«Ο Μεγάλος Διχασμός»

Αυτή τη μάνα που χοροπήδαγε σαν σεληνιασμένη πάνω στη μάσκα πολύ θα ήθελα να τη γνωρίσω.

Θα ήθελα να μου πει, ήρεμα αν της είναι δυνατόν, τι την ώθησε σ’ αυτόν τον διονυσιασμό, σ’ αυτήν τη βακχική έξαρση, που την έφτασε τελικά να πηδάει αλαφιασμένη τραμπολίνο μεσημεριάτικα στο Σύνταγμα;

Τι ζητάει από την πολιτεία, από το κράτος, απ’ τη ζωή της τελικά μ’ αυτήν την απονενοημένη κίνηση;

Μισεί τη μάσκα σαν αντικείμενο; Οπου τη δει της ανάβουν τα λαμπάκια, και θέλει να την ξεσκίσει; Τι της έχει κάνει αυτό το απολυμασμένο χειρουργικό εργαλείο και του φέρεται κατ’ αυτόν τον τρόπο; Εχει προηγούμενα; Κάποιο παιδικό τραύμα ίσως;

Οχι, γιατί πολλά ακούμε, ξέρω γω τι κρύβει το παρελθόν του καθενός μας.

Πάντως κάτι της συμβαίνει πολύ άσκημο. Νομίζω θα πρέπει να το κοιτάξει. Αν όχι αυτή, που μπορεί να μην είναι σε θέση η γυναίκα, οι δικοί της δεν θα έπρεπε να επέμβουν; Ανδρα δεν έχει; Μητέρα, πατέρα, κουνιάδα, μπατζανάκη, κάποιον τέλος πάντων πιο κοντινό της; Παιδιά; Παιδιά δεν έχει;

Παιδιά έχει. Για τα παιδιά της το παθαίνει. Γι’ αυτά εκτίθεται και γίνεται ρεζίλι των σκυλιών. Θέλει λέει να τα προστατεύσει. Με έναν εντελώς δικό της βέβαια τρόπο. Θέλει να τα προστατεύσει απ’ τον ιό βγάζοντάς τα στον δρόμο χωρίς μάσκα, απροστάτευτα.

Μάλιστα. Εκεί αρχίζει το πρόβλημα. Σ’ αυτόν τον διχασμό.

Εκεί αρχίζει αυτός ο δυϊσμός που την ωθεί στα άκρα. Δεν καταλαβαίνει κι η ίδια πώς γίνεται να προστατεύσει το παιδί της απροστάτευτο. Αυτό τη βγάζει εκτός εαυτού με τα γνωστά αποτελέσματα του δημόσιου αφηνιάσματος, γνωστό και ως

ξεσάλωμα, κατ’ άλλους δε και «ταμ τιριρί».

Αυτά βέβαια πριν από τις καταλήψεις. Γιατί μετά τις καταλήψεις γίνεται άλλος άνθρωπος. Τρέχει έξω απ’ το σχολείο και

προσπαθεί να σπάσει το λουκέτο της εξώπορτας για να αρχίσουν τα μαθήματα μη χάσει ο γιος της τη χρονιά. Αλλά οι καταληψίες την απωθούν με κάθε τρόπο, όχι πάντα τόσο ευγενικό, και της φωνάζουν ότι το αίτημά τους είναι η απαγόρευση της μάσκας. Αλλος διχασμός από κει. Της προσωπικότητας αυτή τη φορά. Με το ‘να χέρι ξεκλειδώνει το λουκέτο με τ’ άλλο το διπλοκλειδώνει. Πάει η γυναίκα, θα σαλτάρει.

Κρίμα. Κι αν ήθελε να βγει απ’ τα ρούχα της υπάρχουν τόσοι τρόποι.

Αίφνης, η απόφαση της υπουργού Παιδείας κυρίας Κεραμέως να κηρύξει υποχρεωτική την τηλεκπαίδευση. Πολύ σωστά. Αλλά με όλο το θάρρος κυρία υπουργέ μου, γιατί δεν το κάνατε από την πρώτη μέρα και αφήνετε τα παιδιά μας να γράφουνε ανορθόγραφα συνθήματα να γελάει ο κάθε πικραμένος;

Πες, εμάς τους γονείς δεν μας υπολογίζετε.

Αλλά τα παιδιά μας; Πώς τα εκθέτετε κατ’ αυτόν τον τρόπο; Να τα αναγκάζετε να γράφουν στα πανό με κολλυβογράμματα «ΚΑΤΑΛΥΨΕΙ: ΚΑΤΟ Η ΜΑΣΚΑ». Ε όχι πια. ΕΛΕΟΣ που λέει και η κυρία Ζανέτ.

Αμα πια.