Ηχοι, οσμές, γροθιές

Δεν ήταν μόνο η μακρόσυρτη κραυγή «Τα κατάφερες γιε μου», ούτε μόνο οι υψωμένες γροθιές της Μάγδας Φύσσα, που σημάδεψαν τα πρώτα λεπτά μετά την ανακοίνωση της απόφασης για όσους καταγράφαμε τις εξελίξεις στην πύλη του Εφετείου, με φόντο δηλαδή το «τείχος» από αστυνομικές κλούβες, που μας έκοβε τη θέα των χιλιάδων συγκεντρωμένων επί της Αλεξάνδρας. Ηταν και οι ήχοι και οι οσμές, ή ακριβέστερα, ο τρόπος που αυτά έφτασαν μέχρι το Δικαστικό Μέγαρο τη στιγμή της ιστορικής ετυμηγορίας. Επί δυόμισι ώρες, τα διαφορετικά συνθήματα από τις ντουντούκες, τα τραγούδια από τα μικρόφωνα, ο παλμός των διαδηλωτών κατέληγαν στο προαύλιο ως ενιαίο, συνεχές και δυνατό βουητό. Ο ήχος «καθάρισε» στις 12 παρά.

Οταν ξαφνικά οι φωνές μετατράπηκαν σε μαζικό, παρατεταμένο χειροκρότημα που πλημμύρισε τον χώρο. Τότε που ακούστηκαν  και οι πρώτοι κρότοι από τη γωνία της οδού Λουκάρεως και υψώθηκε πνιγηρό «νέφος» μολότοφ και δακρυγόνων, διαλύοντας για λίγο φωτορεπόρτερ και δημοσιογράφους. «Οι πόρτες είναι κλειστές, δεν κατάλαβαν τίποτα μέσα. Εξω, ναι, φύσηξε, πνίγηκαν εδώ» έλεγε για τα χημικά ένας από τους αστυνομικούς της εισόδου στον ασύρματό του. Κάποιοι διαδηλωτές επέστρεψαν, μαζί και το χειροκρότημά τους και οι γροθιές υψώθηκαν ξανά εντός και εκτός αίθουσας.