Τζουλιάνο Καγκλής

Βρισκόμουν σε μια αίθουσα αναμονής. Ξαφνικά άνοιξε την πόρτα ο πατέρας μου: «Περάστε μέσα». Ηταν περίεργο, γιατί δεν με γνώριζε ή έκανε πως δεν με γνωρίζει. Βρέθηκα σε έναν σχεδόν άδειο χώρο με μία μεγάλη βιβλιοθήκη με ελάχιστα βιβλία. Κοίταξα τον πατέρα «τι περιμένεις διάλεξε ένα» μου είπε και αυτό με φόβισε κάπως.

Ηταν όλα δεμένα, μονόχρωμα, μα ένα από αυτά είχε ένα χάρτινο κάλυμμα με μία πολύχρωμη ζωγραφιά, σαν κάτι φτηνές εκδόσεις που θα γνώριζα λίγα χρόνια μετά. Απεικόνιζε ένα ερωτευμένο ζευγάρι ξαπλωμένο στη φύση. Ολα ήταν θαυμάσια στην εικόνα αυτή. Από πάνω με κόκκινα καλοσχεδιασμένα γράμματα έγραφε «Λόυδ Ντάγκλας: Ο ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ». Αμέσως αποφάσισα να πάρω αυτό και ήμουν πολύ ικανοποιημένος.

Ξαφνικά το έδαφος υποχώρησε και άρχισα να πέφτω…

Προσγειώθηκα απαλά σε ένα υπέροχο ειδυλλιακό τοπίο με απέραντο πράσινο. Σαν τρελός βούτηξα στα φυλλώματα για να γίνω ένα με τη φύση, το είχα πολύ ανάγκη…

Ενιωσα τσούξιμο και μια βαθιά αίσθηση αποτυχίας. Αμέσως κατάλαβα πως είναι τσουκνίδες, και άρχισα να σπαράζω γιατί πονούσα.

Γέλια άρχισαν να ακούγονται από μακριά… Γνώριμα γέλια, πολύ. Και γυναικείες φωνές. Το κλάμα μου σταμάτησε. Τα κορίτσια και οι γυναίκες που γνώρισα αργότερα, ήταν εκεί ευτυχισμένες, γελούσαν με τη καρδιά τους. Κάτι δεν πήγαινε καλά σε όλα αυτά τα συμβάντα, φοβήθηκα και σκέφτηκα να προσευχηθώ όπως μου είχε μάθει ο πατέρας μου.

Γονάτισα εκεί στα χορτάρια και αναζήτησα Εκείνον που δεν μου είχε απαντήσει ποτέ. Και τότε εμφανίστηκε η μητέρα μου: «Τι σαχλαμάρες είναι αυτές;». Ηταν πανέμορφη και δυνατή, λίγων μηνών έγκυος. «Θα γεννήσω εσένα Τζουλιάνο» μου είπε και εγώ έμεινα άναυδος…

Ετρεξα να την αγκαλιάσω, αλλά κάτι υπήρχε ανάμεσά μας, ένας αόρατος μουσαμάς που άρχισε να τυλίγεται γύρω μου, σχεδόν με έπνιξε και όταν ξετυλίχτηκε βρέθηκα σε έναν απίστευτο χώρο. Ηταν ένα ατελιέ ζωγραφικής όχι όμως σαν αυτά που βλέπουμε συχνά. Ηταν πολυτελές με χαλιά και έργα ασύλληπτα, σχεδόν τρομακτικά, με κορνίζες τεράστιες και μυρωδιά που θα γνώριζα μετά.

Πήγα κοντά σε ένα έργο. Ηταν συγκλονιστικό, όχι φτιαγμένο από ανθρώπινο χέρι. Είχε τη φυσικότητα ενός λουλουδιού. Εσκυψα να δω την υπογραφή μα τότε είδα πως δεν είχε μία υπογραφή αλλα πολλές. Κάθε γράμμα είχε χιλιάδες άλλα γράμματα και κάθε όνομα είχε μέσα του χιλιάδες άλλα ονόματα.

Τότε συνέβη κάτι εκπληκτικό. Ακουσα τη φωνή μου να διατάζει: «Γίνε αυτό που είσαι!». Μπροστά μου είδα ένα βαλιτσάκι. Τι να έχει μέσα άραγε; Το άνοιξα αμέσως, είχε λίγα πράγματα και φτηνά… Σαν υλικά ζωγραφικής για παιδιά. Κάθισα στον πάγκο και άρχισα να ζωγραφίζω. Μπροστά μου ήταν ένα ποτήρι. Πώς θα πετύχω άραγε να ζωγραφίσω τη λάμψη σε ένα γυάλινο ποτήρι απλά με μπογιές; Αν καταφέρω αυτό θα είναι κάτι! Δεν ήταν καθόλου εύκολο όμως, προσπάθησα πολύ χάνοντας την αίσθηση του χρόνου…

Ως δια μαγείας βρέθηκα στο νυχτερινό πλοίο για Νάξο, στην κουπαστή. Τα κατάμαυρα κύματα κινούνταν ακατάπαυστα και τότε σκέφτηκα «αφού είναι όνειρο μπορώ! Θα πηδήξω μέσα επιτέλους, θα γνωρίσω από πρώτο χέρι τι συμβαίνει εκεί κάτω»

Και πήδηξα…

Και τότε πριν δω οτιδήποτε, ένιωσα μία θαλπωρή, μια ζεστασιά κάτι που δεν περιγράφεται με λέξεις…

O Τζουλιάνο Καγκλής είναι ζωγράφος. Εργα του παρουσιάζονται στην ομαδική έκθεση Clockwise που φιλοξενείται στην αίθουσα τέχνης «έκφραση- γιάννα γραμματοπούλου» και προσεχώς στο Art Athina Virtual έως τις 31 Οκτωβρίου