Πόσο Ερντογάν {LF}και πόση ελευθερία;

Οι Τουρκοκύπριοι προσέρχονται αύριο στις κάλπες προκειμένου να αναδείξουν τον ηγέτη τους, στην κρισιμότερη αναμφίβολα εκλογική αναμέτρηση που γνώρισε η κοινότητά τους στα χρονικά. Ακούγεται κάπως κλισέ και ίσως είναι, όμως δύσκολα μπορεί κάποιος να το αποφύγει, όπως ακόμα δυσκολότερα μπορεί να παραβλέψει τη σημασία της έκβασης αυτής της αναμέτρησης για ολόκληρο το νησί. Και για τους Ελληνοκύπριους. Τι την κάνει τόσο σημαντική;

Κατ’ αρχάς οι ίδιες οι εξελίξεις. Η Αγκυρα προσπαθεί με κάθε τρόπο να απαλλαγεί από την παρουσία του Μουσταφά Ακιντζί, του πρώτου τουρκοκύπριου ηγέτη στα χρονικά ο οποίος συγκρούστηκε και συγκρούεται μαζί της και αμφισβητεί τη γραμμή Ερντογάν, τονίζοντας μάλιστα δημόσια την προσήλωσή του στον κεμαλισμό και το κοσμικό κράτος, την ανάγκη οι Τουρκοκύπριοι να διαχειρίζονται τα του οίκου τους αλλά και τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ως τη μόνη λύση για το μέλλον της Κύπρου. Υπάρχουν κι άλλα, αλλά αυτά είναι αρκετά για να τον κάνουν κόκκινο πανί για την Αγκυρα. Και τον έχουν άλλωστε κάνει, προ πολλού.

Ο Ακιντζί, ένας μετριοπαθής πολιτικός, κατάφερε να γίνει η φωνή της αγωνίας του μέσου Τουρκοκύπριου ο οποίος φοβάται όχι την Τουρκία αλλά τη σημερινή Τουρκία, την Τουρκία του Ερντογάν και τη βλέπει – ορθά – ως απειλή για τον απολύτως κοσμικό τρόπο ζωής στην κατεχόμενη Κύπρο. Ο Τουρκοκύπριος αυτός είδε με τρόμο τις παρεμβάσεις της Αγκυρας και τις προσπάθειές της για εισαγωγή ισλαμιστικών στοιχείων στην εκπαίδευση, είδε τα τζαμιά να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια αλλά και τη σκιά του Ερντογάν να απλώνεται, φτάνοντας ακόμα και σε οχυρά όπως η ελευθερία του Τύπου η οποία εκεί – και σε αντίθεση με την Τουρκία – προστατεύεται απόλυτα.

Την ίδια ώρα όμως, ο μέσος Τουρκοκύπριος γνωρίζει τα αυτονόητα: την αναπόφευκτη – χωρίς λύση του Κυπριακού – οικονομική υποτέλεια στην Αγκυρα σε μια εποχή μεγάλης κρίσης και στο βόρειο μέρος της Κύπρου, την απροθυμία της σημερινής ελληνοκυπριακής ηγεσίας δει τους Τουρκοκύπριους ως ισότιμο μέρος και μελλοντικό εταίρο και ακόμη περισσότερο να τους προσεγγίσει έτσι που να νιώσουν ότι υπάρχει μια εναλλακτική επιλογή στην αναγκαστική πρόσδεση με τις λιγότερες δυνατές συνέπειες στο άρμα της Αγκυρας.

Οσο οι μέρες περνούν και όσο οι Τουρκοκύπριοι παρακολουθούν τη ρητορική Αναστασιάδη και την επιμονή σε όρους για επιστροφή στον διάλογο και σε αποτυχημένες πολιτικές κυρώσεων ενάντια στην Τουρκία, τόσο αυξάνεται στον Βορρά – και σε πολλούς Ελληνοκύπριους επίσης – η αίσθηση ότι η Λευκωσία θα προτιμούσε οποιονδήποτε άλλο για τουρκοκύπριο ηγέτη έτσι που να επιστρέψει στις παλιές καλές μέρες του blame game «ο αδιάλλακτος απέναντι». Και αυτό καθόλου δεν βοηθά την υποψηφιότητα Ακιντζί.

Οι Τουρκοκύπριοι λοιπόν, νιώθουν απομονωμένοι, χωρίς προοπτική, ευάλωτοι οικονομικά και κουρασμένοι, κάτι που δεν βοηθά τη γραμμή αντίστασης στην Αγκυρα όταν αυτή δεν έχει και κάποια συγκεκριμένη προοπτική. Το διακύβευμα των εκλογών συνεπώς είναι εάν ο φόβος για τον Ερντογάν και η πίστη σε μια τελευταία ευκαιρία στον διάλογο που έρχεται στο Κυπριακό μπορούν να νικήσουν όχι μόνο το εθνικιστικό κομμάτι της κοινότητας, αλλά και όλους όσοι έχουν απλά κουραστεί και δεν πιστεύουν ότι μπορεί να αλλάξει κάτι. Οπως ούτε και σε λύση.

Οι επιλογές τους είναι από τη μία ο Μουσταφά Ακιντζί, ο οποίος τονίζει την αυτοτέλεια της κοινότητας, της τουρκοκυπριακής ταυτότητας και μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού με την Αγκυρα και από την άλλη ο δεξιός «πρωθυπουργός» Τατάρ ο οποίος έχει μετατραπεί τις τελευταίες μέρες σε απόλυτο νεροκουβαλητή του Ερντογάν.

Αυτοί οι δύο, λένε οι εκτιμήσεις, αν και οι δημοσκοπήσεις διαφωνούν πολύ μεταξύ τους, θα περάσουν στον Β’ Γύρο χωρίς όμως να αποκλείεται η Αγκυρα, εάν δει ότι ο – αποτυχημένος και καθόλου δημοφιλής σε επίπεδο εσωτερικής διακυβέρνησης – Τατάρ δεν περνά, να ενισχύσει το μη χείρον, τον υποψήφιο της Αριστεράς Τουφάν Ερχουρμάν.

Ο τελευταίος, κατήγγειλε τις προάλλες μαζί με τον Ακιντζί τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις της Αγκυρας προεκλογικά, μιλώντας μάλιστα για «μια από τις πιο προβληματικές» περιόδους στις σχέσεις με την Τουρκία και λέγοντας πως είναι «η ώρα να υπερασπιστεί τη βούλησή του ο τουρκοκυπριακός λαός». Ωστόσο το κόμμα του, το οποίο κυβέρνησε αρκετές φορές, ποτέ δεν ύψωσε απέναντι στην Αγκυρα το ανάστημα που υψώνει ο Ακιντζί. Ετσι μάλλον εξηγείται ο ίδιος ως λύση ανάγκης.