Δένδιας, Καμίνης και χρυσαυγίτες

Για να είμαστε αντικειμενικοί, οφείλουμε να μην προσπεράσουμε τον σημαντικό ρόλο που έπαιξε ο Νίκος Δένδιας, αυτός ο συντηρητικός πολιτικός, στη δίκη και στην καταδίκη της χρυσής αυγής (ε, ναι, με πεζά).

Τα πρώτα χρόνια της παντοκρατορίας της δεν ήταν όλα χαλαρά και αχαχούχα. Τους έτρεμε ο κόσμος, έσκυβε το κεφάλι, κιχ δεν έβγαζε. Το 2012 μας θυμάμαι με τον Γιώργο να περιμένουμε σε κάτι διόδια κυριολεκτικά ζωσμένα από χρυσαυγίτες που με τσαμπουκά μοίραζαν φυλλάδια του μορφώματος στους οδηγούς. Εκτός από δυο-τρεις που τους αγνόησαν – ένας θεούλης μάλιστα τους μούντζωσε -, οι υπόλοιποι έπαιρναν τα κ@λόχαρτα σαν καλά παιδάκια και χαμογελούσαν δουλικά στους διανομείς τους.

Σε αυτά τα πέτρινα χρόνια ο Δένδιας ύψωσε το ανάστημά του. Οταν δολοφονήθηκε ο Παύλος, εκείνος ως υπουργός Προστασίας του Πολίτη τότε κατόρθωσε να συγκεντρώσει και να ταξινομήσει τριάντα δυο εκκρεμείς υποθέσεις της χ.α. και να τις προωθήσει στον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ετσι αντιμετωπίστηκαν όλες οι υποθέσεις ως ένα ενιαίο πακέτο και δεν κατακερματίστηκαν – κάτι που θα τις αποδυνάμωνε σημαντικά.

Αυτή ήταν και η αρχή του τέλους της εγκληματικής οργάνωσης. Με πρωτοβουλία Δένδια κινήθηκαν οι προβλεπόμενες από τον νόμο διαδικασίες που οδήγησαν στην ιστορική ημέρα της 7ης Οκτωβρίου 2020. Ο υπουργός μάλιστα συντάχθηκε με την τοποθέτηση του συνταγματολόγου Νίκου Αλιβιζάτου:

Αυτές οι παράνομες ενέργειες «φαίνεται να προσιδιάζουν σε σύσταση εγκληματικής οργάνωσης και άσκηση οργανωμένης εγκληματικής δραστηριότητας».

Τον έβαλαν στην μπούκα τον Δένδια οι χρυσαυγίτες βουλευτές. Στο καφενείο της Βουλής τον έβριζαν και του σφύριζαν στο αφτί «ψόφο» σαν τα φιδάκια. Ολοι θυμόμαστε τη χειροδικία του Κασιδιάρη απέναντί του όταν ο Δένδιας απαξιωτικότατα πέρασε από μπροστά του την ώρα που αυτός μιλούσε.

Ο Νίκος Δένδιας τον Ιανουάριο του 2019 αρνήθηκε ως κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος να τοποθετηθεί πάνω στην πρόταση της χρυσής αυγής περί αντισυνταγματικότητας της Συμφωνίας των Πρεσπών.

Τόνισε ότι δεν αποδέχεται «ένα κόμμα που φέρει τον αγκυλωτό σταυρό», χαρακτήρισε ως «αντιποίηση συμβόλου» τη χρήση της ελληνικής σημαίας και αποκάλεσε ηγέτες και οπαδούς του «εθνοκάπηλους που στο παρελθόν πρόδωσαν τον ελληνικό λαό».

Αυτά για να μην ξεχνιόμαστε. Και για να είμαστε δίκαιοι.

Τιμητική μνεία στον Γιώργο Καμίνη. Τον άνθρωπο που ως δήμαρχος αγωνίστηκε για τη δημιουργία ενός δικτύου κοινωνικής αλληλεγγύης για όλους τους πένητες και ανέστιους κι όχι μόνο για τους «φυλετικά αποδεκτούς» εκλεκτούς της χρυσής αυγής. Είναι χαρακτηριστικό πως κάθε φορά που στο δημοτικό συμβούλιο έπαιρνε τον λόγο ο εκπρόσωπός του, ο Καμίνης σηκωνόταν επιδεικτικά κι έβγαινε από την αίθουσα. Και δεν ξεχνάμε βεβαίως βεβαίως το χαστούκι που πήγε να του δώσει ο «Καιάδας» Γερμενής, που τελικώς το έφαγε ένα κοριτσάκι στο πρόσωπο.

Τιμητική μνεία στον Πύρρο Δήμα.

Το 2014, όταν ο βουλευτής Νίκος Μίχος σηκώνεται να πλακώσει τον Πέτρο Τατσόπουλο, ο Δήμας, βουλευτής του ΠΑΣΟΚ τότε, ορμάει και του κόβει τον δρόμο, λέγοντάς του να μην τολμήσει να προχωρήσει ούτε βήμα. Ο Μίχος λουφάζει κι ο Κασιδιάρης τον τραβάει κακήν κακώς πίσω στα έδρανα. Ο αλβανικής καταγωγής πρωταθλητής μας – ναι, έχει σημασία – με τη στάση του δίνει ένα μάθημα δημοκρατίας σε όλο το ελληνικό Κοινοβούλιο.

Τιμητική μνεία στον Πέτρο Τατσόπουλο.

Σε ανύποπτο χρόνο, μιλούσε πάντα με θάρρος και παρρησία εναντίον της χρυσής αυγής. Ακόμα κι όταν κάτι τέτοιο δεν ήταν τρέντι. Σε εποχές που άλλοι πολιτικοί του δημοκρατικού τόξου έκλειναν το μάτι στο μόρφωμα, ο Τατσόπουλος έλεγε.

«Η ελληνική Δημοκρατία», είχε πει, «διόρθωσε σήμερα το τραγικό, μοιραίο λάθος που είχε κάνει ο Αρειος Πάγος στις αρχές της δεκαετίας του 1990, με το να δεχθεί να κατέβει στις εκλογές μια ναζιστική συμμορία. Διότι αυτή η συμμορία – ευθύς εξαρχής το ουρλιάζανε – μπήκε μέσα στο Κοινοβούλιο με μοναδικό σκοπό να το κλείσει». Τους ευχαριστούμε.