Τα debates που θα θέλαμε να δούμε

Μπορεί λίγοι να ξενύχτησαν για να το δουν ζωντανά, όμως όλοι άκουσαν γι’ αυτό. Οι Ελληνες ξέρουν πως πριν από λίγες ημέρες διεξήχθη το χειρότερο ντιμπέιτ όλων των εποχών στις Ηνωμένες Πολιτείες. Κι όμως, ακόμα και μια κακή τηλεσυζήτηση μπορεί να κάνει τη διαφορά στον προεκλογικό αγώνα για την προεδρία των ΗΠΑ. Σίγουρα το αντίστοιχο των αντιπροέδρων, ανάμεσα στον Μάικ Πενς και στην Κάμαλα Χάρις, έδειξε ξεκάθαρα τις διαφορές ανάμεσα στις δύο υποψηφιότητες.

Φαντάζεται κανείς οποιονδήποτε έλληνα πολιτικό να ρωτάει απηυδισμένος τον αντίπαλό του αν μπορεί να το βουλώσει, όπως έκανε ο Τζο Μπάιντεν; Στις τηλεμαχίες που έχουμε δει στην ελληνική τηλεόραση σπανίως υπάρχει ακόμα και η υποψία διαλόγου: οι αρχηγοί φροντίζουν να συμβιβάζονται με παράλληλους μονολόγους, θεωρώντας πως με αυτόν τον τρόπο μπορεί να μην κερδίσουν πάρα πολλά, αλλά είναι βέβαιο πως δεν θα χάσουν και τίποτα. Η αλήθεια είναι πως ένα αληθινό ντιμπέιτ ενέχει ρίσκο. Το έμαθαν στην Αμερική με τον χειρότερο τρόπο. Οχι μόνο γιατί η συζήτηση μπορεί να αποδειχθεί απογοητευτική, τόσο σε ύφος όσο και σε ουσία, αλλά και γιατί μπορεί κανείς να εκτεθεί ανεπανόρθωτα – όπως συνέβη στην περίπτωση του Ντόναλντ Τραμπ, που επέλεξε να τρολάρει τη χρήση μάσκας λίγες ώρες προτού και ο ίδιος διαγνωσθεί με κορωνοϊό. Αξίζει το ρίσκο ο εκσυγχρονισμός; Αν το μοντέλο των ΗΠΑ είναι πολύ προχωρημένο για τα ελληνικά δεδομένα, υπάρχει πάντα το γαλλικό: πιο ήρεμο, με πιο αυστηρούς κανόνες, αλλά χρησιμεύει ως εργαλείο τόσο για τους πολιτικούς που συμμετέχουν όσο και για τους πολίτες που το παρακολουθούν.

Εστω πως τα πράγματα ήταν αλλιώς. Τι θα συνέβαινε αν το αμερικανικό πρότυπο εφαρμοζόταν στην Ελλάδα; Αν οι πολιτικοί είχαν χαλαρώσει και οι τηλεμαχίες είχαν καθιερωθεί ως πολιτική κανονικότητα, ποια θα ήταν τα ζευγάρια που θα θέλαμε να δούμε να συζητούν σε live μετάδοση; Οι επιλογές είναι αμέτρητες – ακόμα και μέσα στο ίδιο κόμμα.

Κυριάκος Μητσοτάκης vs Αντώνης Σαμαράς:

Ανάμεσα σε δύο ΝΔ

Η συνύπαρξη του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Αντώνη Σαμαρά στον ίδιο κομματικό μηχανισμό έχει παραμείνει παραδόξως αρμονική – τουλάχιστον στην επιφάνεια και τουλάχιστον για θέματα που δεν επηρεάζονται από τη Συμφωνία των Πρεσπών. Τα μέχρι τώρα δεδομένα δείχνουν πως τόσο ο ένας όσο και ο άλλος δεν θέλουν να φτάσουν τη μεταξύ τους σχέση στα άκρα. Οι δύο πολιτικοί, που έχουν θητεύσει και ως πρόεδροι της ΝΔ και ως πρωθυπουργοί, έχουν λίγα κοινά μεταξύ τους. Ξέρουν, όμως, πως το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε μια κυβέρνηση με αυξημένη πλειοψηφία είναι να τα βάλει με τον καθρέφτη της.

