Η διέξοδος του βέτο και το στοίχημα έως τη Σύνοδο Κορυφής

Βέτο. Μια λέξη που η Κυπριακή Δημοκρατία μέχρι σήμερα δεν έχει καν χρησιμοποιήσει για την υπόθεση των κυρώσεων της ΕΕ κατά της Λευκορωσίας. Το μόνο που επιμένει να λέει είναι ότι η ΕΕ οφείλει να τηρήσει τις δεσμεύσεις της και να συνδέσει τις κυρώσεις για τη Λευκορωσία με αυτές της Τουρκίας. Οπως προβλέπει η πολιτική συμφωνία στην οποία κατέληξαν οι υπουργοί Εξωτερικών της ΕΕ τον Αύγουστο. Η Λευκωσία ζητάει εν ολίγοις από την ΕΕ της «δημοκρατίας και της αλληλεγγύης» να τιμήσει την «υπογραφή» της και να εφαρμόσει τις αποφάσεις της. Κανένας κύπριος αξιωματούχος, μέχρι σήμερα, δεν έχει πει τη λέξη «βέτο». Λένε μόνο ότι θα δώσουν μάχη για να εφαρμόσει η ΕΕ τις αποφάσεις της… Και έτσι αφήνουν ανοιχτό – ενδεχομένως – και ένα παράθυρο υπαναχώρησης.

Ακόμα και έτσι όμως η Κύπρος έχει βρεθεί στο στόχαστρο ανηλεούς επίθεσης. «Κακομαθημένο παιδί της Ευρώπης». «Χώρα – πλυντήριο» που δίνει ευρωπαϊκό άσυλο σε εγκληματίες. Η υπεύθυνη για την απόρριψη του σχεδίου Ανάν, με αποτέλεσμα να συνεχίζεται η κατοχή στην Κύπρο. Ολα τα επιχειρήματα έχουν χρησιμοποιηθεί, υιοθετώντας στο ακέραιο τη ρητορική της Αγκυρας, για να δικαιολογήσουν τελικά τις τουρκικές προκλήσεις και την απροθυμία της ΕΕ να λάβει μέτρα, πιστή στην πολιτική των δύο μέτρων και δύο σταθμών στην περίπτωση της Τουρκίας.

Η Κύπρος υποδεικνύεται ως μοναδική υπεύθυνη για ό,τι συμβαίνει στην Ανατολική Μεσόγειο και για τις αντιδράσεις της Αγκυρας, ενώ παράλληλα προωθείται όλο και πιο έντονα ο διαχωρισμός «άλλο Κύπρος, άλλο Ελλάδα». Για αυτούς η παρουσία των τουρκικών ερευνητικών στην κυπριακή ΑΟΖ είναι ένα ακόμα επεισόδιο στο σίριαλ του Κυπριακού, που αφού δεν λύθηκε με το Ανάν δεν χρειάζεται κανείς να ασχολείται. Θα μπορούσαν ακόμα και να φωνάξουν υπέρ της «εκδίκησης» της Λευκωσίας εάν δεν το απαγόρευε ο πολιτικός πολιτισμός και η τήρηση ελάχιστων προσχημάτων.

Η μόνη σανίδα σωτηρίας

Ωστόσο, το βέτο ή, για να είμαι σαφέστερη, η εμμονή του Χριστοδουλίδη στην απόφαση του GYMNICH που προβλέπει διασύνδεση των κυρώσεων της Λευκορωσίας με αυτές της Τουρκίας είναι αυτή τη στιγμή η μόνη σανίδα σωτηρίας για την Κύπρο. Το στοίχημα είναι μέχρι τη Σύνοδο Κορυφής η Κύπρος να μην υποχρεωθεί σε υποχώρηση. Γιατί οι πιέσεις κάθε μέρα θα γίνονται όλο και μεγαλύτερες. Για μια χώρα σαν την Κυπριακή Δημοκρατία το βέτο είναι το τελευταίο και μοναδικό όπλο που μπορεί να φέρει στο τραπέζι, όταν βλέπει να χάνει τη μία παρτίδα μετά την άλλη απέναντι στην Τουρκία. Με το παιχνίδι να μοιάζει για ακόμα μία φορά στημένο, καθώς η Γερμανία με πρόσχημα τις διερευνητικές Ελλάδας – Τουρκίας θεωρεί ότι επιτεύχθηκε η αποκλιμάκωση και το ζήτημα μπορεί να χαρακτηριστεί λήξαν… Τα τουρκικά καράβια στην κυπριακή ΑΟΖ μπορούν να θεωρηθούν μέρος του τοπίου.

Και ενώ η Κύπρος επιχειρείται να δικαστεί ερήμην και να παρουσιαστεί «απομονωμένη» και «ένοχη» για παιχνίδια εις βάρος της «δημοκρατίας της ΕΕ», ώστε να υποχρεωθεί να υποκύψει στη Σύνοδο του Οκτωβρίου, όλοι ξεχνούν ότι παλαιότερα για δικούς της λόγους η Ιταλία διαδραμάτισε ρόλο για μη επιβολή κυρώσεων στη Λευκορωσία, το 2006 και το 2011. Ή την άρνηση της Σουηδίας να συναινέσει σε κυρώσεις κατά εταιρειών στη Συρία στη σκιά της κυβερνητικής βίας.

Η κυβέρνηση Αναστασιάδη δεν είναι αθώα. Μπορούμε να μετρήσουμε σειρά λαθών τόσο στη διαχείριση του Κυπριακού, στην οικονομία όσο και σε μια σειρά πολιτικών επιλογών. Εγκληματικά λάθη. Λάθη μπορώ να βρω και στη θητεία της συγκεκριμένης παράταξης ως αντιπολίτευσης. Το να στήνεται όμως μια χώρα στον τοίχο και να βρίσκεται κατηγορούμενη γιατί προσπαθεί να αντιμετωπίσει μέσω της διπλωματίας, καθώς δεν διαθέτει στρατιωτική ισχύ, την προάσπιση των κυριαρχικών της δικαιωμάτων απέναντι στην Τουρκία, διεκδικώντας «αλληλεγγύη» από την ΕΕ, απέχει πολύ από κάθε έννοια δικαιοσύνης και προοδευτισμού.