Τα παράπονά τους στη Ζανέτ{CR}

Διαβάζω ότι στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ η κρίση μεγαλώνει κι ότι η αντιπαράθεση ανάμεσα σε ένα κέντρο εξουσίας κοντά στον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα και στην ομάδα γύρω από τον Ευκλείδη Τσακαλώτο εντείνεται. Ουσιαστικά, για πρώτη φορά η αντιπαράθεση αυτή δεν έχει απλώς ιδεολογικά χαρακτηριστικά, αλλά φτάνει στο πεδίο της θεώρησης του τρόπου με τον οποίο ασκείται η αντιπολίτευση. Τρόμαξε ο πρόεδρος.

Ο Τσίπρας, και μαζί του οι «τρεις τσιπροφύλακες» (που όπως οι τρεις σωματοφύλακες είναι τέσσερις, Τζανακόπουλος, Ηλιόπουλος, Γεροβασίλη και Πολάκης), ξεδιπλώνουν μια πολιτική πλατφόρμα που τη θεωρούν δοκιμασμένη στις κρίσεις: το παιχνίδι της έντασης παντού και, ταυτόχρονα, το παιχνίδι της απόλυτης αμφισβήτησης της κυβέρνησης και του Πρωθυπουργού. Για ακόμα μία φορά, ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει ό,τι θεωρεί πως μπορεί να αποσταθεροποιήσει την κυβέρνηση: επαινεί τους καταληψίες των σχολείων, συντάσσεται με την γκρίνια για τις μάσκες, επικρίνει τον Μητσοτάκη για τους χειρισμούς της στην πανδημία, κάνει εκκλήσεις για λεφτά από το λεφτόδεντρο. Μέχρι και για τις συγκοινωνίες εγκαλούν την κυβέρνηση, ενώ είναι γνωστό ότι ο ΣΥΡΙΖΑ συνέβαλε, υποθάλποντας σιωπηλά το κίνημα «Δεν πληρώνω» και, ουσιαστικά, ενθαρρύνοντας την κουλτούρα του τζάμπα, στο ξεχαρβάλωμα των μέσων μεταφοράς.

Με τις πολιτικές τεχνικές του λαϊκισμού, στις οποίες ο πρόεδρος Τσίπρας καταφεύγει ακόμα μία φορά, ο Τσακαλώτος και οι 53+ που πρόσκεινται σ’ αυτόν όπως δεν είχαν στο παρελθόν έτσι δεν φαίνεται να έχουν και τώρα πολλές αντιρρήσεις. Το ύφος και το ήθος του Τσίπρα ήταν και είναι κυρίαρχα και δεν διστάζουν μπροστά σε τίποτα. Οπως πολεμούσε τα Μνημόνια, έτσι και τα ψήφιζε. Με τον ίδιο τρόπο που καταφερόταν κατά της Δεξιάς έκανε νταραβέρια με ακροδεξιούς. Σήμερα μαζεύει τους πασόκους που χθες βδελυσσόταν, ενώ δεν διστάζει να αξιοποιήσει μέχρι και τον Θανάση τον Θεοχαρόπουλο, έναν από τους προσωπικούς του γενίτσαρους.

Αλλά τότε ποιο είναι το πρόβλημα του Τσακαλώτου; Μόνο ένα. Οτι παραγκωνίστηκε. Δεν ανήκει πλέον στο ηγετικό περιβάλλον. Με μια μετάθεσή του στο κοινοβούλιο μετατράπηκε σε αποδυναμωμένο κομματικό στέλεχος. Και τι μπορεί να κάνει από τη νέα του θέση; Θα αγωνιστεί για να τηρηθούν οι κοινοβουλευτικοί κανόνες; Οπως θα μπορούσε να του πει ακόμα και η Ζανέτ Τσίπρα, είναι αστείο ο ηγέτης της λεγόμενης αριστερής αντιπολίτευσης, ουσιαστικά του αριστερίστικου θερμοκηπίου εντός του ΣΥΡΙΖΑ, να παλεύει προκειμένου ο πρόεδρος να μην αποκαλεί πολιτικό απατεώνα τον αντίπαλό του. Κάτι τρέχει στα γύφτικα.

Για να είμαστε ειλικρινείς, ο πρόεδρος Τσίπρας ήταν, είναι και θα συνεχίσει να είναι η μοναδική πηγή εξουσίας στον ΣΥΡΙΖΑ. Και θα αποφασίζει ποιοι θα είναι ο περίγυρός του. Ποιος θα τον ελέγξει; Οσοι έχουν πάψει να απολαμβάνουν την εμπιστοσύνη του θα είναι απλώς βουλευτές. Ακούω ότι οι παλαιοί «Μπανιάδες», Βούτσης, Φίλης και Σκουρλέτης, αντιτάσσονται στον αρχηγοκεντρικό χαρακτήρα του κόμματος, επικαλούμενοι τις ιδεολογικές αρχές τους. Μεγάλη ιδέα έχουν για τον εαυτό τους. Η δύναμή τους είναι όση και η δύναμη της Θεοδώρας Τζάκρη. Ας μην κουράζονται, έχουν συμβάλει με τον τρόπο τους και οι τρεις στο κουρέλιασμα οποιασδήποτε ιδεολογικής σταθεράς. Ο Φίλης, π.χ., αφού ανέχτηκε τον Καμμένο, ο οποίος ουσιαστικά τον έδιωξε από την κυβέρνηση, τώρα θα ανέχεται τους πασοκογενείς που απεχθανόταν και θα συνυπάρχει με τον «κεντρώο» Βασίλη Κόκκαλη, εκ των ΑΝΕΛ, που θα λειτουργεί ως δόλωμα για τους συντηρητικούς.

Με άλλα λόγια, ΣΥΡΙΖΑ είναι ο Τσίπρας. Σ’ όποιον αρέσει. Τα παράπονά τους στη Ζανέτ.