Κατάθεση στεφάνου

Ακαδημία ποδοσφαίρου «Κριστιάνο Ρονάλντο». Προπονητικό κέντρο «Χεσούς Νάβας». Προπονητικό κέντρο «Αλφρέδο ντι Στέφανο». Αγαλμα του Μπόμπι Μουρ έξω από το Γουέμπλεϊ, των Σερ Ματ Μπάσμπι και Αλεξ Φέργκιουσον έξω από το Ολντ Τράφορντ όπως και της Αγίας Τριάδας Τζορτζ Μπεστ, Ντένις Λόου και Μπόμπι Τσάρλτον. Του Μπράιαν Κλαφ στην Πλατεία της Παλιάς Αγοράς στο Νότιγχαμ και έξω από το Πράιντ Παρκ του Ντέρμπι και του Αλμπερτ Παρκ του Μίντλεσμπρο. Αγάλματα των Μπόμπι Ρόμπσον, Στάνλεϊ Μάθιους, Γκόρντον Μπανκς, Τιερί Ανρί, Μπίλι Μπρέμνερ, Μπιλ Σάνκλι, Ντάνκαν Εντουαρντς, Καζιμιέρς Ντέινα και τόσων άλλων.

Ναι, σε κάποιες περιπτώσεις είναι υπερβολή. Όπως τα αγάλματα των Νταβίντ Σίλβα και Βενσάν Κομπανί που θα τοποθετήσει η Μάντσεστερ Σίτι έξω από το Εμιρέιτς. Ή ακόμα του Ντέιβιντ Μπέκαμ στην Αμερική.

Υπάρχει ωστόσο ένα μέτρο. Ενας συλλογικός βηματισμός που υποδηλώνει την ταύτιση στην άποψη του ποιος ήταν σπουδαίος, ποιος αξίζει την τιμή.

Και στην Ελλάδα υπήρξαν πολλοί ήρωες των γηπέδων. Αθλητές με σπουδαίο ταλέντο που κολάκευσαν το λαϊκό αίσθημα, που εισχώρησαν στο συλλογικό υποσυνείδητο, που ταυτίστηκαν με δύσκολες εποχές. Ποδοσφαιριστές που έγιναν σημεία αναφοράς της χαράς και της φτώχειας στην  Ελλάδα όταν έβγαινε ρημαγμένη από το βιτριολικό περιβάλλον των πολέμων και του εμφυλίου.

Ποδοσφαιριστές που έσπαγαν τα πόδια τους στα ξερά και στα τσιμέντα μόνο για την ικανοποίηση του χειροκροτήματος. Παίκτες που πέθαναν στην ψάθα κι άλλοι που σήμερα δυσκολεύονται να πληρώσουν το φως και το νερό.

Λαϊκοί ήρωες που τους θυμόμαστε μόνο όταν εκδημούν ως τόπο χλοερό ή σε κάποια συγκέντρωση για την κοπή της πίτας των παλαιμάχων.

Και οι ομάδες, τι έκαναν οι ομάδες; Ποια τιμή τους επιφύλαξαν; Για την ελληνική κουλτούρα τα αγάλματα θα ήταν υπερβολή, ωστόσο η ονοματοδοσία τόσων προπονητικών κέντρων ή ακόμα και οδών έξω από τα γήπεδα θα ισοδυναμούσε με την κατάθεση στεφάνου στη μνήμη των δύσκολων εποχών του αθλητικού ρομαντισμού.