Λάθος ερωτήσεις, «σωστές» απαντήσεις

Σύμφωνα με τον αμερικανό συγγραφέα Τόμας Πίντσον, αν καταφέρεις να κάνεις τον άλλον να ρωτάει τις λάθος ερωτήσεις, δεν θα πρέπει να ανησυχείς για τις απαντήσεις. Θεωρητικά, είναι όλες σωστές. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα κόλπο, ένα τρικ της αντιπολίτευσης – όχι και πολύ ηθικό βέβαια – σε οποιαδήποτε χώρα και σε οποιαδήποτε συνθήκη. Φτάνει να μην είναι προφανές. Το προφανές είναι ένας είδος ξεγυμνώματος που αποκαλύπτει «σωματικές» (και κομματικές) ατέλειες. Πάμε τώρα από το γενικό στο ειδικό.

Εδώ και δύο μέρες «αντιλαλούν οι φυλακές, τ’ Ανάπλι κι ο Γεντί Κουλές» για το ότι το φίλησε ο υφυπουργός Πολιτικής Προστασίας το χέρι του παππά στην Οξυά Καρδίτσας. (Του παππά που, σημειωτέον, πριν από λίγα λεπτά είχαν απεγκλωβίσει εναέρια συνεργεία.) Και το φίλησε και δεν το φίλησε, και έσκυψε και δεν έσκυψε, και φίλησε χέρι ή ράσο, και ζήτησε συγγνώμη αλλά με λάθος τρόπο, και ο σωστός είναι έτσι και γιουβέτσι και κοτέτσι, και γιατί είπε αυτό και όχι το άλλο, και τι είπε ο Κουμουτσάκος και τι είπε ο Κύρτσος και τι θα πει ο Μητσοτάκης, και τίνος είναι βρε γυναίκα τα παιδιά και αστεία επιπέδου «αυτό με τον Τοτό το ξέρετε;». Λόγια, λόγια, λόγια. …Και όσο πιο πολλά τα λόγια αυτών που θεωρούν ότι ο Χαρδαλιάς έβαλε μπουρλότο στα θεμέλια της χώρας (δεν ξέρω μήπως θέλουν και να τον λιθοβολήσουμε στο Σύνταγμα ή κάτι σε πίσσα και πούπουλα) τόσο πιο μακροσκελείς οι ενστάσεις όσων θεωρούν όλο αυτό ανθρωποφαγία. Και όσο πιο πολλά τα λόγια, γενικώς, τόσο περισσότερες οι λάθος ερωτήσεις – για να θυμηθούμε και τον Πίντσον που τον ξεχάσαμε στην αρχή του κειμένου.

Φάουλ και γκολ
Βεβαίως αυτό ενορχηστρώθηκε από την αντιπολίτευση, διότι έτσι κάνουν πάντα και παντού οι αντιπολιτεύσεις. (Στην προκειμένη περίπτωση ωστόσο, με τόσο προφανή τρόπο που είναι σαν να αυτοακυρώνεται.) Και όταν κάτι παίρνει τόσο μεγάλη έκταση, το «θέμα» – τουλάχιστον για εμάς τους δημοσιογράφους – προκύπτει περισσότερο από αυτή την έκταση και λιγότερο από αυτό καθαυτό το γεγονός.

Που στην ουσία ποιο είναι; Εκανε ένα επικοινωνιακό φάουλ ο Χαρδαλιάς – ουδεμία αμφιβολία περί τούτου. Απάντησε με έναν τρόπο που δεν άρεσε σε πολλούς, διότι ήταν, λένε, αλαζονικός. Προσωπικά δεν με πείθει η, σχεδόν πάντα υποκριτική, ταπεινότητα των πολιτικών, αλλά, τέλος πάντων, κάπου εδώ τελειώνει το θέμα. Από εκεί και πέρα, το «ξεχείλωμα» του φάουλ κρύβει το γκολ. Που είναι ότι από την περασμένη Παρασκευή το βράδυ που ξέσπασε ο Ιανός η Πολιτική Προστασία έκανε στις πληγείσες περιοχές 942 διασώσεις, εκ των οποίων 13 με ελικόπτερο.  Διότι εκτός από την ηγεσία διά του παραδείγματος, υπάρχει και η ηγεσία διά του έργου.

Χειροφίλημα
Να διευκρινίσουμε κάτι. Η λέξη «χειροφίλημα» δεν είθισται να χρησιμοποιείται όταν αναφερόμαστε σε ιερωμένο. Το χειροφίλημα γίνεται, συνήθως, σε μια κυρία. Και αναρωτιέμαι: θα γινόταν η ίδια χλαπαταγή αν, στη θέση του παππά, ήταν μία κυρία. Δεν νομίζω. H στοχοποίηση της θρησκευτικότητας ή ακόμη και της στοιχειώδους ευλάβειας είναι ένας καινούργιος «διαδικτυακός αυτοματισμός» που αποκαλεί, για παράδειγμα, τη Νίκη Κεραμέως «καντηλανάφτισσα» (και άλλα που δεν γράφονται σε εφημερίδα και συνδέουν τον ερωτικό οίστρο με το ράσο). Καλλιεργείται όχι από ανθρώπους που δεν πιστεύουν (οι συνειδητοποιημένοι άθεοι δεν έχουν πρόβλημα με την πίστη του άλλου), αλλά από αυτούς που πιστεύουν σε άλλες – κομματικές ή κοινωνικές – «θρησκείες». Τέτοιο μίσος και κοπρολογία μόνο οι, παντός είδους, ζηλωτές.