Οι ένοχοι

H δικαστική απόφαση που χαρακτηρίζει τη Χρυσή Αυγή εγκληματική οργάνωση ήταν αυτονόητη και αναμενόμενη. Οι άνθρωποι που πανηγυρίζουν, είτε δεν έχουν εμπιστοσύνη στους θεσμούς -διότι τους θεωρούν διαβρωμένους από το υποτιθέμενο δεξιο-συντηρητικό κατεστημένο- είτε πιστεύουν στην αέναη επιστροφή του φασισμού, την οποία ενδόμυχα ίσως εύχονται (τι θα απογίνουμε χωρίς βαρβάρους…). Ή συντρέχουν αμφότερες οι λανθασμένες πεποιθήσεις. Οι θεσμοί λειτουργούν παρά την αριστεροσύνη του κρατικού μηχανισμού· πάντοτε υπάρχουν δίκαιοι και έντιμοι λειτουργοί ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης. Όσο για τον φασισμό, ίσως οι αντιφασίστες να τον βλέπουν παντού προκειμένου να δικαιολογούν την ύπαρξη και το αντιφασιστικό τους φρόνημα, η αλήθεια όμως είναι ότι αποτελεί φάντασμα του παρελθόντος. Ως κομματική παρουσία τουλάχιστον, διότι, όπως όλοι ξέρουμε, οι φασιστοειδείς νοοτροπίες όχι μόνο δεν λείπουν αλλά φωλιάζουν στις γραμμές των αντιφασιστών.

Τούτου λεχθέντος, οι άνθρωποι που έφεραν εις πέρας τη δίκη της Χρυσής Αυγής, προσπαθώντας να εφαρμόσουν τον νόμο με την απαραίτητη ψυχρότητα, αξίζουν εκτίμηση και θαυμασμό. Στην Ελλάδα, δεν είναι εύκολο να κάνεις σωστά καμιά εργασία: οι πιέσεις του λαϊκού δικαστηρίου είναι, συχνά, αφόρητες· χρειάζεται τόλμη ακόμα και για πράγματα όπου δεν θα έπρεπε να χρειάζεται τόλμη· όπου θα αρκούσε η συνέπεια και το αίσθημα του καθήκοντος.

Η θριαμβική φασαρία που ακολούθησε την απόφαση μού φαίνεται λοιπόν περιττή και θεατρική: μια ακόμα εκδήλωση αλαλάζοντος πλήθους με υπερχειλίζουσα συναισθηματικότητα και προπάντων με διάθεση της αριστεράς για οικειοποίηση του γεγονότος. Οι «αντιφασίστες» αυτοπροσδιορίζονται αρνητικά κι αυτός ο αυτοπροσδιορισμός τούς οδηγεί ξανά και ξανά στον δρόμο όπου διαδηλώνουν εναντίον του φαντασιωτικού φασιστικού κινδύνου – λες και ο φασιστικός κίνδυνος, ακόμα κι αν υπάρχει, αναχαιτίζεται με διαδηλώσεις. Η οικειοποίηση των γεγονότων είναι εξάλλου δοκιμασμένη και επιτυχημένη προπαγανδιστική τακτική: η αριστερά χειρίζεται επιδέξια τους μηχανισμούς πειθούς· όλα τα ψέματα είναι αποδεκτά, ακόμα και τα πιο χονδροειδή, ιδιαίτερα τα πιο χονδροειδή. Είναι η παράταξη που έπεισε τον μισό πλανήτη για το μεγαλείο του υπαρκτού σοσιαλισμού, για την ψευδολογία της αντίθετης προπαγάνδας και, στα καθ’ ημάς, για το δίκιο του Δημοκρατικού Στρατού στον εμφύλιο πόλεμο – χώρια του ότι, κατά τη γνώμη της, το 1950, η Νότια Κορέα εισέβαλε στη Βόρεια και όχι το αντίστροφο. Και ούτω καθεξής. Τα fake news είναι σχετικά καινούργια έκφραση αλλά η διαστροφή της Ιστορίας είναι παλιά πραγματικότητα.

Η ελληνική αριστερά ευνόησε τη Χρυσή Αυγή με το να της προσδίδει μεγαλύτερη βαρύτητα απ’ όση είχε· με το να ασχολείται εμμονικά με ένα μάτσο ψυχοπαθείς. Τα ΜΜΕ συμπλήρωσαν την αποστολή που συνίστατο στην παρουσίαση φασιστικού κινδύνου στην Ελλάδα, μια εικόνα που διαχύθηκε στο εξωτερικό μαζί με θρήνους και καταστροφολογία. Μέχρι πρότινος, στη Γαλλία, ο κόσμος πίστευε ότι η Χρυσή Αυγή αποτελεί κράτος εν κράτει, πράγμα που δεν συνέβαινε ούτε στην καλύτερη στιγμή της συμμορίας, ούτε όταν τα κουτσομπολίστικα περιοδικά δημοσίευαν φωτογραφίες του Ηλία Κασιδιάρη με μαγιό στην πλαζ. Αντί να γελοιοποιήσει τους φασίστες -μια μάλλον εύκολη υπόθεση- η αριστερά τούς πήρε στα σοβαρά και ξεκίνησε μια ακόμα σταυροφορία εναντίον του μηδενός. Η απήχηση της Χρυσής Αυγής έπρεπε να μελετηθεί νηφάλια προκειμένου να απομακρυνθούν οι ευκαιριακοί της οπαδοί από μια δύσοσμη παγίδα – αλλά ήμασταν και παραμένουμε μακριά από τέτοια νηφαλιότητα.

