Πανέρι

Ενα γνωστό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ αναρωτιόταν πέρυσι τέτοια εποχή.

– Τι είναι, βρε παιδί μου, αυτοί οι πασόκοι που μαζέψαμε; Ολοι από το πανέρι. Ούτε ένας από τη βιτρίνα;

Υποθέτω ότι θα το ξανασκέφτεται τώρα με αφορμή την Τζάκρη, τον Λιάκο και τους άλλους.

Η απορία είναι εύλογη. Παρά τις προσπάθειες που κατέβαλε και τις θέσεις που μοίρασε, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπόρεσε να προσελκύσει ούτε ένα αξιόλογο στέλεχος από το ΠΑΣΟΚ.

Αντιθέτως, συγκίνησε μόνο δύο κατηγορίες υποψηφίων.

Μια ομάδα κυνηγών της ευκαιρίας που έψαχναν επαγγελματική διέξοδο και προέρχονταν είτε από την παρέα του Ακη είτε από την αυλή του Γιώργου.

Μια ομάδα πρώην εκσυγχρονιστών που αναζητούσαν ακροατήριο και ευκαιρίες να γεμίσουν τον άπλετο χρόνο του απόμαχου.

Δεν θα αμφισβητήσω τα κίνητρα κανενός. Δικαίωμά τους. Αλλά τα κίνητρα προσδιορίζουν και το αποτέλεσμα. Αν είναι τυχοδιωκτικά, με τυχοδιώκτες θα μπλέξεις.

Υπάρχει όμως κι ένα δεύτερο στοιχείο στην υπόθεση του πανεριού.

Οι προερχόμενοι από την πρώτη κατηγορία (του Ακη ή του Γιώργου) είναι ένα τυπικό, βαθύ, παλαιό ΠΑΣΟΚ.

Νομίζουν ότι ζουν ακόμη στη δεκαετία του ’80. Στριφογυρίζουν γύρω από το κράτος. Ανακυκλώνουν ξεπερασμένα συνθήματα και συνταγές. Και κυρίως έχουν μάθει ότι πολιτική σημαίνει να βρίζεις τη Δεξιά και να συκοφαντείς τους αντιπάλους σου. Μάλλον θα οφείλεται στην εκπαιδευτική παράδοση της «Αυριανής».

Οι αντίπαλοί τους λοιπόν είναι εχθροί και ύποπτοι. Αλλοτε ως απάτριδες κι άλλοτε ως απατεώνες.

Αυτό το βαθύτατα αναχρονιστικό και προσβλητικό στυλ αντιπαράθεσης δεν είναι απλώς ούτε μόνο παλαιοπασοκικό. Το υπηρετούν με χαρακτηριστική ευκολία στελέχη ποικίλης προέλευσης. Και η Τζάκρη και ο Ραγκούσης αλλά και ο Πολάκης και άλλοι.

Ενσωματώνονται στην ίδια πολιτική κουλτούρα διότι προέρχονται από κοινό πολιτισμικό κώδικα.

Ο Πολάκης χρόνια προσπαθούσε να εκδιώξει τον Στουρνάρα από την Τράπεζα και να βάλει φυλακή τη σύζυγό του. Ευτυχώς απέτυχε και στα δύο – προχθές γράφτηκε κι ο επίλογος με την ομόφωνη αθώωση της Λίνας Νικολοπούλου στο δικαστήριο…

Είναι όμως η ίδια αντίληψη που οδηγούσε τον Παππά (υποθέτω, όχι εν αγνοία του Τσίπρα…) να λέει στον Μιωνή «πες του να μας δώσει τη Μαρέβα».

Είμαι βέβαιος ότι αυτή η άθλια δραστηριότητα στο μυαλό του Πολάκη θεωρείται «πολιτική». Κι ότι εκεί τέμνεται με μια εξίσου κυνική αντίληψη για την πολιτική που έχουν κάποιοι πρώην πασόκοι.

Υπό άλλες συνθήκες, ο Πολάκης και ο Ακης θα χόρευαν ζεϊμπέκικο παρέα.

Απλώς δεν είμαι σίγουρος ποιος από τους δύο θα χτυπούσε παλαμάκια.