Ενα μεταξύ τους ντιμπέιτ σε ζωντανή μετάδοση θα είχε ενδιαφέρον για κάθε φοιτητή επικοινωνίας: θα ήταν ο ορισμός της διατήρησης των λεπτών ισορροπιών. Οι δυο τους θα ήταν πολύ προσεκτικοί να μην τραβήξουν τη συζήτηση παραπάνω από όσο θα άντεχε ο συνομιλητής τους. Προφανώς, ο καθένας θα κινούνταν με βάση τη δική του άποψη για το τι είδους κόμμα είναι η ΝΔ – και πάνω σε αυτό οι συμφωνίες είναι γνωστές, αλλά οι διαφωνίες δεδομένες. Ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον από το ίδιο το ντιμπέιτ θα είχε η συζήτηση την επόμενη μέρα: η δεξιά πολυκατοικία, όσο ομογενοποιημένη κι αν είναι πια, αρέσκεται στις απλωμένες μπουγάδες.

Αλέξης Τσίπρας vs Ευκλείδης Τσακαλώτος:

Επιστροφή στο μέλλον

Αυτό το δίδυμο του ΣΥΡΙΖΑ έχει διασταυρώσει τα ξίφη του σε διάφορες εσωκομματικές διαδικασίες, αλλά ποτέ δημόσια – τουλάχιστον ποτέ πρόσωπο με πρόσωπο, γιατί στις διάφορες δημόσιες παρεμβάσεις τους όλο και κάποια σπόντα αφήνουν ο ένας για τον άλλον. Σε κάθε περίπτωση, το συγκεκριμένο θα ήταν σίγουρα ένα ντιμπέιτ όπου οι δύο συμμετέχοντες θα έδιναν ρεσιτάλ αβρότητας: ο Ευκλείδης Τσακαλώτος θα διευκρίνιζε στον συντονιστή πως κανείς δεν αμφισβητεί τον Αλέξη Τσίπρα και σίγουρα όχι ο ίδιος. Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, με τη σειρά του, θα σχολίαζε με ελαφρύ χιούμορ το κοντό κούρεμα του πρώην υπουργού Οικονομικών, ξεκαθαρίζοντας πως σε καμία περίπτωση δεν θέλει να τον «κουρέψει».

Τόσο ο ένας όσο και ο άλλος θα προσπαθούσαν να στρέψουν τη συζήτηση στα πεπραγμένα της ΝΔ, σε μια κριτική στην οποία μέσες-άκρες συμφωνούν. Το διαφορετικό στίγμα θα φαινόταν στο ύφος και, κυρίως, όταν η συζήτηση θα έφτανε στα εσωκομματικά. Στο τέλος ο Τσακαλώτος θα πετούσε μια ατάκα του Γουόλτερ Μόσλεϊ: «Καμιά φορά ξεχνάς ποιος είσαι και πού βρίσκεσαι, αλλά δεν πειράζει γιατί υπάρχει πάντα κάποιος πρόθυμος να στο υπενθυμίσει». Την επόμενη μέρα όλοι θα έψαχναν να βρουν τι ακριβώς εννοούσε και οι «προεδρικοί», από κεκτημένη ταχύτητα, θα ζητούσαν το κεφάλι του.