Εξάλλου, η αριστερά προσέχει πολύ στη νομοθεσία περί εγκληματικών οργανώσεων διότι, ως παράταξη, περιλαμβάνει ένα κομμάτι που κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να ενταχθεί σ’ αυτή. Μέχρι τώρα το σύστημα της δικαιοσύνης δεν έχει επικεντρωθεί στην αριστερή τρομοκρατία – η τελευταία φορά ήταν η εξάρθρωση της 17ης Νοέμβρη· έχουν περάσει σχεδόν είκοσι χρόνια αριστεροαναρχικών παρενοχλήσεων. Καθώς η αριστερά απορρίπτει την ύπαρξη άκρων που ενώνονται σε πανομοιότυπη κοσμοθεωρία και ήθος, αρνείται να δει το πώς οι αριστερές τρομοκρατικές οργανώσεις, που συνδέονται με τον υπόκοσμο, τους κρατουμένους στις φυλακές, κάποιες ομάδες μεταναστών και τα τοιαύτα, ασκούν τυραννία και πλήττουν τους θεσμούς – αν και όχι απαραιτήτως μέσα από τη Βουλή. Η δεξιά τρομοκρατία δεν κατάφερε να τρομοκρατήσει· η αριστερή είναι πιο ικανή, έχει αποτελεσματικότερη προπαγάνδα και περισσότερα πλοκάμια: επίσης, απολαύει ευρύτερης ανοχής, ακόμα και συναίνεσης. Η αριστερά, εκ φύσεως και θέσεως, δεν ενδιαφέρεται για την ευνομία: τη συμφέρει το χάος, η διαρκής κρίση· η κοινωνική γαλήνη συμφέρει την υπάρχουσα τάξη πραγμάτων. Ως εκ τούτου, υποδαυλίζει οποιαδήποτε διαλυτική τάση και υπερπροβάλλει, όπως έπραξε με τη Χρυσή Αυγή, τις σκοτεινότερες πτυχές της κοινωνίας.

Εχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου πρέπει να πάρουν σειρά στο δικαστήριο διάφορα γκρουπούσκουλα που παραβιάζουν τους νόμους -Επαναστατικός Αγώνας, Σέχτα Επαναστατών, Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς: σίγουρα θα υπάρχουν κι άλλα με προσφυώς εξωτικά ονόματα- καθώς και διάφορα άτομα που έχουν διαπράξει δολοφονίες, δολιοφθορές, επιθέσεις με εκρηκτικά και εκφοβισμό δημοσιογράφων, πολιτικών και δικαστών (όπως το 2016, όταν στοχοποίησαν την εισαγγελέα Γεωργία Τσατάνη που είχε αναλάβει σχετική υπόθεση). Η αριστερά θεωρεί την αντιτρομοκρατική νομοθεσία απειλή για τα δημοκρατικά δικαιώματα, δηλαδή για τα δικά της δικαιώματα έκφρασης και δράσης. Γι’ αυτό, ήδη από το 1978, αντιστάθηκε στη θέσπιση αντιτρομοκρατικών νόμων τους οποίους το 1983 κατάργησε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενώ το 1990 τους επανέφερε ηπίως η κυβέρνηση Κωνσταντίνου Μητσοτάκη αποκαλώντας τους «προστασία της κοινωνίας από το οργανωμένο έγκλημα» και περιλαμβάνοντας διάταξη που απαγόρευε τη δημοσιοποίηση των προκηρύξεων τρομοκρατικών οργανώσεων. Και πάλι το ΠΑΣΟΚ και ο τότε Συνασπισμός καταψήφισαν το νομοσχέδιο διότι θα οδηγούσε δήθεν στην εγκαθίδρυση αστυνομικού κράτους – μια ακόμα έμμονη ιδέα. Τα αριστερά κόμματα επικαλέστηκαν τη Συνθήκη της Ρώμης για την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πράγματι, η αριστερή ιδεολογία, ο αντιδυτικισμός, ο αντι-ιμπεριαλισμός και ο αντιαμερικανισμός είναι δικαιώματα· η ένοπλη βία όμως δεν είναι. Ούτε σ’ αυτό συμφωνούμε όλοι: είναι τέτοιο το χάσμα της ιδεολογίας και του ήθους ώστε δεν ξεχωρίζουμε με τον ίδιο τρόπο το Καλό από το Κακό.