να επαγρυπνούν, να αντιδρούν και να δρουν άμεσα, ώστε οι δράστες να οδηγούνται ενώπιον της Δικαιοσύνης. Χρονοβόρες διαδικασίες, γραφειοκρατικές αγκυλώσεις και αργοκίνητοι μηχανισμοί επιτρέπουν να συνεχίζεται η εγκληματική τους δράση για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα με διαρκώς αυξανόμενο αριθμό θυμάτων με ανυπολόγιστες συνέπειες για τη σωματική και ψυχική τους υγεία. Μηδενική ανοχή σημαίνει ότι καμία γυναίκα στην αναζήτηση ιατρικής περίθαλψης δεν πρέπει να έρχεται αντιμέτωπη με τη σεξουαλική βία ούτε να αισθάνεται τον φόβο και την απειλή της. Η επιστημονική ιδιότητα, η αίγλη και η αποδοχή του ιατρικού επαγγέλματος, η οικονομική επιφάνεια και οι όποιες κοινωνικές διασυνδέσεις δεν μπορούν να συγκαλύψουν τέτοιες ειδεχθείς πράξεις ούτε επιτρέπεται να λειτουργούν προστατευτικά για τους δράστες και τους επίδοξους μιμητές τους.

Σε επίπεδο πρόληψης, απαιτείται ενημέρωση και ενδυνάμωση των παιδιών από πολύ μικρή ηλικία προκειμένου να γνωρίζουν ότι το σώμα τους τούς ανήκει, να μάθουν να αντιστέκονται και να αναφέρουν σε πρόσωπα που εμπιστεύονται περίεργες συμπεριφορές και αγγίγματα που τα κάνει να αισθάνονται άβολα και να μη σιωπούν. Σε όλα τα στάδια εκπαίδευσης απαιτείται κατάρτιση και ενημέρωση για αυτοπροστασία και παράλληλα διαρκής εγρήγορση πολιτείας και πολιτών σε όλα τα επίπεδα απέναντι σε κάθε μορφή βίας κατά των γυναικών. Το γυναικείο κίνημα αγωνίζεται σταθερά για την εξάλειψή τους ως βασική προϋπόθεση για την επίτευξη της πραγματικής ισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών. Με αδιάκοπους αγώνες σε παγκόσμια κλίμακα και με εκστρατείες, όπως το Me Too, είναι πάντα δυναμικά παρόν, ρίχνοντας φως σε όποια προσπάθεια συσκότισης τέτοιων φαινομένων.

Η Ειρήνη Φερέτη είναι εγκληματολόγος, πρόεδρος του Συνδέσμου για τα Δικαιώματα της Γυναίκας