Ενας ωραίος τύπος

Δεν ξέρω πώς θα τα πάει ο Λάζλο Μπόλονι όσον αφορά τους στόχους που θα θέσει με τον Παναθηναϊκό. Είναι αλήθεια πως από το να παρουσιάζεις ένα προπονητικό… στοίχημα σαν τον Ντάνι Πογιάτος, η επιλογή του ρουμάνου προπονητή μοιάζει περισσότερο safe. Μπαρουτοκαπνισμένος, με παραστάσεις, με επιτυχίες. «Δάσκαλος», όπως τον φωνάζει κοτζάμ Κριστιάνο Ρονάλντο. Ομως είναι και τύχη το αν θα σου βγει ένας προπονητής. Αν θα… κολλήσει με την ομάδα.

Το δεδομένο είναι πως με τον Ρουμάνο δεν θα βαρεθούμε ποτέ. Φάνηκε από την πρώτη του παρουσία. Είναι κρίμα που λόγω του κορωνοϊού δεν θα έχουμε τη δυνατότητα να τον βλέπουμε και να συζητάμε μαζί του ύστερα από κάθε παιχνίδι. Χθες ήταν απολαυστικός. Με χιούμορ όταν έπρεπε, με… ντρίμπλες όταν ρωτήθηκε για τους Ισπανούς, ξεκάθαρος όσον αφορά τα θέλω του και τα πιστεύω του. Και με μπόλικες ιστορίες να διηγηθεί.

Οπως εκείνη από τον τελικό του Κυπελλούχων μεταξύ της Πάρμα και της Ιντερ, με την Ιντερ να φτάνει στην επιτυχία παίζοντας με τον τρόπο που εκείνη ήθελε: τον παλαιομοδίτικο. Με λίμπερο και κλειστά. Οχι με εκείνον που επέβαλλε η εποχή εκείνη, στην οποία πρωτοείδαμε την ευθεία στην άμυνα και διδάσκονταν οι προπονητές γι’ αυτό. Με μια απλή ιστορία από το παρελθόν, ο Μπόλονι έδειξε πως η δική του φιλοσοφία δεν προσαρμόζεται στην εποχή, αλλά στις συνθήκες που έχει να αντιμετωπίσει.

Αν ο δικός του Παναθηναϊκός πρέπει να παίξει φουλ άμυνα για να πετύχει, δεν θα διστάσει να το κάνει. Αν πρέπει να παίξει συντηρητικά, θα παίξει συντηρητικά. Αν πρέπει να παίξει επίθεση, θα παίξει επίθεση. Δεν είναι εδώ για να «ακούσει», αλλά για να δουλέψει. Αλλωστε, η ιστορία έχει δείξει πως δεν ακούει. Κι αν κάποιοι τον λένε «ξεροκέφαλο»; Εχει να αντιπαρατάξει τις επιτυχίες που έφερε ετούτη η «ξεροκεφαλιά». Με αυτήν πορεύεται όλα τα χρόνια, με αυτή θα προχωρήσει και στον Παναθηναϊκό. Στο τέλος της πορείας θα γνωρίζουμε αν αυτός ο «ωραίος τύπος» θα έχει καταφέρει να αναγεννήσει τον Παναθηναϊκό.