Ο Ελ Αραμπί γίνεται… Νιζίνσκι!

Εχει το ενδιαφέρον του όταν αντιλήψεις παγιωμένες στη συνείδηση του κόσμου καταρρίπτονται. Διαλύονται. Γίνονται σκόνη. Αυτό συμβαίνει με τον Ελ Αραμπί αυτές τις πρώτες στροφές της νέας (αγωνιστικής) σεζόν.

Προς θεού, δεν έπαψε ο κυνηγός από το Μαρόκο να είναι ένας σκόρερ ολκής. Τουναντίον. Απλά, σε μια ηλικία που δεν τον λες και νέο, αποδεικνύει ότι ακόμη έχει τον τρόπο του να εκπλήσσει το κοινό.

Τι λέγαμε πέρυσι και το ασπαστήκαμε άπαντες; Πως ο επιθετικός του Ολυμπιακού είναι «μανούλα» στην επίτευξη των γκολ και δη με τη λογική της «μιας επαφής». Είναι ένας στράικερ που αρέσκεται να δρα μέσα στην περιοχή. Αυτό ήταν σωστό την προηγούμενη αγωνιστική σεζόν. Ωστόσο, τώρα μας διαψεύδει ο ίδιος ο Ελ Αραμπί και κάνει εντελώς διαφορετικά πράγματα για όποιον  θέλει να δει κατάματα την πραγματικότητα.

Προσέξτε. Τελικός Κυπέλλου με την ΑΕΚ: λίγο κάτω από το κέντρο προλαβαίνει τον Τσιγκρίνσκι και επελαύνει. Ο Μπακάκης είναι ο άτυχος της υπόθεσης καθώς ο αντίπαλος τον… χορεύει και μάλιστα δύο φορές, με τρόπο που δεν παραπέμπει σε βαρύ φορ, αλλά σε ζογκλέρ. Το πλασέ σχεδόν άριστο, πέρασε άουτ.

Εικόνα δεύτερη: play offs Τσάμπιονς Λιγκ, καθυστερήσεις του αγώνα με την Ομόνοια. Ο Ελ Αραμπί «μαζεύει» την μπάλα με στυλ που κοιμίζει τους πάντες και με αριστερό σουτ αφήνει ελάχιστες πιθανότητες στον όντως αξιόλογο «κίπερ» των Κυπρίων. Το γκολ που τόσο έψαχνε ο υπέροχος αυτός φορ, ήρθε με τρόπο εκκωφαντικό. Η γκίνια έσπασε. Μα, για σταθείτε! Το γκολ έλειψε από τον ποδοσφαιριστή που «μιλά» σε σημαντικά παιχνίδια – τίποτα άλλο.  Και με την ΑΕΚ και με την Ομόνοια έκανε κεφαλιές που έμοιαζαν υποδειγματικές, μολονότι δεν ήταν εύστοχος. Και ήταν πάντα μέσα στις φάσεις. Εδώ, θέλει τη ρέντα, όπως την αναζητεί κάθε φορ λες και είναι διψασμένος τουρίστας στην έρημο.

Ο Ελ Αραμπί θα βρει τον δρόμο του. Ανοίγει ο ίδιος το μονοπάτι των επιτυχιών. Οχι ως μοναχικός και μόνος κάουμποϊ στο χορτάρι, αλλά ως μέλος μιας ομάδας που σταδιακά θα ανεβάσει στροφές όταν μάθει ο κάθε ένας νέος παίκτης τις ιδιαιτερότητες του παιχνιδιού των συμπαικτών του. Αυτό είναι ομάδα. Που πάντα στηρίζεται σε όλους και περισσότερα περιμένει από τους αστέρες της. Οπως ο παίκτης ο τόσο διαφορετικός και ανώτερος από Γκερέρο και Χασάν. Γιατί είναι ο Ελ Αραμπί. Που μπορεί να σημειώσει γκολ και μέσα από την περιοχή. Αλλά και ως… Νιζίνσκι του ποδοσφαίρου!