Το μπάσκετ ψυχορραγεί

Στιγμιότυπο απολύτως εύγλωττο στο ημίχρονο του πρόσφατου ντέρμπι της Ευρωλίγκας. Φίλος, όχι μικρός σε ηλικία και άρα απέχει από το να χαρακτηριστεί τυφλωμένα φανατικός, αποχωρεί στο ημίχρονο με μια έκφραση δυσφορίας να ζωγραφίζει το πρόσωπό του. Είναι Παναθηναϊκός, δεν το κρύβει. Αναφωνεί. «Τι να κάνω; Τι να δω; Δεν είναι αυτή η καλύτερη ομάδα της Ευρώπης που γνώρισα». Και χάθηκε στο σκοτάδι…
Ισως ορισμένοι πουν τι σχέση έχει το άνωθεν περιστατικό με το πρωτάθλημα μπάσκετ που αρχίζει σήμερα. Κι όμως, τα πάντα σχετίζονται. Αν, για παράδειγμα, δεν σου αρέσει κάτι που βλέπεις στην Ευρώπη και στην κατά τεκμήριο καλύτερη διοργάνωση, τότε τι μπορείς να περιμένεις από τις μάχες στα παρκέ και στα γήπεδα της ελληνικής επικράτειας; Μάλλον πολύ λιγότερα πράγματα σε επίπεδο θεάματος. Ισως κάποιες συγκινήσεις και αμφίρροπα ματς, αλλά έως εκεί. Τούτο το πρωτάθλημα της Α1 ανοίγει τις πύλες του με προβλήματα χίλια και αυτό δεν θεωρείται σχήμα λόγου. Οι ομάδες ύστερα από πολλά χρόνια είναι μόλις 12. Αρης και ΠΑΟΚ παραμένουν σε δίνη εσωστρέφειας και ελάχιστοι μπορούν να στοιχηματίσουν για το τι εικόνα θα βγάλουν. Ο Παναθηναϊκός, αλίμονο, έχει μεγάλη διαφορά με το παρελθόν. Η ΑΕΚ πασχίζει να ανέβει επίπεδο, τα θεματάκια όμως δεν της λείπουν. Λάθη του όχι πολύ μακρινού χθες και κακοί χειρισμοί από τους αρμόδιους, έφεραν τον Ολυμπιακό μακριά από το πρωτάθλημα με ό,τι αυτό συνεπάγεται τόσο στο ενδιαφέρον που μπορεί κάποιος να δείξει, όσο και στον τομέα του ανταγωνισμού. Το Περιστέρι μοιάζει να βελτιώθηκε και έχει βλέψεις για κάτι καλό, ο Προμηθέας απέδειξε στο Σούπερ Καπ πως μπορεί να μπει κάπου ως σφήνα και να φέρει αναστάτωση στα υψηλά διαμερίσματα, αλλά αυτά από μόνα τους δεν είναι αρκετά.
Δεν είναι λίγοι όσοι πιστεύουν ότι κάποιο… κανόνι θα σκάσει αργά ή γρήγορα. Ομάδες με σπουδαίο παρελθόν και ιστορία (όπως ο Σπόρτιγκ, ο Πανελλήνιος, ο Τρίτωνας και δυστυχώς μόλις πριν από λίγες εβδομάδες ο Πανιώνιος), δεν βρίσκονται στο προσκήνιο. Οι ξένοι παίκτες του παρελθόντος με τη μεγάλη λάμψη είναι άφαντοι, οι παχιές αγελάδες της δεκαετίας του ’90 ή του 2000, προφανώς δεν ζουν. Τα δε γήπεδα, άδεια και χωρίς παλμό, πώς να εμπνεύσουν παίκτες που ούτως ή άλλως δεν έχουν υψηλό ταβάνι;
Τι μένει; Ενα προϊόν που στερείται ειδικού βάρους. Ιθύνοντες που αδυνατούν να το βοηθήσουν. Και ορισμένοι που ονειροβατούν, έχοντας την πίστη ότι το (αγαπημένο) μπάσκετ είναι όπως στο παρελθόν, κάτι το όντως σημαντικό και το κέντρο του κόσμου. Δυστυχώς, η πραγματικότητα είναι άλλη…














