Ποτέ πια φασισμός

Η ώρα της κρίσης έφτασε. Για τη ναζιστική συμμορία, αλλά και για την ίδια τη Δημοκρατία.

Η δικαστική διαδικασία ήταν αποκαλυπτική για τις εγκληματικές μεθόδους δράσης της Χρυσής Αυγής και την εργαλειοποίηση της βίας εναντίον κάθε αδύναμου, αλλά και όσων αντιστέκονταν στη ναζιστική οργάνωση με τη στρατιωτική ιεραρχία. Αναδείχτηκε ότι η κατ’ εξακολούθηση εγκληματική ετοιμότητα των δολοφόνων ενάντια, είτε σε αντιφασίστες στο Πέραμα, είτε σε μετανάστες σε κάθε γειτονιά, η απειλή σε κάθε λόγο και η βία σε κάθε περίσταση, στη Βουλή, στην τηλεόραση, στις πλατείες, στις λαϊκές δεν ήταν μια σειρά μεμονωμένων περιστατικών, κάποιες ανοργάνωτες ατομικές πρωτοβουλίες. Υπάρχει αλήθεια κάποιος που πιστεύει ότι συνταγματάρχης και λοχίες έδιναν παραγγέλματα μόνο για παρελάσεις και ναζιστικούς χαιρετισμούς, αλλά μόλις έπεφτε το σκοτάδι στους δρόμους οι Χρυσαυγίτες αυτοσχεδίαζαν ελεύθερα;

Στην πορεία της δίκης κατέρρευσε και το προσωπείο της ανδρείας. Πόσο πιο δειλό από τις ομαδικές καταδρομικές επιθέσεις σε ανήμπορους μοναχικούς ανθρώπους; Πόσο πιο άνανδρο από τις μπουνιές στο πρόσωπο μιας γυναίκας, συνηγόρου μάλιστα; Πόσο αναμενόμενο, μόλις τα κρατικά όργανα και οι θεσμοί άρχισαν να κάνουν τη δουλειά τους, τα θρασύδειλα φασιστοειδή να προσπαθούν να κρυφτούν, να αλληλοκατηγορούνται, να απαρνιούνται όσα τους ένωναν; Πόσο τέλος πιο τιποτένιο από την πρόκληση στη Μάγδα Φύσσα, τη χαροκαμένη μάνα-σύμβολο; Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού, πίσω απ’ την απατηλή μάσκα του εθνικισμού, της επίκλησης των ιερών και οσίων της φυλής. Η δίκη αυτή, ακόμα και ο μακρύς χρόνος της που οι κατηγορούμενοι τον νόμιζαν σύμμαχο, υπήρξε καθαριστική ώστε να αποδεκατιστεί το κόμμα – μανδύας της εγκληματικής οργάνωσης.

Είναι όμως η ώρα της κρίσης και για τη Δημοκρατία μας. Από το πώς και με ποιους τρόπους καταπολεμά τους εχθρούς της κρίνεται όχι μόνο η σωτηρία της αλλά και η ποιότητά της. Η έως το 2013 εθελοτυφλία, αμηχανία, ο πειρασμός της εκμετάλλευσης ή η θετική συγκατάβαση από πρόσωπα όλου σχεδόν του πολιτικού φάσματος τραυμάτισαν, ταυτόχρονα με τα θύματα του φασισμού, και το πολίτευμα. Ακόμα περισσότερο, η ασυλία, η θεσμική αμεριμνησία ή η διείσδυση και συνεργασία σε μηχανισμούς του κράτους που απολάμβαναν οι Χρυσαυγίτες αποτελεί στίγμα που το Δικαστήριο οφείλει να ξεπλύνει. Με τα μέσα ενός Κράτους Δικαίου που λειτουργεί, είναι που αμύνεται η Δημοκρατία.

Η Ελλάδα σήμερα κρατά την ανάσα της. Από αύριο, καλώς θα ξανα-λέμε ποτέ πια, ας αναστοχαστούμε όμως πόσα λάθη θα μπορούσαμε να αποφύγουμε, πόσο το κρίμα για τις θυσίες που χρειάστηκαν χθες, για να αναπνέουμε τώρα πιο ελεύθερα.

Ο Γιάννης Φ. Ιωαννίδης είναι δικηγόρος, πρόεδρος της Ελληνικής Ενωσης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου