Το «κίνημα» του τίποτα

Η υφυπουργός Παιδείας Σοφία Ζαχαράκη σε χθεσινή της συνέντευξη είπε ότι περί τα 200 δημόσια σχολεία σε ολόκληρη την Ελλάδα, δέκα μέρες μετά την έναρξη της σχολικής χρονιάς, έχουν καταληφθεί από μαθητές και, προφανώς, δεν γίνεται μάθημα σε αυτά. Πρόσθεσε όμως ότι «οι μεγαλύτερες μάχες γίνονται με τα σχολεία ανοιχτά» και προφανώς επειδή θεωρεί ότι οι καταληψίες αρχίζουν να το συνειδητοποιούν βλέπει να φθίνει αυτό το «κίνημα», όπως το χαρακτήρισε.

Δεν ξέρω αν έχουν σημασία οι λέξεις στο υπουργείο Παιδείας αλλά το «κίνημα» των καταλήψεων δίνει μια μάχη ακριβώς για να είναι τα σχολεία κλειστά. Οχι με αίτημα τη γνώση ούτε καν την εφαρμογή των υγειονομικών κανόνων, αφού τα αιτήματα των καταληψιών είναι να μην τηρείται το υπ’ αριθμόν ένα μέτρο προστασίας από τον κορωνοϊό.

Αν υπήρχε πραγματικό αίτημα στις καταλήψεις αυτές, αυτό θα ήταν η άγνοια. Ο χαβαλές. Η πλάκα. Αν υπήρχε αίτημα, αυτό θα ήταν η κατάργηση του ρόλου του σχολείου. Οχι μαθήματα, όχι βιβλία, όχι εργασίες, όχι διάβασμα. Η μαθητική ιδιοσυγκρασία, που εύλογα πιέζεται από την καθημερινότητα του σχολείου, θα ήθελε το σχολείο να είναι, απλώς, ένας τόπος ανώδυνων συναναστροφών, χωρίς ευθύνη, χωρίς υποχρεώσεις και χωρίς κόπο. Αλλά οι μεγάλοι, όταν μιλάμε για αυτό που θα ήθελαν οι μαθητές, ας μην παριστάνουμε ότι μιλάμε για κίνημα. Το αντίθετο. Μιλάμε για μικρούς που μιμούνται μεγαλύτερους, διεκδικώντας μια κοινωνική ζωή χωρίς ευθύνες και σκοτούρες.

Σε μια φωτογραφία, διαβάζω τα συνθήματα των καταληψιών έξω από ένα γυμνάσιο της Καβάλας: «Οχι στις μάσκες» και «Οχι ο μπάτσος». Είναι αυτά συνθήματα «κινήματος»; Οχι βέβαια. Ψελλίσματα ανώριμων παιδιών είναι που δεν έχουν ιδέα τι είναι η ζωή – και κάποιοι, που τα χρησιμοποιούν, τα έπεισαν ότι σημασία έχει να διεκδικείς κάτι, οτιδήποτε.

Μιλώντας για «κίνημα», η Σοφία Ζαχαράκη, προφανώς, έχει στο μυαλό της ότι τα παιδιά του σχολείου αναπαριστούν τις συνθήκες οργανωμένων διεκδικητικών ομάδων. Το «κίνημα» των καταλήψεων είναι, κι αυτό, «καπελωμένο» από αριστερές γκρούπες, ομάδες, κόμματα ή από τους συνδικαλιστές της εκπαίδευσης που αγνοώντας τις οικονομικές δυνατότητες της χώρας, ζητούν διορισμούς και αυστηρά δεκαπενταμελή τμήματα. «Καπελωμένο» από την αριστερή κουλτούρα, που συχνότατα περιλαμβάνει αναταραχή και διεκδίκηση.

