Ο αγώνας συνεχίζεται

Ο Μήνας της Μαύρης Ιστορίας δεν ήταν πιο σημαντικός απ’ ό,τι το 2020. Το κίνημα Οι Ζωές των Μαύρων Μετράνε έφερε το φυλετικό ζήτημα στο επίκεντρο της πολιτικής συζήτησης. Σε εμένα ξυπνάει μνήμες από την έκρηξη του μαύρου ακτιβισμού τη δεκαετία του 1980, όταν και πρωτοασχολήθηκα με την πολιτική.

Εκείνη τη δεκαετία οι μαύροι βγήκαν στους δρόμους της Βρετανίας για να δώσουν σάρκα και οστά σε ένα νέο κίνημα ακτιβισμού στη χώρα. «Εδώ μένουμε, εδώ θα παλέψουμε» ήταν ένα από τα συνθήματα που ακούγονταν συχνά στις διαδηλώσεις. Ξέσπασαν ταραχές σε όλη τη χώρα κι ενώ είχαν περάσει δεκαετίες αδικίας και διακρίσεων από την αστυνομία και άλλες κρατικές αρχές σε βάρος της μαύρης κοινότητας. Οι ταραχές άρχισαν στο Μπρίξτον, στο Νότιο Λονδίνο, το 1981.  Ακολούθησαν το Μπέρμιγχαμ, το Λίβερπουλ, το Νότιγχαμ, το Μάντσεστερ. Ο αγώνας αυτός ήταν πολιτικός. Και οδήγησε στη δική μου εκλογή και άλλων τριών προσώπων στο κοινοβούλιο για να γίνουμε οι πρώτοι μαύροι βουλευτές στη βρετανική ιστορία. Ο Μήνας της Μαύρης Ιστορίας είναι επίσης προϊόν εκείνου του αγώνα.

Τα τελευταία χρόνια το ενδιαφέρον για τον Μήνα της Μαύρης Ιστορίας ατόνησε. Διατηρεί βέβαια τη θέση του στα σχολικά προγράμματα, χωρίς όμως την ενεργό στήριξη είτε της Δεξιάς είτε της Αριστεράς. Το κίνημα Οι Ζωές των Μαύρων Μετράνε έφερε το ζήτημα των μαύρων και της ιστορίας τους και πάλι στο επίκεντρο. Και να που θεσμοί στην καρδιά του βρετανικού συστήματος, από την Τράπεζα της Αγγλίας και τον Δήμο του Λονδίνου έως τα πανεπιστήμια και τα κορυφαία μουσεία, διοργανώνουν συζητήσεις και εκδηλώσεις για τους μαύρους και τη θέση τους στη βρετανική ιστορία.

Την ίδια ώρα όμως ένα τμήμα της Δεξιάς υποστηρίζει πως η βρετανική ιστορία δεν πρέπει να συμπεριλάβει την ιστορία των μαύρων της χώρας. Και όταν το Μουσείο του Ανθρώπου, το οποίο είχε χρηματοδοτηθεί από τον δουλέμπορο Ρόμπερτ Τζέφρι, αναρωτήθηκε εάν θα έπρεπε να απομακρύνει το άγαλμα του χρηματοδότη του από τον περίβολό του, έλαβε μια επιστολή από τον υπουργό Πολιτισμού που έλεγε πως η κυβέρνηση, ως σημερινός χρηματοδότης, αντιτίθεται στην απομάκρυνσή του.

Αυτό το γεγονός και μόνο εξηγεί γιατί φέτος ο Μήνας Μαύρης Ιστορίας είναι τόσο σημαντικός. Ο αγώνας για φυλετική δικαιοσύνη κάθε άλλο παρά έχει τελειώσει.

Η Νταϊάν Αμποτ είναι βρετανίδα βουλευτής των Εργατικών. Ηταν η πρώτη μαύρη γυναίκα που εξελέγη βουλευτής και η μαύρη βουλευτής με τη μεγαλύτερη θητεία στη Βουλή των Κοινοτήτων. Ο «Μήνας Μαύρης Ιστορίας» αποτελεί ετήσια εκδήλωση στη Βρετανία αλλά και σε άλλες χώρες με σκοπό την υπενθύμιση σημαντικών ανθρώπων και γεγονότων στην ιστορία της αφρικανικής διασποράς