Κώστας Καραμανλής vs Γιώργος Παπανδρέου:

Ξεκαθάρισμα λογαριασμών

Αναμνήσεις από το «κανονικό» παρελθόν μιας Ελλάδας που ακόμα δεν είχε μπει στην οικονομική κρίση: ένας Καραμανλής κι ένας Παπανδρέου που έχουν κερδίσει και έχουν χάσει ο ένας από τον άλλον θα βρίσκονταν και πάλι αντιμέτωποι. Αυτή τη φορά όχι για να διεκδικήσουν την πρωθυπουργία, αλλά για να κάνουν μια τελική αποτίμηση της παρουσίας τους στην ελληνική πολιτική σκηνή. Το ντιμπέιτ θα ήταν είδηση από μόνο του. Ο Κώστας Καραμανλής από την ημέρα που απομακρύνθηκε από το Μέγαρο Μαξίμου έχει επιλέξει τη σιωπή και ο Γιώργος Παπανδρέου διεκδικεί πλέον εμφανώς την αποκατάσταση της υστεροφημίας του.

Τα παράπονα, ειδικά από την πλευρά του πρώην πρωθυπουργού του ΠΑΣΟΚ, είναι μπόλικα. Κατηγορεί τον προκάτοχό του πως απέκρυψε την οικονομική κατάσταση της χώρας, πως άφησε καμένη γη. Εκείνος, από την άλλη πλευρά, δεν έχει μιλήσει ποτέ για όσα συνέβησαν τότε – ούτε, βέβαια, για οτιδήποτε άλλο. Η μεταξύ τους συζήτηση θα είχε πολλές προ δεκαετίας αναφορές, αρκετά καρφιά, όμως λίγες εντάσεις και τζαρτζαρίσματα. Κάθε συντονιστής που σέβεται τον εαυτό του θα φρόντιζε, πάντως, να χωρέσει κάπου μια ενότητα «ΣΥΡΙΖΑ». Οι κατηγορίες για υπόγειες διαδρομές μπορεί στο τέλος να τίναζαν τη συζήτηση στον αέρα, αλλά θα ξεκινούσαν μια καινούργια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Κατερίνα Σακελλαροπούλου vs Προκόπης Παυλόπουλος:

Τα φαντάσματα των πρώην

Σύμφωνοι, για το αξίωμα του Προέδρου της Δημοκρατίας δεν προβλέπεται ούτε ντιμπέιτ ούτε καμία ιδιαίτερη συζήτηση. Ολα συμβαίνουν ακολουθώντας το πρωτόκολλο και, με βάση την πρόσφατη αλλαγή στο Σύνταγμα, δεν υπάρχει πλέον ούτε η πιθανότητα εκλογών αν τα κόμματα διαφωνήσουν μεταξύ τους. Γιατί, λοιπόν, ένας τέως και μια νυν να μπουν σε αυτή τη διαδικασία χωρίς λόγο;

Τα καλά ντιμπέιτ γίνονται όταν οι δύο συμμετέχοντες μπορούν να εκφραστούν ελεύθερα ο ένας για τον άλλον. Ενας απευθείας διάλογος ανάμεσά σε δύο Προέδρους θα λειτουργούσε καταπραϋντικά. Σίγουρα, ο προκάτοχος της Κατερίνας Σακελλαροπούλου θέλει να πει πολλά για τη σημερινή Πρόεδρο – ή τουλάχιστον για την επιλογή που έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να τον αφήσει στη μία θητεία. Το ντιμπέιτ θα του έδινε την ευκαιρία να τα βγάλει από μέσα του μια και καλή, έτσι ώστε να γυρίσει σελίδα. Και, από την πλευρά της, η Σακελλαροπούλου θα αντιμετώπιζε το φάντασμα του πρώην, που από την ημέρα της εκλογής της μουρμουρίζει πίσω από την πλάτη της, στην πραγματική του διάσταση. Χωρίς, μάλιστα, να προσπαθήσει και πολύ: οι διαφορές ανάμεσά τους, άλλωστε, από την αντιμετώπιση της Τουρκίας έως την αντίδραση στην ετυμηγορία για τη Χρυσή Αυγή, μιλούν από μόνες τους.