Πληροφορούμαι χωρίς να εκπλήσσομαι ότι τις καταλήψεις τις στηρίζει η νεολαία του ΣΥΡΙΖΑ ενώ ο Χρήστος Σπίρτζης, που μαθαίνω ότι σήμερα είναι τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη, θεωρεί ότι όταν παρεμβαίνει η αστυνομία έπειτα από εντολή του εισαγγελέα, αυτό είναι «ανηλεής αγώνας τρομοκράτησης της ελληνικής κοινωνίας». Το γλείψιμο προς τη νεότητα, που δήθεν είναι ανεύθυνη, άρα πρέπει να την κανακεύουμε και να της κάνουμε τα χατίρια, κυριαρχεί στις ανακοινώσεις και του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΚΕ αλλά και διαφόρων προσωπικοτήτων που εκφράζονται μέσω αυτών των κομμάτων – όπως ο δήμαρχος Πάτρας, Κώστας Πελετίδης. Αργά αλλά σταθερά, βηματάκι βηματάκι, επιδιώκεται η δημιουργία ακόμα μιας ανεύθυνης στρατιάς νέων «λαϊκών αγωνιστών» που, αν γίνει δυνατόν, θα τους χρησιμοποιήσουν «για μπούγιο» στις επόμενες κινητοποιήσεις στις πλατείες.

Ολο αυτό, λοιπόν, δεν είναι «κίνημα». Είναι απλώς η φθινοπωρινή σύναξη των δυνάμεων του τίποτα, μια υποκινούμενη μηδενιστική διεκδίκηση σε συνθήκες πανδημίας. Ανεύθυνες κινητοποιήσεις που επιβραβεύονται από ανεύθυνους πολιτικούς χώρους, που δεν έχουν να προτείνουν τίποτε άλλο από ξεχαρβάλωμα. Ξεχαρβάλωμα και της εκπαίδευσης, και της κοινωνικής ζωής, και της πολιτικής.

Πού είναι οι «Σαρλί»;

Τις τελευταίες ημέρες, στη Γαλλία, αρχίζει να ξανακάνει αισθητή την παρουσία του ένα μέτωπο ανελευθερίας, που στόχο έχει ακόμα μια φορά το σατιρικό «Charlie Hebdo», το έντυπο που το 2015 πλήρωσε με 12 θανάτους τον αντικληρικαλισμό του. Οι απειλές κατά του «Σαρλί» πολλαπλασιάστηκαν, μετά την πρόσφατη αναδημοσίευση των σκίτσων του Μωάμεθ στην πρώτη σελίδα του. Για ακόμα μια φορά, η Γαλλία, και η Ευρώπη, προκαλείται από τους εχθρούς της κουλτούρας της ελευθερίας, που σε πάρα πολλές περιπτώσεις γίνεται ανεκτή στο όνομα της πολυπολιτισμικότητας.

Είναι μια από τις επιπτώσεις που μας διαφεύγει όταν εκφραζόμαστε προτάσσοντας τα ανθρωπιστικά μας αισθήματα για τα μεταναστευτικά ρεύματα από τις χώρες του Ισλάμ. Είναι εύλογο οι πληθυσμοί που μπαίνουν σε ευρωπαϊκά εδάφη να επιδιώκουν να ζήσουν εδώ, να ριζώσουν, να δουλέψουν, να κάνουν οικογένειες. Προφανώς, η ιδιοπροσωπία τους είναι σεβαστή. Δικαιούνται να έχουν τις δικές τους θρησκευτικές πεποιθήσεις, τα δικά τους έθιμα. Είναι, όμως, διατεθειμένοι να αποδεχθούν τους κανόνες της ζωής στο κοσμικό κράτος που ήλθαν να ζήσουν; Την ισότητα των φύλων, τη σεξουαλική ελευθερία και, γενικώς, το πλαίσιο ελευθεριών που απολαμβάνει ο δυτικός κόσμος; Είναι διατεθειμένοι να ανεχθούν ότι η θρησκεία και τα έθιμά τους δεν ανέχονται;

Αν ναι, είναι καλόδεχτοι. Αν όχι, τα κράτη είναι υποχρεωμένα να βρουν τον τρόπο να αμυνθούν στη βίαιη προσπάθεια πληθυσμών να υπονομεύσουν τη δυτική κουλτούρα. Αυτή είναι και όλη η ουσία του μεταναστευτικού προβλήματος.